ค้นหัวใจนายตัวร้าย

แดดส่องกระทบหน้าต่างเสียงนกร้องดังมาจากต้นมะม่วงข้างบ้าน ไนร่าพลิกตัวขยับไปมาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างเชื่องช้า

            “ไนร่า อิ่มแล้วหรอลูก”แม่ถามลูกสาวที่เห็นลูกลุกจากเก้าอี้

            “อิ่มแล้วค่ะแม่”

            “หนูไปโรงเรียนก่อนนะคะสวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะแม่” ไนร่าหันไปหาพ่อกับแม่มือคว้ากระเป๋าเดินไปใส่รองเท้า

            “ตั้งใจเรียนนะลูก”พ่อบอกกับลูกสาวที่กำลังเดินออกจากบ้าน

            เมื่อมาถึงโรงเรียนนักเรียนหญิงเกือบสิบคนที่กำลังมุงดูบอร์ดประชาสัมพันธ์แล้วมีเสียงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ไนร่าไม่สนใจเธอเลือกที่จะเดินไปต่อและหยุดลงที่โต๊ะข้างสนามฟุตบอล

            “หวานหน้าโรงเรียนเค้ามีอะไรกันอ่ะ? เสียงดังกันเชียว”

            “ก็พรุ่งนี้มีประกวดวงดนตรีไงคนอื่นเลยดูตื่นเต้น”

            “ตื่นเต้นอะไรกันไม่เห็นจะน่าสนุกเลย”

            “แหม! ยัยไนร่า ก็แต่ละวงมีแต่คนหล่อๆ ทั้งนั้นไงละ” กัสพูดแทรกขึ้นมา

            ไนร่าที่ไม่สนใจในคำพูดของเพื่อนหยิบขนมออกมาจากกระเป๋าแล้วกินอย่างสบายใจ          เสียงออดเข้าแถวดังขึ้นนักเรียนทุกคนต่างก็ทยอยเดินเหมือนมดที่แตกรังเพื่อไปเข้าแถวกลับคืนสู่ภาวะปกติ

            เที่ยงที่โรงอาหาร

            “กะเพราหมูสับไข่ดาวค่ะ”ไนร่าบอกแม่ค้า

            “จ้ะลูก” แม่ค้าตอบแล้วยิ้มให้สาวน้อย

            เธอยื่นเงินให้แม่ค้าและยิ้มเพื่อเป็นการขอบคุณไนร่ายืมมองหาเพื่อนอยู่นาน เพราะวันนี้คนเยอะกว่าปกติ ทำให้เธอไม่สามารถนั่งที่เดิมได้เมื่อเห็นเพื่อนจึงรีบเดินเข้าไปวางจาน และหย่อนตัวนั่งลง

            “ซื้อน้ำให้แล้วนะ”หวานบอกไนร่า

            “ขอบใจนะ”

            “กัสล่ะ” เมื่อไม่เห็นเพื่อนไนร่าจึงพยายามมองหา

            “ไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้บอกเดี๋ยวมา” หวานพูดเสร็จก็ใช้ตะเกียบคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก

            ไนร่าไม่รีรอด้วยความหิวเธอจึงลงมือกินตามเพื่อน

            “พี่ซื้อขนมมาให้”เสียงสกายดังขึ้น

            “แค่กินข้าวก็อิ่มแล้วค่ะ”เธอหันไปมองเขาแล้วกินต่อ

            “ซื้อมาแล้วอ่ะกินให้พี่หน่อยนะครับ ขนมของโปรดไนร่าเลยนะ” เขามองไปที่ถุงขนม

            “ขอบคุณค่ะพี่สกายจะกินให้อร่อยเลยนะคะ” กัสที่เพิ่งเดินมาพูดแทรกบทสนทนา

            สกายหันไปยิ้มเจื่อนๆ ให้กัสก่อนจะโน้มตัวไปใกล้ๆ ไนร่า แล้วกระซิบข้างหู

            “พรุ่งนี้พี่มีแข่งดนตรีนะพี่อยากให้ไนร่ามาดู”

            ไนร่าที่ตกใจเธอจึงรีบถอยตัวห่างออกจากเขา

            “ไม่รู้ว่าจะว่างหรือเปล่าค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

            “ว่างสิ ไปดูน้า”สกายทำเสียงอ้อนไนร่าและเริ่มขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ

