ผู้าุโฮุ่ยเหมยและผู้าุโหลินหลินยังไม่ทันขยับกายทั้งสองอันตรธานหายไปจากสายตาพวกยาง ทว่าทั่วร่างของหลิ่งอี้ที่ไม่อาจฝืนขยับบัดนี้กลับยิ่งไร้เรียวแรงขึ้นไปอีก
ณ ท้องฟ้าเหนือตำหนักเ้าสำนัก
“ จะ…เ้าจะปล่อยมือข้าทำไมมมมมมม ช่วยข้าด้วยยยยย ข้าจะตกถึงพื้นแล้ววว ” เฟยซุนะโเสียงดังกึกก้องไปทั่วตำหนักลี่เซียนพุ่งไปจับขาของ มันอยู่ในสภาพห้อยหัวลงพื้น “ เ้านี้เป็ผู้ชายรึปล่าว ะโเป็เด็กน้อบไปได้ ข้าอุตส่าห์พาเ้าเดินเล่น ฮี่ ฮี่ ” ลี่เซียนหยอกล้อเฟยซุนอย่างสนุกสนาน “ เดินเล่นกับผีเ้าสิ ” มันะโอย่างไม่ไว้หน้า “ ถ้าเ้ายังพูดจากับข้าแบบนี้อีก ข้าจะปล่อยเ้าลงพื้นจริงๆแล้วนะ ” ใบหน้าลี่เซียนเริ่มบังเกิดเพลิงโทสะ ใบหน้าของนาง ที่เปลี่ยนแปลงเฟยซุนสังเกตได้มันไม่อาจรีรอ “ ขะ…ข้า ขออภัยคุณหนูลี่เซียน ปล่อยข้าลงไปเถอะ ”
ทว่าตอนนี้ทุกคนที่อยู่บริเวณตำหนักเ้าสำนักเงยหน้ามองขึ้นท้องฟ้า พวกเห็นคุณหนูลี่เซียนจับข้อเท้าเด็กหนุ่มผมดำห้อยหัวอยู่กลางอากาศ พวกมันรีบไปเรียนเ้าสำนักทันที “ เรียนท่านเ้าสำนักตอนนี้คุณหนูลี่เซียนจับเด็กหนุ่มผมดำ จากที่ไหนที่ไม่ทราบห้อยหัวอยู่กลางอากาศขอรับ ” ทหารเวรเข้ามารายงานเ้าสำนัก
“ เอาอีกแล้วลูกคนนี้ ข้าล่ะปวดหัวจริงๆ ข้าไม่น่าสอนวิชาบันไดเมฆาให้นางเลยเอาไปใช้กลั่นแกล้งคนอีกแล้ว ” เสี้ยวพริบตาเ้าสำนักหายไปจากเก้าอี้ไม้ในห้องโถง
ซิ่นห่านปรากฏกายด้านหลังลี่เซียน นางขนลุกซู่ชูชันไปทั่งร่างราวรับรู้การมาของผู้ยิ่งใหญ่ในสำนักัดำสามเศียรนางค่อยๆหันหน้าไป “ ทะ…ท่านพ่อ วะ… วันนี้ท่านไม่ได้ออกไปนอกสำนักเหรอ ” ลี่เซียนใสุดขีด นางพยายามปั้นหน้าด้วยรอยยิ้ม “ ข้าเคยบอกเ้าแล้วใช่ไหมอย่าเอาวิชาที่ข้าสอนไปใช้รังแกคนอื่น วันนี้เ้าคงพักผ่อนพอแล้วใช่ไหม ” ซิ่นห่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็าอย่างไร้อารมณ์ “ ขะ…ข้าแค่…” ลี่เซียนไม่อาจทนรับแรงกดปราณผสานโทสะขอท่านพ่อได้ทว่ามีเสียงดังมาจากด้านล่างของนาง “ ข้าเป็คนขอร้องให้นางพามาเดินเล่นขอให้เ้าสำนักโปรดอภัยนางด้วย ” เฟยซุนรู้สึกถึงสายตาของพญาัจดจ้องลงมาที่มันอย่างเ็า“ เ้า เป็ ใคร ” เฟยซุนรู้สึกถึงเงามรณะกำลังครอบกาย “ ขะ…ข้าชื่อ ฮุ่ยซุนพึ่งสามารถผ่านการคัดเลือกเป็ศิษย์ใหม่ของสำนักัดำสามเศียรวันนี้ ขอรับ ” มันซุนเอ่ยอย่างสุภาพ
