ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        ข้อสรุปที่ว่าอ้ายจื่อเย่มีปริมาณมากเกินไปจึงก่อให้เกิดสารพิษทำให้กูเฟยเยี่ยนลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เป็นเพราะเซี่ยเสี่ยวหม่านใช้ยาเกินขนาดจนก่อให้เกิดสารพิษนั้นแก้ไขได้ง่าย แต่หากว่าเป็นคนร้ายเล่นเล่ห์เพทุบายก็จะจัดการได้ยากแล้ว

        เซี่ยเสี่ยวหม่านและหมางจ้งล้วนตกตะลึงตาค้าง ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้

        กูเฟยเยี่ยนไม่ชักช้าเอ่ยขึ้นมาทันที “สารพิษในขณะนี้ยังไม่เพียงพอที่จะก่อให้เกิดความรู้สึกไม่สบายแต่ถ้าล่าช้ากว่านี้ก็จะไม่ทันการแล้ว พวกเจ้าสองคนรีบไปเปิดหน้าต่างออกให้หมด! หลังจากนั้นรีบไปต้มน้ำหงซังเย่มาสักหน่อย น้ำหงซังเย่สามารถดูดซับคุณสมบัติของสารพิษในไอน้ำได้”

        “แต่ว่าเตี้ยนเซี่ย! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านทั้งกระวนกระวายใจ ทั้งยังเกิดความลังเล ความทุกข์ทรมานของเตี้ยนเซี่ยคือความหนาวเหน็บจากโรคประหลาดนี้ ในวันที่อากาศหนาวเช่นนี้ทันทีที่เปิดหน้าต่างออก ลมหนาวจะพัดพาเข้ามา เตี้ยนเซี่ยจะทรงอดทนไหวได้อย่างไร?

        “เชื่อฟังนาง”

        “รีบไป หากเกิดเหตุใดขึ้นกับเตี้ยนเซี่ย ข้ารับผิดชอบเอง! ”

        จวินจิ่วเฉินและกูเฟยเยี่ยนพูดออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายมาก่อน

        จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงเอ่ยออกมาเช่นนี้แล้ว เซี่ยเสี่ยวหม่านและหมางจ้งล้วนไม่กล้าล่าช้าสักวินาทีเดียว จึงรีบแยกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ทันที

        ในที่สุดสายตาของกูเฟยเยี่ยนก็ได้กลับมาที่แผ่นหลังแสนเย้ายวนของจวินจิ่วเฉิน นางประหม่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าล่าช้าแค่วินาทีเดียว นางทำได้เพียงเตือนสติให้ตนเองนั้นสงบสติ พร้อมกับดันทุรังก้าวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว

        จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยก้มศีรษะอยู่ ต่อให้เข้าไปใกล้ นางก็มองไม่เห็นใบหน้าของพระองค์ ทว่าในทันทีที่เดินเข้าไปใกล้นางก็มองออกว่าพระองค์นั้นอ่อนแอมาก ไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรงสักเท่าใด เมื่อเดินเข้าไปใกล้อีกนิดนางก็ตะลึงงันทันทีและเกิดความตระหนกตกใจ

        สวรรค์ นางรับรู้ได้ถึงความเย็นที่ร่างกายของเขาแผ่กระจายออกมา

        ในสภาพแวดล้อมที่อบอุ่นจนร้อนเช่นนี้ นางกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นภายในร่างของเขาที่แผ่กระจายออกมา เขาจะหนาวเหน็บเพียงใดกัน?

        กูเฟยเยี่ยนร้อนรน “เตี้ยนเซี่ย นู๋ปี้คือบ่าวยากูเฟยเยี่ยนที่มาใหม่ สถานการณ์ของพระองค์หมางจ้งได้กล่าวกับนู๋ปี้แล้วทว่าไม่ครอบคลุมในทุกๆด้าน สามารถอธิบายอาการของโรคให้นู๋ปี้โดยละเอียดได้หรือไม่เจ้าค่ะ? แม้ว่านู๋ปี้จะไม่ใช่อาจารย์แพทย์ แต่ว่าสามารถวินิจฉัยร่วมกับใบสั่งยาออกมาได้”

        จวินจิ่วเฉินก้มศีรษะลงประหนึ่งว่าไม่ต้องการมองเห็นนาง ทำเพียงเอ่ยขึ้นมา “ช่วยเปิ่นหวางหายาขับไล่ความหนาวเย็นขั้นสูงมาก็พอ”

