ในระหว่างที่แม่ของบุญไม่อยู่องค์หญิงจึงได้ถามบุญ
“เธอเกิดในวันเดือนปีเดียวกับเราหรือคะ? บังเอิญจริงๆเลยค่ะ…ถ้าเธอเกิดในวันที่ 7 เมษายน เราว่ายังเป็ไปได้มากกว่าอีกค่ะ”
“หม่อมฉันเกิดวันที่ 16 พฤษภาคม จริงๆนะเพคะ”
บุญยืนยันและโชคดีที่เธอยังมีบัตรประชาชนติดตัว เธอจึงได้ยื่นบัตรให้องค์หญิงดู
“หากหม่อมฉันเกิดในวันที่ 7 เมษายน หม่อมฉันก็คงกลายเป็เทพธิดาแห่งโชคสิเพคะ”
“แล้วเธอคิดอย่างไรเื่คนที่เกิดวันที่ 7 เมษายน ปีเดียวกันกับเราสองคนคะ?”
องค์หญิงถามความเห็นของบุญต่อขณะที่คืนบัตรให้เธอ
บุญจึงได้เล่าเื่ที่เธอขอให้เพื่อนเธอตรวจข้อมูลทะเบียนราษฎร์ และความจริงที่พบว่าเด็กที่เกิดในวันดังกล่าวได้เสียชีวิตแล้วทั้งหมดในเวลาไล่เลี่ยกัน เมื่อบุญเล่าจบแม่ของเธอและองครักษ์ทั้งสองก็ยกถาดขนมและถ้วยน้ำมาพอดีจำนวนแปดชุดเพื่อจะได้เสิร์ฟให้คนละชุด
“บางทีทางตำรวจอาจจะยังพอมีข้อมูลที่สามารถช่วยเราในการตามหาท่านเทพธิดาก็ได้นะเพคะ”
บุญกล่าวในขณะที่อารียาเดินเข้ามาพอดี
“เทพธิดาหรือ?”
อารียาพูดด้วยความสงสัย บุญจึงสบตาเ้าหญิงเทย่าในเชิงถามว่าจะบอกนางได้หรือไม่
“พวกเรามาที่นี่เพื่อหารือกันเื่การตามหาเทพธิดาแห่งโชคค่ะ ไม่ทราบว่าคุณน้าเคยได้ยินบ้างหรือเปล่าคะ?”
องค์หญิงถามอารียา
“หม่อมฉันยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยเพคะ”
อารียาตอบด้วยความแน่ใจพร้อมกับเสิร์ฟขนมไทยและน้ำให้องค์หญิง
“ขอบใจจ้ะ จริงสิคะคุณน้า ในเมื่อคุณอัจฉราเป็คนเมืองนี้มาแต่กำเนิด แสดงว่าคุณน้าอารียาเองก็ต้องอาศัยอยู่ที่เมืองเชียงใหม่เมื่อ 22 ปีก่อนด้วยใช่หรือเปล่าคะ?”
เ้าหญิงเทย่าหวังว่าอารียาจะเคยได้ยินเื่คดีนี้บ้าง
“เพคะ หม่อมฉันย้ายเข้ามาทำงานในเมืองเชียงใหม่หลังจากที่เรียนจบมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพเมื่อ 26 ปีที่แล้วเพคะ”
เธอนั่งลงตอบองค์หญิง โดยองครักษ์ทั้งสองนายรับหน้าที่เสิร์ฟขนมและน้ำให้คนที่เหลือแทนเธอ
“แล้วคุณน้าเคยได้ยินข่าวคดีเมื่อ 22 ปีที่แล้ว ที่มีเด็กในเมืองเชียงใหม่และอำเภอใกล้เคียงเสียชีวิตอย่างต่อเนื่องสิบกว่ารายภายในเวลาประมาณสองสัปดาห์บ้างหรือเปล่าคะ?”