“ เ้าคือฮุ่ยซุน เป็ญาติของฮุ่ยเหมยใช่ไหม ” ซิ่งห่านประเมินมันด้วยสายตาอย่างละเอียด “ เป็ข้า” มันผงกศีรษะ “ และเ้าใช่ไหม ที่ทำกระจกน้ำมายาของข้าแตกด้วย ” ใบหน้ามันพลันเปลี่ยนซีดขาวร่างมันสั่นสะท้าน “ ทะ…ท่านพ่อ ท่านจะทำอะไร ” ลี่เซียนเห็นท่าไม่ดีพลันรีบเข้ามากั้นกลางระหว่างท่านพ่อกับมัน “ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าแค่อยากจะทดสอบมันดู จิตใจมันเข้มแข็งดีข้าชอบมัน ” ซิ่นห่านเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “ ท่านพ่อเล่นอะไรของท่าน ตัวมันพึ่งลมปราณก่อตั้งชั้นสองเองเดียวตัวมันก็าเ็ภายในหรอก ” ลี่เซียนเอ่ยอย่างตื่นตระหนก “ ฮ่า ฮ่า ข้ารู้แล้วเ้าเอามันไปส่งให้ฮุ่ยเหมยได้แล้ว เสร็จแล้วเ้ารีบมาหาข้า อย่าไปเถลไถลที่ไหนอีก ” ลี่เซียนพุ่งทะยานมุ่งตรงตำหนักผู้าุโเหมย
“ ทำไมข้าไม่สามารถเข้าถึงจิตมันได้ ตัวมันมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่น ” ซิ่นห่านยืนครุ่นคิดด้วยใบหน้าเคร่งครึม
ผ่านไปสามสิบนาที
“ พี่เหมย ข้าเอามันมาส่งแล้ว ข้าวางมันไว้ที่หน้าตำหนักท่านพี่นะ ข้าต้องรีบไปท่านพ่อรอข้าอยู่ ” ลี่เซียนวางมันไว้ที่ประตูตำหนักของฮุ่ยเหมย
ในยามนี้ เฟยซุนไม่อาจฝืนกายลุกขึ้นพลันผลอยหลับอยู่ที่หน้าประตู
ภายในอีกไม่กี่อึดใจ เหล่าผู้คนที่ผ่านการทดสอบจำนวนเก้าร้อยเก้าสิบแปดคนเริ่มทยอยมารวมที่หน้าตำหนักของผู้าุโฮุ่ยเหมย ทว่ายังไร้การตอบรับจากนาง ผ่านไปสิบนาทีพวกมันได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้าใกล้ๆพวกมันมากขั้นส่งผลให้พวกมันเริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้น จู่ๆสีฝีเท้าก็หยุดชะงักมันคือหลิ่งอี้พบมันนอนหลับเกลือกกลิ้งอยู่หน้าประตูตำหนักหลิ่งอี้กำลังเดินเข้าไปหาเฟยซุน มีพลังปราณสายหนึ่งส่งเสียงมา “ อย่าไปยุ่งกับมัน เ้าจงออกไปรวมข้างนอกกับคนอื่น ” หลิ่งอี้พลักประตูออกไปอย่างยากลำบากประตูตำหนักผู้าุโฮุ่ยเหมยใหญ่โต คนธรรมดายากจะเปิดได้ ยามนี้หลิ่งอี้ดันประตูรีบเร่งแทรกตัวออกจากบานประตูเหล่าผู้คนมองเฟยซุนนอนเกลือกกลิ้งอยู่หลังประตู สีหน้าแต่ละคนพลันเป็สีเป็หน้าซีดขนาดตัวตนอันดับหนึ่งยังไม่อาจฝืนยืนหยัดขึ้นมา แล้วพวกมันจะทนได้อย่างไร