        กูเฟยเยี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง “เตี้ยนเซี่ย ยานั้นไม่สามารถใช้มั่วได้! หากว่าเป็นโรคที่ไม่สามารถบอกผู้อื่นได้เมื่อบอกกับนู๋ปี้แล้ว นู๋ปี้ไม่ปล่อยให้รั่วไหลไปด้านนอกอย่างแน่นอน! ”

        ทว่าจวินจิ่วเฉินไม่ตอบกลับนาง เขาหลับตาลงแล้วเริ่มใช้พลังขับไล่ความเย็นอีกครั้ง

        กูเฟยเยี่ยนไม่เข้าใจว่าพระองค์หมายความว่าอย่างไร “เตี้ยนเซี่ย? ”

        ดูเหมือนว่าจวินจิ่วเฉินจะไม่ต้องการสนใจไยดีนาง เขาลองใช้พลังขับไล่ความหนาวเย็นอีกครั้ง

        นัยน์ตาของกูเฟยเยี่ยนทอแสงแห่งความซับซ้อน แล้วฉวยโอกาสตัดสินใจอย่างฉับพลัน “เตี้ยนเซี่ยโปรดยกโทษให้นู๋ปี้ที่…เสียมารยาท นู๋ปี้จำเป็นต้องลงน้ำไปดูในทันที”

        เขาหนาวเหน็บเช่นนี้ไม่สามารถใช้พลังได้และยิ่งไม่สามารถล่าช้าได้อีก! เขาไม่อธิบายให้กับนางอย่างชัดเจน แต่อย่างน้อยต้องตรวจสอบให้ชัดเจนว่าแร่หินศิลาโอสถในบ่อน้ำพุร้อนนั้นคืออะไรเพื่อความแน่ใจในใบสั่งยา

        เมื่อกูเฟยเยี่ยนพูดจบลงก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำโดยไม่ลังเล จวินจิ่วเฉินเกิดความคาดไม่ถึง เขาหันหลังไปมองเห็นเพียงแค่กูเฟยเยี่ยนลงไปในน้ำแล้ว เขาอยากจะขวางก็ขวางไม่ทัน ละอองน้ำแผ่ปกคลุมอย่างหนาทึบบริเวณบ่อน้ำ เป็นเพราะมียาสมุนไพรส่งผลให้น้ำในบ่อเกิดความขุ่นมัว ในไม่ช้าเขาก็มองไม่เห็นนางแล้ว

        หญิงสาวผู้นี้ต้องการจะทำอะไร?

        นางจะตรวจสอบเจอความลับใต้น้ำหรือไม่? จวินจิ่วเฉินไม่เชื่อ

        ในขณะนี้เป็นช่วงเวลาที่การป้องกันตัวของเขาอ่อนแอที่สุด แม้ว่าจะเป็นมือของผู้ที่ไม่มีเรี่ยวแรง ก็สามารถสังหารเขาให้ตายได้อย่างง่ายดาย เขาควรที่จะเรียกองครักษ์ลับมาในทันที เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้เรียก เขาจับจ้องไปที่ผิวน้ำรอคอยพร้อมกับระวังตัวด้วยเช่นกัน

        อย่างไรก็ตามหลังจากที่รอแล้วรอเล่า ผิวน้ำก็ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหว จวินจิ่วเฉินไม่ทราบว่ามีเรี่ยวแรงมาจากที่ไหนในการตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กูเฟยเยี่ยน! ”

        ภายในน้ำไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

        “กูเฟยเยี่ยน! ”

        จวินจิ่วเฉินตะโกนเรียกอีกครั้ง เห็นได้ชัดเจนว่าสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปมาก ในขณะที่เขากำลังจะตะโกนเป็นครั้งที่สามกูเฟยเยี่ยนก็ได้โผล่ขึ้นมาจากน้ำโดยทันที ดูเหมือนว่านางจะทำอะไรบางอย่างสำเร็จเพราะดีอกดีใจอย่างเด่นชัด นางใช้มือข้างหนึ่งลูบคราบน้ำบนใบหน้า มืออีกข้างหนึ่งถืออะไรบางอย่างยื่นไปที่ด้านหน้าของเขา “จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย พระองค์โปรดทอดพระเนตร นี่คือ…”

        นางเอ่ยออกมาได้เพียงนิด ละอองน้ำที่อยู่บริเวณสายตาได้สลายออกไป ทำให้นางมองเห็นใบหน้าของจวินจิ่วเฉินอย่างชัดเจน นางตะลึงทันที!