องค์หญิงถามอารียาด้วยความหวัง อารียามีสีหน้าใก่อนจะตอบ
“มีเื่น่ากลัวเช่นนั้นเกิดขึ้นด้วยหรือเพคะ? หม่อมฉันจำได้ว่าไม่เคยได้ยินเพคะ อาจเป็เพราะ่นั้นมีงานค่อนข้างมากจนแทบไม่ได้ติดตามข่าวสารเลยเพคะ ต่างจากเดี๋ยวนี้ที่หม่อมฉันไม่ได้ออกไปทำงานแล้ว จึงมีเวลาว่างให้ติดตามข่าวสารได้ตลอดเพคะ”
องค์หญิงดูจะผิดหวังที่แม้แต่แม่ของบุญซึ่งอยู่ในพื้นที่นี้มานานก็ยังไม่ทราบเื่นี้ บุญเห็นสีหน้าเธอจึงได้เสนอความเห็น
“หม่อมฉันมีเพื่อนที่เป็ตำรวจในท้องที่นี้เพคะ หากเราขอให้เขาช่วยสืบค้นเกี่ยวกับคดีนี้เมื่อ 22 ปีที่แล้ว ก็อาจจะได้อะไรเพิ่มเติมนะเพคะ”
“เธอเหมาะจะเป็นักค้นคว้าวิจัยมากกว่ามาเป็มัคคุเทศก์นะคะ มีแหล่งข้อมูลเยอะดีจัง ถ้าได้ข้อมูลเพิ่มจากตำรวจก็จะดีมากเลย เธอจะสามารถติดต่อเพื่อนคนนี้ได้เมื่อไหร่คะ?”
เ้าหญิงเทย่าเห็นด้วยกับที่เธอเสนอ
“หม่อมฉันจะลองติดต่อให้เดี๋ยวนี้เลยเพคะ หม่อมฉันขอไปโทรศัพท์สักครู่นะเพคะ”
บุญตอบอย่างกระตือรือร้น
“ดีค่ะ และหากต้องมีการนัดหมายอะไร พรุ่งนี้เราก็สะดวกที่จะไปได้นะคะ”
องค์หญิงบอกเธอ
จากนั้นบุญจึงรีบออกไปโทรศัพท์ติดต่อเพื่อนเธอ องค์หญิงจึงถามความเห็นชายทั้งห้าคนเื่วิธีที่จะตามหาเทพธิดา แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะจนปัญญา โดยเฉพาะสามหนุ่มจอมโชคร้ายที่ผ่านมาสองวันแล้วก็ยังไร้วี่แววของเธอ ส่วนเื่ที่พวกเขาสงสัยบุญและได้ทำการทดสอบเธอนั้นเนื่องจากว่าอารียาอยู่ด้วยจึงยังไม่มีใครเล่าให้องค์หญิงฟัง
“คุณน้าคะ เราเห็นเธออยู่กันแค่สองคน แล้วคุณพ่อของบุญไปไหนล่ะคะ?”
เ้าหญิงเทย่าเปลี่ยนมาถามอารียาเื่ของบุญบ้าง
“คุณพ่อของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ั้แ่ตอนที่เธอยังเด็กเพคะ หม่อมฉันจึงได้เลี้ยงดูเธอเพียงลำพังจนเธอโตเพคะ”
อารียาเล่าให้องค์หญิงฟังทำให้องค์หญิงรู้สึกเห็นใจพวกเธอทั้งสอง และพลอยนึกถึงพระบิดาที่เพิ่งตเมื่อไม่กี่วันก่อน เมื่ออารียาได้เห็นสีหน้าองค์หญิงจึงนึกขึ้นได้เื่ข่าวการตของกษัตริย์วิเซรัส
“กระหม่อมขอแสดงความอาลัยกับการตของกษัตริย์วิเซรัสด้วยเพคะ”
“ขอบคุณค่ะ”
องค์หญิงยิ้มให้อารียาและคิดว่าบุญยังโชคดีกว่าเธอที่มีอารียาเป็แม่อยู่ด้วย และยิ่งรู้สึกลำบากใจหากจะต้องพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับพวกเธอทั้งสอง