ตอนที่48กินทาโก้กับอาสาว
ดวงตาสีเขียวมรกตกำลังจับจ้องกับสถานที่ตรงหน้าอย่างสงสัยว่าที่นี้มีขนาดกว้างแค่ไหนกันหลังจากที่พวกเธอได้ทำงานในไปรษณีย์ของเฮอร์มีสตอนนี้พวกเธอยืนมองผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังพักผ่อนในเวลาของตนเองกัน โทมัสนำทางทั้งสองคนไปยังข้างในเดินไปยังห้องโถงที่มีโซฟาให้นั่งพัก มีตู้อาหารและเครื่องดื่มทำเอาโพรทาเลียคิดเลยว่าที่นี้ช่างอำนวยความสะดวกจริงๆ
‘เฮอร์มีสนี่...ใส่ใจลูกน้องเป็นด้วยแฮะ...’
ระหว่างที่โพรทาเลียคิดแบบนั้น เธอกับรู้สึกแปลกๆเมื่อคิดถึงเฮอร์มีสขึ้นมา แต่ไม่รู้ทำไมเธอนึกถึงเทพองค์นั้นขึ้นมาได้โดยที่พวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกัน หรือจะเป็นจิตวิญญาณที่เธอตามหาอยู่อาจจะเกี่ยวข้องกับเฮอร์มีสในหัวของโพรทาเลียมีแต่เรื่องให้คิดมากมายจนคิวทั้งสองข้างขมวดกันจนจะผูกเป็นโบได้อยู่แล้วจนกระทั่งพวกเขาทั้งสามคนเดินตรงมาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง
“เอาล่ะ ที่นี้เป็นห้องของพวกเธอนะพอดีช่วงนี้พนักงานเยอะขึ้นห้องว่างเลยน้อยลง...เอ่อ...พวกเธออยู่กันได้ใช่ไหม...หรือคีย์อยากย้ายไปกับนอนกับเพศเดียวกันดีละ?”
“เอ่อ...” โพรทาเลียคิดเลยว่าจะตอบยังไงดี
โฟกัสเข้ามากอดจากด้านหลังของโพรทาเลียทันที “ไม่ต้องให้คีย์ย้ายไปหรอก โทมัสข้ากับน้องชายก็อยู่ด้วยกันมาตลอดอยู่แล้วเนอะ คีย์”
ใบหน้าอันอ้ำอึ้งของโพรทาเลียจับจ้องมองน้องสาวที่ยิ้มมาให้ทำเอาเธอต้องตามน้ำน้องสาวทันที
“ใช่ครับ...พี่...งั้นพวกเรานอนห้องเดียวกันก็ได้ครับเราอยู่กันแค่ไม่กี่วันเองนี่ครับ”
โทมัสมองทั้งสองคนก่อนจะยิ้มออกมา “รับทราบ!งั้นวันนี้พวกเธอก็พักได้เลยนะ พรุ่งนี้เริ่มงานเต็มวันเลยนะ!”
“ครับ/ค่ะ”
“แล้วก็นะพวกเธอสามารถออกไปเที่ยวข้างนอกได้ แต่มีเวลากำหนดว่าต้องกลับมาตอน 3 ทุ่มคงเข้าใจกันนะ”
“เข้าใจแล้วครับ พี่โทมัส”
“อืมๆ” โฟกัสพยักหน้าทันทีทันใด
“โอเค งั้นฉันไปล่ะ เชิญเข้าห้องกันไปเลยนะ”โทมัสเดินออกจากตรงนั้นพร้อมกับโบกมือลาทั้งสองคน
“ขอบคุณที่ดูแลพวกเรานะ โทมัส” โฟกัสพูดตามหลังโทมัสที่เดินออกไป
พอโทมัสเดินออกไปแล้ว ทั้งสองคนต่างใช้หางตามองหน้ากันก่อนจะเดินตรงกันเข้าไปข้างในห้องนอนพอได้เปิดประตูเข้าไปก็พบกับห้องนอนที่ดูสบายตามากๆ ภายในมีเตียงนอน 2 เตียงระหว่างกลางก็มีโต๊ะหนังสือ และเครื่องตกแต่งตามห้องและกำแพงทั้งสองคนต่างมองหน้ากันก่อนจะวิ่งกันเข้าไปนอนที่เตียงทันที
“อ๊า~~~”
เสียงอันดูสบายใจพูดออกมาพร้อมกันเมื่อนอนลงก็ต่างยิ้มให้กัน