กลิ่นหอมอบอวลไปรอบๆตำหนักอีกครั้งทำให้ทุกพลันเปลี่ยนสีหน้ามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “ ข้าจะกล่าวสั้นๆ จงเดินข้ามเขาไปทางด้านขวาอีกลูกพวกเ้าจะพบกับหอัพฤกษาห้าวตี้ ที่นั้นจะบอกว่าเ้าจะต้องทำอะไรต่อ ”สิ้นเสียงผู้าุโฮุ่ยเหมยร่างพลันหายไปจากสายตาทุกผู้คนผ่านไปไม่นาน กลุ่มผู้ผ่านการทดสอบมุ่งหน้าไปหอัพฤกษาห้าวตี้
ผ่านไปสามชั่วโมง
เฟยซุนลืมตาขึ้นมามองซ้ายมองขวาไม่อาจพบใคร แต่ข้างๆตัวมันมีจดหมายหนึ่งฉบับ“ เ้าเด็กบ้า เพื่อนของเ้าไปรายงานตัวที่หอัพฤกษาห้าวตี้ จงข้ามเขาไปทางด้านขวา และไปให้ถึงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน” เฟยซุนลุกยืนด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมมันหันหน้าออกประตูมุ่งไปทางเขาด้านขวามือมันอย่างรวดเร็ว
ทว่ามีเสียงเอ่ยขึ้นอย่างแ่เบาดังมาจากในตำหนัก“ ไอเด็กบ้าเอ้ย ข้าผิดเองที่ไม่บอกเ้าละเอียด ให้เ้าหันไปทางขวามือยามหันหน้าเข้าตำหนักไม่ใช่ขวามือยามหันออกจากตำหนัก เฮ้ออ… ” ฮุ่ยเหมยเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ “ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าเด็กนี้น่าสนใจดี ” หลินหลินหัวเราะอย่างชอบใจ “ ข้ากลับหอโอสถัฟ้าครามของข้าดีกว่า ”
ณ หอัพฤกษาห้าวตี้
“ ยินดีต้อนรับศิษย์ใหม่ทุกคน ข้าผู้าุโห้าวตี้เป็คนดูแลที่หอัพฤกษาแห่งนี้ ปีนี้เป็ปีที่สอบเข้าได้อยากยากลำบากพวกเ้าทั้งหนึ่งพันคนเป็ผู้มีคุณสมบัติเข้าสำนักัดำสามเศียรของเราที่สำนักัดำสามเศียรของเรามีผู้าุโสิบคน แบ่งออกเป็ห้าผู้าุโเบื้องหน้าและห้าาุโเื้ั แต่หลักๆ ตอนนี้ที่เ้าที่ต้องรู้คือ หนึ่งข้าผู้าุโห้าวตี้เป็ผู้ดูแลการจัดการทุกอย่างในสำนักสองตำหนักผู้าุโเหมยเป็ตำหนักรับรองแขกผู้มีเกียรติภายนอกเหล่าศิษย์ทั้งหลายห้ามย่างกายเข้าไปเด็ดขาด ”
ทว่ามีกลุ่มศิษย์จำนวนหนึ่งที่ยืนอยู่รอบหลิ่งอี้จ้องมองมันราวกับเป็อาชญากรโเี้ การกระทำของเหล่าศิษย์ไม่อาจรอดพ้นสายตา“ แต่ถ้าใครเคยเข้าไปแล้วก็ไม่เป็ไร เพราะเ้าอาจยังไม่รู้แต่ถ้ารู้แล้วยังเข้าไปข้าก็ไม่อาจรับรองชีวิตของพวกเ้าได้ ” ทันทีที่ผู้าุโห้าวตี้เอ่ยเสร็จทุกคนที่อยู่ในลานขนลุกชูชันไปทั่วร่าง“ สถานที่ต่อไปก็คือหอโอสถัฟ้าครามที่นี้มีผู้าุโหลินหลินใครอยากเป็นักปรุงยาเ้าต้องเตรียมพวกให้พร้อม ผู้าุโหลินหลินจะเป็รับศิษย์ปีละสามสิบคน