กลิ่นหอมหวานของดอกไม้สดอบอวลอยู่ในอากาศกับบรรยากาศของความสดใสและหวานแหวว ระหว่างทางที่ฟ้าใสเดินผ่านเพื่อที่จะเข้าไปในห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมืองเสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบกับพื้นหินอ่อนเป็จังหวะและหัวใจของเธอก็เต้นรัวอยู่ในอก จำได้ว่าเธอไม่ได้ไปงานแต่งงานมาหลายปีแล้วและเธอก็รู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ค่อยจะถูกที่จะได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง
ฟ้าใสในวัย 25 ที่ตอนนี้กลายมาเป็หญิงสาวสวยผิวขาว รูปร่างบาง ผมยาวดัดลอนคลายสีน้ำตาลเข้ม มาในชุดเดรสสีโอรสอ่อน เปิดไหล่เผยให้เห็นเนินอกขาวๆกับแผ่นหลังเนียนใสและรองเท้าส้นสูงสีน้ำตาลสว่างที่เข้ากับชุด ทำให้เธอดูโดดเด่นมั่นใจสะกดสายตาของผู้พบเห็นเป็อย่างมาก
หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยเธอก็ได้เข้าทำงานที่บริษัทโฆษณาชื่อดังในฐานะนักการตลาด ผ่านมา 3 ปีแล้วฝีมือการทำงานของเธอก็ก้าวหน้าอย่างฉุดไม่อยู่จนกลายเป็ผู้เชี่ยวชาญตัวท๊อปของบริษัทในตอนนี้ แต่ทว่าเื่ของหัวใจเธอยังคงปิดตายเนื่องจากความเ็ปครั้งเก่ามันทำให้เธอเข็ดขยายและไม่กล้าเปิดใจให้กับใคร
ระหว่างที่เธอกำลังเดินไปที่โต๊ะตามหมายเลขในบัตรเชิญสายตาของฟ้าใสที่กำลังสอดส่องไปทั่วห้องมองดูการตกแต่งที่หรูหราสวยงามและบรรดาแขกที่แต่งตัวจัดเต็มประหนึ่งว่าจะมาแย่งซีนเ้าสาวเสียเองเธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของคนกลุ่มหนึ่งจึงเดินเข้าไปหาพวกเขา กอดและทักทายกันตามประสาคนคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอกันมานาน
....และในที่สุดเธอก็ได้เห็นเขาคนนั้นอีกครั้ง....
เจคยืนอยู่ตรงมุมห้องฝั่งตรงข้ามกำลังพูดคุยอยู่กับกลุ่มคนในชุดสูทราคาแพง หัวใจของฟ้าใสก็เริ่มเต้นไม่เป็จังหวะเมื่อเธอเห็นเขาด้วยผมสีเข้มและดวงตาสีฟ้าใส ตอนนี้เขายังคงดูหล่อเหลาเหมือนเดิมต่างไปก็แค่ดูภูมิฐานและดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นแต่ความทรงจำในอดีตที่เ็ปที่เขาเคยทำเอาไว้ก็ท่วมท้นเข้ามาในจิตใจของเธอและท้องของเธอก็เริ่มปั่นป่วนด้วยความโกรธและความไม่พอใจ
เธอพยายามหลีกเลี่ยงเขามาโดยตลอดั้แ่ที่เลิกกันและวันนี้โชคชะตาก็เหมือนเล่นตลก ใครจะไปรู้ว่าไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่เห็นเขาเขาเองก็เห็นเธอเช่นเดียวกัน
ฟ้าใสพยายามเดินปลีกตัวออกไปอย่างเงียบๆและไม่หันกลับไปมองเพราะไม่้าให้เขาเห็น แต่โชคชะตากลับไม่เป็ใจจังหวะที่เธอกำลังเดินกลับไปที่โต๊ะ เจค ก็ก้าวออกมาขวางทางเธอไว้
“ฟ้า” เขาพูดน้ำเสียงราบเรียบและมั่นใจ
“เจค” เธอตอบน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“ดีใจที่ได้พบคุณ” เขาพูดพร้อมยิ้มอย่างอบอุ่น
ฟ้าใสจ้องมาที่เขาพร้อมตอบอย่างเ็า"อย่างงั้นเหรอ?"