“ได้อยู่กันสองคนแล้วสินะ”
“จริงด้วยค่ะ...พี่ค่ะ...วันนี้เหนื่อยจังนะ”
“อืม เหนื่อยนะ แต่ก็สนุกดีเป็นงานที่ดูง่ายแต่ก็ยากตรงที่ต้องดูให้ละเอียดและรอบคอบน่าเนอะ”
“อืม งานพวกนี้มันละเอียดอ่อนน่านะ”
ทั้งสองคุยกันอยู่ท้องของทั้งสองต่างร้องออกมาพร้อมกัน
‘โครกกกกกกก~’
สองพี่น้องต่างหน้าแดงกันทันทีพอมองหน้ากันก็ต่างหัวเราะกันอย่างมีความสุขเมื่อมองหน้ากันอีกก็ทำให้นึกถึงสมัยก่อนตอนที่พวกเธอยังอยู่ด้วยกันเสมอ
“นึกถึงสมัยก่อนเลยเนอะ”
“อืม สมัยที่พวกเรายังตัวติดกันน่าเนอะ”
เมื่อนึกย้อนกลับไปหลายปีก่อนทั้งสองคนเป็นฝาแฝดที่ตัวติดกันมากๆไม่เคยที่จะตัวห่างกันจนวันนั้นที่พวกเธอออกห่างกันโดยไม่รู้อะไรกัน
“นึกย้อนไปทีไร ทำเอาหนูเจ็บปวด...ที่รู้ๆว่าพี่ไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้...”
“ช่างเถอะ โฟกัส...เรื่องมันผ่านไปแล้วนะปล่อยมันไปเถอะ...”
“พี่...”
“พี่รอวันที่จะได้จัดการกับหมอนั้น!”
โฟกัสได้ยินน้ำเสียงของพี่สาวเปลี่ยนพอเข้าใจเลยถึงพี่สาวจะบอกว่าให้ปล่อยมันไป แต่ในใจพี่กับไม่ปล่อยเลย
“เอ่อ...ไปหาอะไรทานกันไหม?”
“อืม เอาสิ!”
ทั้งสองคนพยุงตัวขึ้นเพื่อลุกออกจากเตียงนอนทั้งสองจับมือกันเหมือนสมัยก่อนที่จะจับมือกันไปไหนตลอดโฟกัสเลือกสถานที่ที่เธอเคยไปอย่างห้างใกล้ๆ ที่อยู่แถวนั้นพอดีภายในห้างสรรพสินค้านั้นมีตั้งแต่ร้านเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องอิเล็กทรอนิกส์เครื่องนอน เครื่องหอม และที่สำคัญที่สุดคือ ร้านอาหาร นั้นเองโฟกัสอย่างให้พี่สาวได้ทานอาหารแสนอร่อย เพราะจากความทรงจำที่พี่สาวสื่อให้เห็นมีแต่อาหารน่าสยดสยองที่สุดที่เธอเห็นนั้นเองเธอจะไม่ยอมให้พี่สาวได้ทานอาหารแบบนั้นอีกเด็ดขาด
ภายในห้างสรรพสินค้า มีผู้คนมากมายกำลังเดินกันไปตามทางต่างๆตรงจุดพักแถวบันไดเลื่อนทางขึ้นชั้นสี่ เอสเทลที่ออกมาจากบ้านตั้งแต่บ่ายโมงได้มานักเจอกลุ่มเพื่อนสาวที่จะมาห้างกัน เอสเทลที่ไม่ได้สนใจเพื่อนๆที่เอาแต่จับจ้องมองผู้คนมากมายที่กำลังเดินอยู่ข้างล่างเลยสักนิดเธอเอาแต่คิดเรื่องเมื่อตอนกลางวันที่หลานสาวดูแตกต่างกว่าตอนที่เธอเคยเจอและยังมองของขวัญให้เธออีกเธอหันไปมองเข็มกลัดที่เธอได้มา มันทำให้เธอสับสนเลยว่านี่มันเรื่องอะไรกันเพื่อนสาวคนหนึ่งหันมามองเอสเทลที่เอาแต่เหม่อลอยไม่สนใจสิ่งที่พวกเธอทำเหมือนทุกครั้ง
“นี่ เธอเป็นอะไร?” เพื่อนสาวเดินมาถามอย่างสงสัย
เอสเทลเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสาวทันที “อ๋อ...เปล่านะ...”