            “จะขยับมาทำไมถอยออกไปนะ” เธอทำเสียงดุ

            “บอกก่อนว่าจะไปดูแล้วพี่จะถอยให้” สกายยังพยายามขยับเข้ามาเรื่อยๆ

            “ก็ได้” เธอเหมือนโดนมัดมือชก จึงรีบตอบตกลงไป

            “น่ารักจังกินขนมให้อร่อยนะ พี่ไปล่ะ”เขาลุกขึ้นยืนและโบกมือลาสาวๆ

            “ยอมจริงๆ เลย” ไนร่ายังบ่นไล่หลังเขา

            “ตอนมีแล้วไม่เห็นคุณค่าคนเรานี่ก็จริงๆเลย” หวานพูดและหันไปมองที่ไนร่า

            “นั่นสิหวานว่ามั้ยไนร่า?” กัสพูดขึ้นอีกเสียง

            “ไม่รู้!” ไนร่าแกล้งทำเป็นไม่รู้และหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

            “แล้วพี่คิมของชั้นล่ะไนร่า”กัสจ้องไปที่เพื่อน

            “พี่เค้าก็….”

            “ก็อะไร”หวานทำหนาเหมือนลุ้น

            “ก็ไม่มีอะไรไม่ค่อยได้คุยหรอก” ไนร่าหัวเราะให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนทั้งสอง

            “แล้วเธอรู้สึกว่าเริ่มชอบพี่เค้าหรือป่าวไนร่า”

            “พี่เค้าก็เป็นคนดีนะ”  

            คำตอบของไนร่าทำให้เพื่อนทั้งสองยิ้มออกมาอย่างพอใจ

            “แล้วพี่สกายล่ะ”

            “เดี๋ยวนี้เหมือนเค้าแวะมาเอาใจเธอบ่อยด้วยนะ” กัสถามลองเชิงเพื่อน

            “ถ่านไฟเก่ายังร้อนรอวันรื้อฟื้น” กัสร้องเพลงเบาๆ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ไนร่า

            “ถามใจตัวเองดีๆ นะไนร่า”หวานย้ำเพื่อน

            “พอแล้วน่าถามอะไรกันเยอะจริง ไปก่อนละ” ไนร่าไม่ยอมตอบเพื่อนเธอรีบลุกจาก           โต๊ะและเดินออกจากโรงอาหารอย่างรวดเร็วทำให้เพื่อนทั้งสองวิ่งตามแทบไม่ทัน

            เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้นมาอีก ในขณะที่ทั้งสามออกจากโรงอาหารไปแล้วโดยไม่ได้สนใจบุคคลที่อยู่รอบข้าง กระทั่งไม่ทันสังเกตว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้าได้ถูกหลายคนจับตามอง

            บทสนทนาของเด็กนักเรียนมอต้นที่นั่งอยู่ด้านหลังของไนร่า

            “เธอ เดี๋ยวนี้เห็นพี่สกายมาหาพี่ไนร่าบ่อยๆเค้ากลับมาดีกันแล้วหรอ?” เด็กสาวผมยาวหันไปสะกิดเพื่อนเมื่อไนร่าเดินออกไปจากโรงอาหารแล้ว

            “ไม่แน่ใจเหมือนกันอ่ะแต่เลิกกันไปครั้งก่อนแทบไม่มองหน้ากันเลยนะ” เด็กสาวผมสั้นเริ่มสนใจบทสนทนามากขึ้น

            “ทำไมเค้าเลิกกันละ?” สาวผมสั้นถามต่อด้วยความสงสัย

            “ก็พี่สกายเจ้าชู้จะตายเค้าไม่เคยรักใครจริงๆ หรอก”

            “แล้วเธอรู้มั้ย? ว่าทำไมพี่เค้าถึงเป็นแบบนั้น”

            “ที่จริงพี่สกายเค้าเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งได้ข่าวมาคบกันนานมากเลยนะ”

            “เมื่อก่อนเค้ารักกันมากเลยด้วยเห็นว่าคบกับตั้งหลายปีแต่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งพี่สกายไปมีคนอื่น

            “เหมือนพี่เค้าฝังใจมั้งเลยไม่คบกับใครจริงจังอีกเลย” เด็กสาวผมยาวเล่าต่อ

            “แล้วเธอไปรู้มาได้ยังไง”

            “ก็เมื่อก่อนบ้านฉันอยู่ติดกับบ้านพี่สกายพี่ชายชั้นรู้จักกับพี่เค้า”

            “แต่พี่เค้าก็หล่อดีนะ”

            “โคตรหล่อเลยแหละ”

            เด็กสาวสองคนยิ้มแก้มปริหัวเราะคิกคักเมื่อพูดถึงหนุ่มหล่อประจำโรงเรียน

             สกายของเรา โดนสาวหักอกมาก่อนหรือนี่…