จากศิษย์ทั้งหมดสามแสนคน พยายามกันเข้านะ ” ห้าวตี้ยิ้มให้ศิษย์อย่างเ้าเล่ห์ “ สถานที่สุดท้ายที่พวกเ้าต้องรู้คือกรงัเพลิงลงทัณฑ์ที่นี้มีผู้าุโฉีเคอะเป็ผู้คุมกฎของสำนักใครทำผิดกฏจะต้องถูกสอบสวนและถูกลงโทษที่นั้น ข้าเชื่อในที่นี้คงไม่อยากมีใครเข้าไปหรอกนะ ” ยิ้มให้ทุกคนอย่างมีเล่ห์นัยชวนให้ทุกคนหวาดระแวง
“ สามเดือนแรกพวกเ้าทุกต้องอยู่ที่นี้ ที่พักของพวกเ้าจะอยู่ด้านหลังหอแห่งนี้แต่ถ้าไม่พอใจอีกสิบลี้เป็ที่ว่างเปล่าพวกเ้าสามารถไปสร้างที่อยู่ของพวกเ้าได้ ” ผู้าุโห้าวตี้เอ่ยเสร็จมันหันไปหาชายชุดดำสองคนปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิด“ เอาคู่มือทั้งหนึ่งพันชุดไปแจกทุกคน ” ชายชุดดำรับคู่มือเสร็จพุ่งทะยานไปหาผู้คนดุจสายฟ้าฟาดนำคู่มือ ไปแจกทุกคน ภายในไม่อีกกี่อึดใจพวกมันกลับมายืนข้างๆห้วงตี้อีกครั้ง พร้อมถือคู่มืออยู่หนึ่งเล่มผู้าุโห้วงตี้มองพวกมันอย่างสงสัยพลันหันไปที่ศิษย์ใหม่ทั้งเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน“ หนึ่งในพวกเ้าหายไปไหนหนึ่งคน ” ทว่าไม่มีใครหาญกล้าแม้แต่สบตามันเลย มันเอ่ยถามด้วยเสียงเ็าอีกครั้ง“ อีก หนึ่ง คน หาย ไป ไหน ” หลิ่งอี้ก้าวออกมาอย่างตัวสั่นสะท้านไปทั่วร่าง เร่งรีบเอ่ยออกอย่างหวาดกลัว“ นะ…นอนยะ…อยู่ทะ…ที่ ตำหนักผู้าุโเหมย ” มันชื่ออะไรเ้ารู้ไหม “ ฮุ่ยซุน ” ผู้าุโห้วงตี้พยักหน้าเชิงเข้าใจเห็นการทุกอย่างพลันเอ่ยออกด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ พวกเ้าไปได้แล้ว ”
ทะเลทรายัแดง
เฟยซุนกำลังผ่านขอบเขตทะเลทรายมันเห็นหอรูปร่างคล้ายกรงนกพลันเอ่ยออกมา“ นั้นนะเหรอ หอัพฤกษาห้าวตี้ ” มันเห็นชายใส่ชุดเกราะเหล็กสองคนอยู่หน้าทางเข้าเร่งรีบเข้าไปหาชายคนนั้น“ พี่ชายข้าชื่อฮุ่ยซุน ผู้าุโฮุ่ยเหมยให้ข้ามารายงานตัวที่นี้ ” ชายชุดเกราะทวนคำของมันอย่างช้าๆ “ เ้าชื่อฮุ่ยซุน ผู้าุโเหมยให้มาที่นี้ ใช่ไหม ” พวกมันมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กอย่างไม่รู้สาเหตุทีผู้าุโฮุ่ยเหมยจะส่งคนมาแต่คงจะมีเื่สำคัญบางอย่าง นางถึงส่งญาตินางมาเอง “ เข้าไปเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย จะพบปราสาทหลังเล็กจะพบการผู้จัดการที่แห่งนี้จงบอกเื่สำคัญแก่ท่านผู้นั้นและจงอย่าเพ่นพ่านไปที่ไหนโดยพลการ ” ชายชุดเกราะพูดอย่างจริงจัง