เธอตอบปฏิเสธไปทันทีโดยที่ไม่คิดเลยว่าเพื่อนสาวนั้นรู้ว่าเธอกำลังมีเรื่องคิดหนักอยู่เธอเลยนั่งลงข้างๆ พร้อมกับพูดกับอีกฝ่าย
“ปากบอกเปล่าแต่ใบหน้าเธอกับมีสีหน้าที่กำลังคิดบางอย่างจนคิ้วชนกันแล้วนะ เอสเทล”
พอได้ยินแบบนั้นทำเอาเอสเทลยกมือขึ้นมาสัมผัสคิ้วของเธอที่เหมือนมันกำลังจะชนกันอยู่จริงๆ
“สีหน้าฉันออกขนาดนั้นเลยสินะ...”
” ใช่ มีเรื่องอะไรปรึกษาได้นะ เพื่อน”
“อืม...ไม่รู้สีว่าจะปรึกษายังไง...มันเรื่องส่วนตัวมากๆนะ”
“อืม...ถ้าส่วนตัวเรื่องครอบครัวเธอคงต้องหาคนที่ปรึกษาได้ อย่างพี่ชายเธอ เขาเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่น่า ถามเขาสิ!”
เอสเทลนึกพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันนานหลังจากเกิดเหตุการณ์ภายในครอบครัวอยากคุยกับพี่ก็ต้องโทรเวลาที่กำหนด สองสามปีมานี้เธอเลยไม่ติดต่อพี่ชายเท่าไรแต่พอมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นทำให้เธอคิดเลยว่าต้องปรึกษาพี่ชายจริงๆ
“อืม...ฉันจะหาเวลาไปคุยกับพี่นะ...ขอบใจนะ”เธอกล่าวขอบคุณเพื่อนสาวที่แนะนำให้เธอปรึกษากับพี่ชายดู
“คิกๆ ฉันช่วยเธอได้เสมอนั้นล่ะ เอสเทล”
ทั้งสองคนต่างยิ้มกันอย่างมีความสุขระหว่างที่ทั้งสองคุยกันเพื่อนเหลือที่กำลังยืนพิงราวส่องชายหนุ่มกันอย่างสนุกสนามจนกระทั่งเพื่อนสาวคนหนึ่งในกลุ่มได้เห็นหนุ่มหน้าตาดีตตรงสเปกเธอมากๆ
“ตายแล้ว!!คนอะไรหน้าตาดูดีแถมน่ารักอีกนะ!!”
“มีคนหน้าตาน่ารักด้วยเหรอสเปกเธอคนไหนนะ!!”
เพื่อนสาวคนที่สองรีบส่องมองก่อนที่เพื่อนสาวที่พูดคนแรกจะพูดบอกว่าตรงไหนเมื่อสายตาจับจ้องไปตรงจุดที่เพื่อนสาวคนแรกพูดทำเอาเพื่อนสาวคนที่สองตาก็เป็นประกายทันที
“ตายแล้วดูน่ารักผสมหล่อด้วยนะนั่นสเปกเธอดูน่ารักจริงๆ เลยนะ”
“ใช่ไหมล่ะ ฉันอยากมีหนุ่มน้อยค่อยเอาใจฉันถึงหน้าตาน่ารัก แต่ถ้าแรงดีฉันก็เลิฟเลยล่ะ!”
“รสนิยมเธอนี่แปลกจริงๆ นะ”
“แต่ฉันว่าเขามากับแฟนสาวนะ” เพื่อนสาวคนที่สามเอ่ยขึ้น
“ว่าไงนะ!!” เพื่อนสาวทั้งสองคนต่างมองกันทันที
“ไหนๆ!!”