        ที่แท้เทพบุตรของนางนั้นมีรูปโฉมงดงามดั่งคำเล่าลือจริงเสียด้วย! ! !

        ลักษณะบนใบหน้าเป็นกระจับดั่งประติมากรรมสรวงสวรรค์ ไม่ว่าจะคิ้ว ปากหรือจมูกไม่ว่าจะมองมาจากมุมใดล้วนสมบูรณ์แบบ ไร้จุดด่างพร้อย ดวงตาลึกลับดำทมิฬของเขาเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงการถูกเมินเฉยและเฉยชา แต่ทั่วทั้งใบหน้าที่แผ่กระจายแสงรัศมี กลับเพิ่มความเย็นชาและสูงส่งให้กับเขา

        แม้ว่าใบหน้าของเขาจะขาวซีด ริมฝีปากม่วงคล้ำ ทว่าไม่ได้ส่งผลต่อความหล่อเหลาของเขาเลยสักนิด

        ภายใต้โลกใบนี้จะมีผู้ที่รูปโฉมงดงามเช่นนี้ได้อย่างไร?

        กูเฟยเยี่ยนไม่ได้ถูกควบคุมโดยรูปหน้าและไม่ได้เคลิบเคลิ้ม แต่ในขณะที่ตกตะลึงภายในจิตใจของนางก็ปรากฏถึงความรู้สึกคุ้นเคย

        สายตาเช่นนี้ เค้าโครงใบหน้าเช่นนี้ ราวกับว่าตนเองเคยพบเจอจากที่ไหนสักแห่ง

        ความคุ้นเคยเช่นนี้ให้ความรู้สึกไกลและใกล้ ราวกับว่าได้พบเจอเมื่อไม่นานมานี้แต่ก็คล้ายกับได้เจอเมื่อนานมาแล้วเช่นกัน นางแยกไม่ออกว่าเป็นตนเองที่เคยพบเขาหรือเป็นเจ้าของร่างเดิมที่เคยพบเขา และเป็นชาตินี้ที่ได้พบเขาหรือชาติที่แล้วที่ได้พบเขา

        กูเฟยเยี่ยนยิ่งพยายามนึกถึงความทรงจำมากเพียงใดก็ยิ่งมองอย่างจริงจังมากเพียงนั้น นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในขณะนี้สายตาของตนเองมีความโง่เง่าเต่าตุ่นเพียงใด

        จวินจิ่วเฉินรังเกียจสายตาแบบนี้ แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเต็มไปด้วยความอ่อนแอทว่ากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ “กูเฟยเยี่ยน เจ้ามองพอหรือยัง? ”

        เมื่อถูกจวินจิ่วเฉินเอ่ยถามเช่นนั้น กูเฟยเยี่ยนจึงรู้สึกตัวขึ้นมาทันที นี่มันเรียกได้ว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก!

        เมื่อเห็นถึงความรังเกียจในสายตาของเขา นางกลับรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคย เพียงแต่ว่านางไม่มีเวลามาคิดมากนัก นางไม่ได้อธิบายอะไรออกมา รีบร้อนว่ายน้ำเข้าไปโดยไม่กล้าสบตาเขา นางทำเพียงแค่ยื่นสิ่งของที่อยู่บนมือออกไปเท่านั้น

        “เตี้ยนเซี่ย นี่คือแร่ศิลาโอสถชื่อเยี่ยน ซึ่งน่าจะเป็นสมุนไพรที่สำคัญที่สุดในบ่อสมุนไพรน้ำพุร้อนของพระองค์ แร่ศิลาโอสถชนิดนี้มีฤทธิ์ในการขับไล่ความหนาวเย็นที่หาที่เทียบไม่ได้และให้ผลลัพธ์อันน่ามหัศจรรย์ เมื่อประกอบกับจื่ออ้ายเย่ ไป๋ซานเจียง ชางเอ๋อร์ และไป๋จื่อแล้วมันไม่เพียงแต่สามารถออกฤทธิ์ขับไล่ความหนาวเย็นได้อย่างเต็มที่แล้วแต่ยังมีประโยชน์ต่อการรักษาจิตใจให้สงบอีกด้วย

        เมื่อเห็นสิ่งของบนมือของกูเฟยเยี่ยนและได้ฟังคำพูดของนางเมื่อครู่นี้ จวินจิ่วเฉินตกใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