มันพยักหน้าตอบรับเป็การบ่งบอกว่าเข้าใจทุกอย่างวินาทีแรกที่มันก้าวเท้าไปก้าวแรกมันรู้สึกถูกไอมรณะแทรกซึมเข้าภายในร่างกายที่นี้ปกคลุมไปด้วยความมืดที่ร้อนแรงราวกับเดินอยู่เพลิวเพลิงอันเบาบาง เฟยซุนเร่งรีบเดินตรงไปเลี้ยวไปทางซ้ายมือของมัน ตามที่ชายชุดเกราะบอกอย่างมั่นใจแต่ทว่าที่ชายชุดเกราะบอกหมายถึงซ้ายมือของชายชุดเกราะ มันในตอนนี้เดินไปพบปราสาทสีดำสนิทมีชายชุดเกราะสีดำยืนอยู่หน้าปราสาทชายคนนั้นมองมันอย่างสงสัย มันเห็นชายคนนั้นกำลังจะเอ่ยปากมันจึงรีบเอ่ยออกมาก่อนกลัวชายคนนั้นเข้าใจผิด “ ข้ามารายงานตัว ” ชายชุดเกราะมองมันด้วยสายตาประหลาดพลันเอ่ยอย่างรวดเร็ว“ รายงานตัวที่นี้ ” เฟยซุนตอบอย่างมั่นใจ “ ใช่ที่นี้ ” ชายชุดเกราะสีดำมองมันอย่างนับถือในความกล้าหาญของมันที่มันมาที่นี้เพียงคนเดียวพวกมันจึงให้เกียรติซุนด้วยการนำทางเฟยซุนไปอย่างสุภาพ “ โปรดตามข้ามา เชิญ ” ชายชุดเกราะสีดำนำทางมันลงใต้ดินด้านล่างมืดสนิทไร้แสงใดๆมันเดินลงไปเปิดห้องลักษณะเป็กรงเหล็กเอ่ยปากบอกมัน “ เชิญ ” ดวงตาสีดำของซุนมองเห็นทุกอย่างที่อยู่ในความมือมันเห็นทุกคนอยู่ในห้องนอนหลับอย่างสงบพลันเอ่ยในใจ “ สำนักใหญ่โตแต่ทำไม ที่นอนมันคับแคบเช่นนี้ ” แต่มันไม่ได้เอ่ยออกไป มันเดินไปตามคำเชิญเข้าไปนั่งเล่นอยู่ในห้องดังกล่าว ชายชุดดำไขกุญแจปิดสนิท ทว่ามันรีบเร่งเอ่ยออกไป“ ต้องล็อคกุญแจด้วยเหรอ ” ชายชุดเกราะสีดำมองเฟยซุนด้วยควาประหลาดใจอีกครั้ง “ ใช่ ” ชายชุดเกราะสีดำเดินจากไป มันไม่ได้สนใจชายชุดเกราะสีดำต่อไป วันนี้มันผ่านเื่ราวต่างๆมามากมายมีทั้งเื่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ มันไม่อาจฝืนลืมตาต่อไปได้อีก เปลือกตาค่อยๆปิดลงอย่างช้า แล้วมันก็หลับไปในคุกของกรงัเพลิงลงทัณฑ์อย่างไม่รู้ตัว
ชายชุดเกราะสีดำกำลังเอ่ยถึงเพื่อนมันอีกคน“ ไม่รู้มันทำผิดอะไรมา แต่ข้านับถือมันใจของมันจริงๆ ” ชายอีกคนก็เสริม “ ข้าก็นับถือใจมันเช่นกัน จะมีใครบ้างทำผิดและกล้ายอมรับผิดอย่างลูกผู้ชายแถมมันยังเป็เพียงแค่เด็กอยู่ด้วย ” ชายคนนั้นเอ่ยอย่างสรรเสริญซุน “ อีกสองวันท่านผู้าุโฉีเคอะถึงจะกลับกรงัเพลิงลงทัณฑ์ ข้าจะไปเรียนเื่นี้ให้ท่านทราบ ” ชายชุดเกราะสีดำรู้สึกมีความสุขที่ไม่ได้เห็นความกล้าหาญเช่นนี้มานาน
87K