พวกสาวๆต่างมองกันก็เห็นว่าเด็กหนุ่มที่พูดถึงกำลังจับมือกับหญิงสาวอยู่
“อ๊าาาาาาาาาาา ทำไมคนหล่อถึงมีคนรักแล้วอ่ะ!!”เพื่อนสาวคนแรกถึงกับหน้าตาตกทันที
เอสเทลกับเพื่อนสาวอีกคนต่างมองเพื่อนๆที่พูดอะไรเสียงดังจนไม่เกรงใจชาวบ้านสักคนพวกเธอมองหน้ากันก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาเพื่อนทั้งสามคนทันที
“นี้ๆ เกรงใจชาวบ้านหน่อยนะพวกเธอเสียงดังไปแล้วนะ”
“แงงงง เอสเทล เด็กหนุ่มคนนั้นฉันอยากได้เป็นแฟนอ่ะแต่เขาจูงมือกับผู้หญิงอ่ะ”
“พอเลยๆ เธอก็พูดแบบนี้ทุกครั้งนะแต่ก็หาคนอื่นแทน แต่คนที่พูดถึงนี่ หน้าตายังไงนะ”
“นั้นอ่ะ...” เพื่อนคนแรกชี้ไปทางเด็กหนุ่มผมน้ำตาล “เด็กหนุ่มผมน้ำตาลกับสาวผมน้ำตาลสั้นนะ”
เอสเทลโผล่หน้าออกไปมองอย่างสงสัยว่าคนที่เพื่อนโวยวายอยากได้เป็นใครอีกพอเธอมองดูเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังขึ้นบันไดของชั้นสองมาดวงตาเธอเปิดกว้างทันทีทันใด เธอเห็นคนที่รู้สึกไม่รู้จักแต่เมื่อมองเสื้อผ้าของพวกเขานั้นทำเอาเธออึ้งไปเลยว่าทำไมพวกเขานั้นถึงใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกับคนที่เธอรู้จักแต่แล้วดวงตาของเธอเริ่มทำงานการมองเห็นผ่านมนต์บังตานั้นเป็นความสามารถพิเศษสำหรับมนุษย์ที่พิเศษคนหนึ่งแล้วเอสเทลเป็นหนึ่งในนั้นตอนนี้เธอก็ได้เห็นร่างของชายหญิงผมสีน้ำตาลเปลี่ยนไปเป็นคนที่เธอรู้จักในทันที
“พอเห็นแบบนี้อยากเข้าไปแย่งเลยอ่ะ!”
“เดียวโดนข้อหาแย่งผัวชาวบ้านหรอกนะ”
” จริงด้วยๆ”
“แต่ฉันอยากได้เขาอ่ะ!โตขึ้นอาจจะหล่อก็ได้นะ!!”
“ฉันว่าอย่าฝันดีกว่านะ” เอสเทลพูดก่อนจะเดินลงไปตรงไปที่บันไดเลื่อนเพื่อลงไปข้างล่าง
พวกสาวๆ เห็นเพื่อนสาวกำลังจะเดินลงข้างล่างทำให้สงสัยกันทันที
“เธอจะไปไหนนะ? เอสเทล”
เอสเทลเงยหน้าไปมองเพื่อนๆ “ไปหาหลานๆ นะ”
“เอ๋!?”
พวกเพื่อนสาวต่างตาโตกันไปพวกสาวเกือบลืมว่าเอสเทลมีหลานๆ ที่อายุน้อยกว่าตัวเธออยู่ด้วยเอสเทลรีบเดินไปที่ชั้นสามที่สองชายหญิงกำลังขึ้นมาอยู่เธอเลยไปดักรออยู่หน้าบันไดเลื่อนที่กำลังขึ้นชั้นสามมาอยู่ทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องที่จะกินอะไรนอกจากเบอร์เกอร์
“พี่ไม่รู้เหรอคะว่าอยากกินอะไรนอกจากที่หนูเสนอไปนะ?”
“อืมนึกไม่ออกเลยนะว่าจะกินอะไรนอกจากเบอร์เกอร์น่านะ”
“งั้นเหรอ...” โฟกัสอยากให้พี่สาวกินหลายอย่างเพราะตัวโพรทาเลียนั้นก็ผอมอยู่แล้ว
“ถ้าอยากกินอร่อยๆ นอกจากเบอร์เกอร์ละก็...”
ทั้งสองคนได้ยินเสียงอันคุ้นเคยทำเอาสะดุ้งเมื่อบันไดขึ้นมาถึงชั้นสาม พวกเขาก็เห็นคนที่รู้จักที่ดักรออยู่
‘พี่เอสเทล!!’