รอยยิ้มของเจคสะดุดลง และลดลายตามองต่ำเขามองรองเท้าของเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับขึ้นมามองเธอ “ผมรู้ว่าผมทำผิดไปแล้วฟ้า ผมขอโทษจริงๆ”
ดวงตาของฟ้าใสหรี่ลง “แค่คำขอโทษมันชดเชยไม่ได้เลยกับสิ่งที่คุณทำแต่ก็ช่างเถอะ...”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบเจคก็ก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นกว่าเดิม ตาสองตาประสานกัน สีหน้าของเขาจริงจัง “ผมรู้และผมก็ไม่คาดหวังให้คุณยกโทษให้ผม แต่ผมหวังว่าสักวันหนึ่งคุณจะหายโกรธและเป็เพื่อนกันได้”
“เป็เพื่อนเหรอ คุณทรยศฉัน เจคและที่แย่ไปกว่านั้น นังผู้หญิงคนนั้นมันดันเป็เพื่อนรักของฉันเองไง”ฟ้าใสเย้ยหยัน
เจคสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเพื่อนของเธอ"ผมรู้ว่าผมผิด แต่มันก็เป็ความผิดพลาดและผมก็เสียใจทุกวันั้แ่นั้นมา"
ฟ้าใสส่ายหัวเบาๆดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาแต่ก็พยายามจะสะกดมันเอาไว้เธอรู้สึกได้ว่า เวลาไม่ช่วยอะไรเลย วันนี้กับวันนั้นเธอยังรู้สึกไม่ต่างกัน
“คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง และคุณไม่มีสิทธิ์ขอให้ฉันให้อภัยในสิ่งที่คุณทำด้วย”
สีหน้าของเจคอ่อนลง เขาเอื้อมมือไปแตะแขนของเธอแต่ฟ้าใสถอยหนีออกไป ดวงตาของเธอฉายแววโกรธจัด
“อย่ามาแตะตัวฉันนะสกปรก” เธอสบถ
เจคถอนหายใจและถอยหลังหนึ่งก้าว “ผมเข้าใจแล้วผมจะไม่เข้ามาวุ่นวายกับคุณอีก”พูดจบเขายืนมองเธอครุ่หนึ่งจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
ฟ้าใสมองดูเขาเดินจากไปด้วยหัวใจที่เต้นแรงด้วยความโกรธและความเ็ปเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะกล้ามาพูดคุยกับเธอและมาให้เธอเห็นหน้าหลังจากสิ่งที่เขาทำลงไป
ตอนที่เธอเดินกลับไปที่โต๊ะฟ้าใสก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเจคเธอรักเขามาก รักมากั้แ่ครั้งแรกที่เห็น ตอนที่คบกันเธอก็รัก ห่วงใยและหวังดีกับเขามาโดยตลอด แต่เขากลับทำให้หัวใจของเธอแหลกสลายออกเป็หลายล้านชิ้นเธอนึกสงสัยว่าเขาเคยคิดบ้างไหมว่าสิ่งที่เขาทำมันทำร้ายเธอมากขนาดไหนหรือว่าเขาไม่เคยห่วงใยเธอด้วยซ้ำ
ตอนที่นั่งลงที่โต๊ะ จิตใจของเธอก็เริ่มปั่นป่วนการเจอกันในรอบ 3 ปีวันนี้มันทำให้เธอย้อนกลับไปถึงวันแรกที่เธอได้รู้ความลับที่เขาไม่เคยบอกและเธอเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน ว่าคนที่เธอรักและไว้ใจทั้งสองคนจะทำกับเธอได้ลงคอพอวนกลับมาคิดเื่นี้แวปหนึ่งเธอก็มีความคิดเื่การแก้แค้น เธอ้าให้เขาชดใช้ในสิ่งที่เขาทำและทำให้เขาได้รับรู้ถึงความรู้สึกเ็ปแบบเดียวกันกับที่เธอเคยรู้สึก
แต่ลึก ๆแล้วฟ้าใสเองก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่ยังค้างคาต่อเขาได้แม้ว่าเธออยากจะเกลียดเขามาก แต่ก็มีส่วนลึกๆของหัวใจที่ยังคงรอคอยและโหยหารสััที่นุ่มนวลและเร่าร้อนของเขาเช่นกัน
1K