        ต้องรู้ไว้ว่าความลับของแร่ศิลาโอสถชื่อเยี่ยนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทราบดี แม้กระทั่งหมางจ้งและเซี่ยเสี่ยวหม่านที่เขาเชื่อใจมากที่สุด ทั้งสองปรนนิบัติรับใช้เขามานาน ก็รู้เพียงแค่ว่าบ่อน้ำพุร้อนมีประสิทธิภาพทางยาและไม่รู้ว่าหัวใจสำคัญของประสิทธิภาพทางยาอยู่ที่ใด ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่รู้ถึงความจริงของโรคความหนาวเย็นของเขา

        หญิงสาวผู้นี้ได้เข้ามายังไม่ถึงเวลาหนึ่งถ้วยชา ไม่เพียงแต่สามารถคาดเดาได้ว่าในบ่อน้ำมีแร่ศิลาโอสถชื่อเยี่ยนแล้ว แต่ยังสามารถหามันพบจากใต้น้ำได้!

        ตกลงแล้วความสามารถของนางสูงเพียงใดกัน นางยังซ่อนความสามารถที่เขาไม่รับรู้ไว้อีกมากเพียงใด?

        แม้ว่าอาจารย์แพทย์จะไม่เหมือนกับแพทย์รักษา ในส่วนของการที่สามารถวินิจฉัยโรคออกมาได้อย่างแม่นยำ โดยผ่านการดู ฟัง ถาม และจับชีพจร ทว่าในทันทีที่พวกเขาได้รับใบสั่งยาที่ถูกต้องและแม่นยำ พวกเขาก็จะสามารถคาดการณ์ได้ว่าใบสั่งยานี้ใช้สำหรับการรักษาอาการของโรคใดได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ

        หญิงสาวผู้นี้จะสามารถคาดการณ์ความลับของโรคความหนาวเหน็บออกมาได้หรือไม่?

        เมื่อมองไปที่ศิลาสีแดงที่แตกเป็นชิ้นบนฝ่ามือของกูเฟยเยี่ยน ดวงตาลึกลับและเย็นชาคู่นั้นของจวินจิ่วเฉินก็ได้ปรากฏถึงจิตสังหาร!

        กูเฟยเยี่ยนนั้นไม่กล้าที่จะมองเข้าไปในดวงตาของจวินจิ่วเฉิน จึงเป็นที่แน่นอนว่านางไม่ได้เห็นถึงจิตสังหารในสายตาของเขา นางในเวลานี้คิดเพียงแค่ว่าต้องการที่จะช่วยเขาตามหาสาเหตุที่ทำให้ยาสมุนไพรในบ่อน้ำพุร้อนไม่เกิดประสิทธิภาพโดยเร็วที่สุด

        “เตี้ยนเซี่ย เมื่อสักครู่นี้หม่อมฉันได้ตรวจสอบไปหนึ่งรอบ แร่ศิลาโอสถชื่อเยี่ยนในบ่อยังเพียงพอต่อการใช้งานแต่ว่าประสิทธิภาพของยาบนผิวของแร่ศิลาล้วนสลายไปหมดแล้ว ดังนั้นประสิทธิภาพของยาจึงได้ออกฤทธิ์ช้ามาก ซึ่งส่งผลต่อประสิทธิภาพของบ่อสมุนไพรทั้งหมด หม่อมฉันได้ทุบศิลาชื่อเยี่ยนให้แตกออกบางส่วน ในไม่ช้าประสิทธิภาพของยาก็จะออกมา พระองค์โปรดอนทนต่ออีกนิด”

        ใบหน้าของกูเฟยเยี่ยนเอาจริงเอาจัง ในความเป็นจริงแล้วภายใต้บ่อน้ำ นางไม่ได้ทุบแร่ศิลาโอสถแตก แต่เป็นการนำศิลาสมุนไพรเข้าไปจัดการในหวางเป่าติง เพื่อให้ประสิทธิภาพของยาสามารถออกฤทธิ์ออกมาได้เร็วที่สุด

        จวินจิ่วเฉินจับจ้องไปบนฝ่ามือของกูเฟยเยี่ยนโดยไม่ส่งเสียงใดๆ เขาอดทนต่อความหนาวเหน็บพร้อมกับยื่นมือไปทางด้านของกูเฟยเยี่ยนอย่างช้าๆ

        แม้ว่าเขาจะให้ข้อยกเว้นหลายต่อหลายครั้งแก่หญิงสาวผู้นี้ ที่ไม่ทราบที่มาที่ไป ทว่าในเรื่องนี้เขาไม่ต้องการให้นางรู้…