พอทั้งสองคนขึ้นมาถึงชั้นสามพวกเธอเดินหลบๆผู้คนที่เดินตามมาโพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายก็แอบไปอยู่ข้างหลังโฟกัสที่ตอนนี้กลายเป็นพี่ลิซ่าทันใดทั้งสองคนมองอีกฝ่ายอย่างกังวล โฟกัสเห็นว่าพี่สาวคงไม่กล้าพูดอะไรแน่ๆเธอเลยเอ่ยขึ้นมาทันที
“เอ่อ...คุยกับพวกเราเหรอคะ?”
“อ้าว? ไม่คุยกับพวกเธอจะให้คุยกับใครล่ะ?” เอสเทลมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
“แต่เรา...”
“โฟกัส!”
“!!” โฟกัสได้ยินชื่อตัวเองก็เหงื่อตกทันที“โทษนะคะ ฉันชื่อลิซ่า นะคะ ไม่ใช่...”
เอสเทลยกนิ้วขึ้นมาเหมือนบอกให้อีกฝ่ายเงียบ “เธอลืมไปไหมว่าถึงใช้มนต์บังตาในการอำพรางก็ไม่สามารถหลบสายตาที่มองทะลุมันได้อย่างน้าสาวคนนี้หรอกนะ หลานทั้งสอง”
โพรทาเลียถึงกับสะดุ้งเลยเธอโทรจิตกับน้องสาวทันที
‘ที่พี่เอสเทลพูดมันจริงเหรอ?’
‘จริงค่ะความสามารถพิเศษจากคุณย่าส่งต่อกันมานะคะ’
‘แย่จริง...’
โพรทาเลียเดินออกมาจากหลังของโฟกัสทันทีก่อนที่จะเอามือขึ้นมาเกาหัวของตัวเอง
“เฮ้อ...อุปกรณ์ของฉัน ทำให้มนุษย์พิเศษๆแบบพี่มองผ่านร่างแปลงได้นี้แย่จริงๆ นะ”
“แล้วทำไมต้องปลอมตัวกันด้วยล่ะ โฟกัสก็ด้วยทุกทีก็ไม่เคยเลยนี่น่า”
“คือว่า...”
“มีเหตุผลนะ!”
“เหตุผล?” เอสเทลเอียงคอสงสัย
"ใช่ ถ้าพี่อยากฟังเราค่อยหาที่ทานอาหารแล้วค่อยทานอาหารไปกินไปละกันนะ"
พอโพรทาเลียพูดแบบนั้น เอสเทลก็เข้าใจทันที “ก็ได้ๆงั้นไปร้านที่มีอาหารอร่อยกว่าเบอร์เกอร์ดีกว่าไหม? น้าเลี้ยงเอง!”
“ไม่เอาค่ะ!!” โพรทาเลียเอ่ยขึ้นทันที
“เอ๋!” เอสเมลงุนงงทันที “ทำไมล่ะ?”
“หนูอยากจ่ายด้วยเงินตัวเองนะคะ!”
“อ๊ะ...งั้นเหรอ...เอ่อ...ตามสบายเลยนะ...” เอสเทลปล่อยให้หลานสาวจัดการเรื่องค่าอาหารเองเลย
ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะยิ้มให้กันทันที
“งั้นไปกันเลยนะ!”
เอสเทลเดินไปจับมือขอทั้งสองแล้วลากพาไปยังร้านที่เธออยากพาไปทันใดทำเอาเพื่อนๆ ของเธอมองอย่างงงว่านั้นใช้หลานของเอสเทลแน่เหรอนั้นทั้งสามคนต่างเดินกันจนมาถึงชั้นสามที่มีร้านอาหารที่เอสเทลอยากให้ลองทานกันถึงแม้อยากพาไปร้านของแม่ก็ตามทีแต่ช่วงเวลานี้คงลำบากในการไปทานเพราะคนเยอะเดินมาอีกสักพักก็ได้อยู่ตรงหน้าร้านที่มีรูปอาหารที่โดยห่อด้วยแป้งโพรทาเลียเห็นก็พอนึกออกว่านี่คือร้านอะไร
“ร้านทาโก้เหรอ?” โพรทาเลียเอ่ยถามอย่างสงสัยถึงจะเห็นก็ตามว่าตรงหน้าคือร้านทาโก้ก็ตาม
“ใช่แล้ว ร้านนี้อร่อยนะ ซอสทาโก้หลายแบบแป้งมีทั้งหนา บาง กรอบ ให้เลือก มีหลายอย่างให้ทานด้วยนะ”
โฟกัสตื่นเต้นกับร้านที่ตัวเองยังไม่เคยมาทาน “ว้าว หนูอยากกินแล้วสิ แล้วพี่ล่ะ” เธอรีบหัวไปหาพี่สาวทันที"!?"
สีหน้าโฟกัสตกใจทันทีที่เห็นใบหน้าของพี่สาวที่ดูจะหิวจนน้ำลายไหลออกมาจากปากซะแล้วทำเอาโฟกัสต้องรีบเตือนพี่สาวทันที
“พี่จ้า! น้ำลายไหลหมดแล้ว!!”
“อ๊ะ!” โพรทาเลียฟังเรื่องของอร่อยจนทำให้น้ำลายไหลเมื่อน้องสาวทักเธอรีบเช็ดน้ำลายออกจากข้างปากทันที “งั้นไปทานกัน!”
“โอ้ว!”
สองแฝดต่างพากันเข้าไปข้างในก่อนผู้เป็นน้าสาวระหว่างที่รอกันนั้นพวกเธอต่างมองรายการอาหารบนกำแพงที่ติดอยู่มันมีอาหารหลายอย่างจนโพรทาเลียเลือกไม่ถูกจริงๆเมื่อพวกเธอต่อแถวกันจนมาถึงคิวของพวกเธอพนักงานต่างยิ้มเพื่อต้อนรับพวกเธอก่อนจะกล่าวคำพูดของพวกเขาเป็นประจำ
“ยินดีต้อนรับสู่ร้านทาโก้เลิฟเวอร์ค่ะ!จะรับอะไรดีคะ!”
เมื่อฟังชื่อร้านจากพนักงานโพรทาเลียคิดเลยว่าคนที่ตั้งชื่อร้านนี้ไม่ใช่คนเม็กซิกันแน่ๆเพราะเป็นการตั้งชื่อแบบง่ายๆ จริงๆ
“เอ่อ...ฉันขอซอฟท์ ทาโก้เพิ่มหมู เพิ่มชีสและก็ซี่รีย์ฟรายส์ดับเบิ้ลชีส”
เอสเทลชี้ที่เมนูที่ตัวเธออยากกินโพรทาเลียจ้องมองเมนูที่น้าสาวชี้ อย่างเมนูซอฟท์ทาโก้เป็นแป้งบาง มีผักต่างๆ และหมูอยู่ข้างล่างสุดของแป้งส่วนซี่รีย์ฟรายส์ดับเบิ้ลชีส จะเป็นมันฝรั่งเป็นแท่งๆทอดวางบนจานพร้อมกับใส่วัตถุดิบหลายอย่างพร้อมกับราดซอสชีสอย่างเยอะโพรทาเลียเห็นถึงกับน้ำลายไหลทันที
“ของฉันเท่านี้เอาล่ะทั้งสองคนจะสั่งอะไรดีล่ะ?” เอสเทลหันไปมองทั้งสองคนทันที
“งั้นหนู...” โฟกัสอยากสั่งหลายอย่างแบบสุดๆแต่ต้องคิดก่อนว่าใครจ่าย
“ฉัน...” โพรทาเลียกำลังจะพูดบางอย่างทำให้ทั้งสองคนต่างมองโพรทาเลีย “ฉัน...ขอสั่งทุกเมนูเลยค่ะ!!”
“เอ๋”
“เอ๋”
“เอออออออออออออออออออออออ๋!!!”
เพราะคำพูดของโพรทาเลียนั้นเอง พนักงานภายในโซนทำอาหารต้องรับทำอาหารอย่างเร่งรีบเพราะจำนวนเมนูที่โดยสั่งโดยลูกค้าสาวอย่างโพรทาเลียโฟกัสเห็นเมนูของพี่สาวแล้วเธอก็อยากสั่งมั้ง โพรทาเลียเลยบอกให้น้องสาวสั่งต่อเลยเพราะเธอเป็นคนจ่ายอยู่แล้ว พอสั่งของครบแล้วก็จ่ายค่าอาหารทันทีเมื่อโพรทาเลียหยิบแบงค์ร้อนดอลลาร์ออกมาหลายใบทำเอาเอสเทลที่อยู่ข้างๆอึ้งไปทันทีว่าหลานสาวของเธอนั้นไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะแบบนี้
“นี่หลาน...ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะนะโพรทาเลีย...”
โพรทาเลียหันไปหาน้าสาวทันที “คิกๆ ความลับค่ะ”
เธอไม่กล้าบอกเท่าไรว่าได้เงินจากการเอาของที่ขโมยมาจากแซเทิร์นไปแลกเป็นเงินจำนวนมากน่านะ
“สงสัยเลยนะเนี่ย...” เอสเทลขมวดคิ้วอย่างสงสัย
พอจ่ายเงินเสร็จทั้งสามคนก็ไปนั่งรอที่โต๊ะเพราะพนักงานบอกจะนำไปเสิร์ฟให้ พอมานั่งที่เก้าอี้แล้ว เอสเทลเอาแต่จ้องมองโพรทาเลียอย่างสงสัยสุดๆในหัวของเธอคิดเยอะตั้งแต่เรื่องที่คนตรงหน้าคือหลานของเธอจริงๆและเรื่องที่หลานมีเงินเยอะเต็มกระเป๋าแบบนี้อีกฝ่ายติดอะไรเยอะแยะจนไม่ได้สังเกตเลยว่าอาหารจำนวนมากมาเสิร์ฟเลยพวกโพรทาเลียก็ทานอาหารตรงหน้าทันที เอสเทลเอาแต่คิดอย่างเดียวจนทำให้โฟกัสสงสัยว่าน้าสาวไม่สนใจรอบข้างเลยทำให้เธอต้องเรียกอีกฝ่ายทันที
“เอส...เทส พี่เอสเอสค่ะ!”
“อ๊ะ!” เอสเทลได้สติก็มองหลานสาวทันที“อะไรเหรอ? โฟกัส”
“อาหารมาถึงแล้ว พี่ยังไม่ยอมทานเลยนี่ค่ะพวกเราทานหมดไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ”
“เอ๋...เอ๋!!” เธอมองอาหารตรงหน้าที่ยังเยอะอยู่เลยแต่หลานสาวบอกว่าทาไปครึ่งหนึ่งแล้ว เธอเหงื่อตกเลยที่หลานๆ เธอกินจุแบบนี้ “พวกเธอ...กินเก่งกันเหมือนเดิมเลยนะ...”
“ค่ะ ของหนูนะกินปกติแต่พี่โพรทาเลียน่าจะทานเยอะกว่าหนูอีกน่านะ” โฟกัสหันไปพี่สาวที่กินทาโก้อย่างอร่อย
“งั้นบอกพี่ได้ไหมว่าทำไมต้องปลอมตัวด้วยนะ”
“ถ้างั้นหนูเล่าเองละกันนะเพราะพี่โพรทาเลียทานอาหารอยู่”
โฟกัสเล่าเรื่องทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนมาถึงปัจจุบันว่าเกิดอะไรขึ้นเอสเทลได้ฟังทุกอย่างสีหน้าของเธอนั้นมีตั้งเรียบเฉยบางอย่างขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ พอฟังจบเธอถึงกับทำหน้าซีเรียสมากๆ
” บัดซบ!!”
“!!” สองแฝดตกใจที่น้าสาวพูดกับสบถออกมา
เอสเทลเห็นหลานๆ ตกใจ เธอก็ทำสีหน้าเป็นปกติทันที “ขอโทษที...ฉันได้ตั้งใจให้พวกเธอตกใจนะ”
“เปล่าตกใจที่พี่เอสเทลสบถหรอกค่ะ”
“แต่น่าจะตกใจที่พี่เอสเทลจะพูดแบบนั้นออกมาน่านะ”
“อะไรกันๆ ฉันก็คนนะทั้งสองคนมันก็ต้องมีพูดอะไรแบบนั้นมั้งน่านะ”
“ค่า!!” ทั้งสองขานรับก่อนจะทานอาหารกันหมด
“ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ!”
“อ๊า...” เอสเทลมองหลานๆที่ทานอาหารจนหมด ทำเอาอึ้งไปแบบสุดๆ “พวกนี้...ไม่ใช่คนแน่ๆ...”
“พวกเราเป็นคนนะ!” ทั้งสองต่างพูดพร้อมกัน
“จ้าๆ” เอสเทลหัวเราะแหะๆ
ทั้งสามคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกๆเอสเทลดีใจที่ได้กลับมาคุยดีๆ กับหลานๆได้ตอนนี้เธอต้องเปลี่ยนความคิดเรื่องโพรทาเลียไปหมดว่าตลอดหลายปีนั้นคนที่อยู่ด้วยเป็นตัวปลอมทำให้อยากเจอเจ้าตัวปลอมนี้แล้วอัดหน้าด้วยกำปั้นของเธอจริงๆ ระหว่างคุยไปเอสเทลก็กินอาหารของตัวที่เหลืออยู่คนเดียวแต่แล้วก็เกิดเสียงดังในร้านนั้นขึ้น
‘เปรี๊ยะ!’
ทุกคนภายในร้านต่างหันไปมองต้นเสียงมาจากชายคนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาอยู่ข้างๆ เด็กตัวเล็กที่อยู่ตรงที่นั่งแบบโซฟาโพรทาเลียจับจ้องชายคนนั้น เธอรู้สึกได้ถึงอารมณ์ของเขาที่กำลังพุ่งขึ้นและอารมณ์ของเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัวต่อสิ่งที่ชายคนนั้นทำเธอสังเกตเห็นใบหน้าของเด็กน้อยจากสีขาวเริ่มกลายเป็นสีแดงก่ำนั้นทำให้เธอรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กน้อย
“แย่ล่ะ เด็กคนนั้น…” โพรทาเลียยังพูดไม่ทันจบ
ชายคนนั้นก็ตะโกนใส่เด็กน้อยทันที “เรื่องมากอะไรนักหนา!!ฉันอุตส่าห์พาแกมากินอาหารอร่อยๆ แต่กับเรื่องมากเรื่องอาหารฉันไม่ใช่พ่อแกที่จะใจดีกับแกนะ! ไอ้เด็กเวร!!”
เสียงของชายคนหนึ่งทำเอาเด็กน้อยตัวสั่นเท่าจนหวาดกลัวใบหน้าของเธอเหมือนอยากจะร้องไห้ โพรทาเลียมองคนรอบข้างไม่มีใครจะเข้าไปช่วยเด็กน้อยเลยสักคนโพรทาเลียเห็นเด็กน้อย เธอนึกถึงลูกสาวเลยว่าถ้าโดนแบบนี้เธอจะกลัวแค่ไหนเธอกำลังจะลุกขึ้นไปช่วยเด็ก แต่คนข้างๆ เธอก็ลุกขึ้นทันทีโพรทาเลียเห็นก็ตกใจเลยที่อีกฝ่ายลุกขึ้น
"โฟกัส!"
โฟกัสเดินตรงไปหาชายคนนั้นพร้อมกับจับไหล่ของชายคนนั้นทันที “นี่คุณ!”
ชายคนนั้นหันไปมองด้วยสายตาน่ากลัวใส่โฟกัส “อะไร! เธอมายุ่งอะไรด้วยกัน!”
“อ๋อ...ไม่อยากยุ่งหรอกนะคะแต่...คุณกำลังทำร้ายเด็กน้อย จนฉัน...”
“จนฉันอะไรไม่ทราบ! เรื่องครอบครัวคนอื่นอย่ามาเสือกสิเว้ย!!” ชายคนนั้นกระชากคอเสื้อของโฟกัสในทันที
โฟกัสมองลงต่ำไปที่มือของอีกฝ่ายที่จับคอเสื้อของเธอก่อนจะยกสายตาขึ้นมามองอีกฝ่ายทันที “เรื่องครอบครัวแล้วทำไม? แต่แกกำลังทำผิดกฎหมายข้อหาทำร้ายเด็กนะสิเว้ย!!”
สิ้นเสียงของโฟกัส เธอย่อตัวลงเล็กน้อย แล้วยกขาข้างหนึ่งเข้าหาตัวก่อนจะใช้เท้าเตะเข้าไปที่ท้องของชายตรงหน้าทันทีจนกระเด็นไปข้างหลังทำเอาคนรอบๆ ต่างตกใจไปทันทีโพรทาเลียก็เช่นกันเธอไม่นึกว่าน้องสาวของเธอจะโหดได้ขนาดนี้
“น้องสาวเรา...โคตรโหดเลยแฮะ...”
จบตอนที่ 48 โปรดติดตามตอนที่49 ต่อไป
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
955K
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
