วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 27 น้องชายข้าไม่เป็นขันทีเด็ดขาด (2)

        “หลบได้ แม่เองก็อยากหนี พี่หญิงเจ้าอายุสิบสี่แล้ว ท่านย่าเจ้าต่อให้ไม่ส่งพี่หญิงเจ้าไปแต่งงานกับเซวียหมิงสี่คุณชายเสเพลให้เป็นอนุภรรยา ก็ไม่รู้ว่าจะให้นางไปแต่งงานกับคนแบบไหน อย่างไรขอแค่ให้เงิน นางก็ใจดำให้พี่สาวเจ้าแต่งงานออกไปได้แน่” หลิ่วซื่อพูด “ยังมีเจ้ากับพี่หญิงเสี่ยวเหมยของเจ้า อีกสองปีก็เหมือนกัน แม่ทนเห็นพวกเจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรมไม่ได้!”

        “เป็นแบบนั้นจริงๆ” ฝานซื่อกล่าวหนุนหลิ่วซื่อ “นับจากนี้เป็นต้นไปพวกเราจะเตรียมตัว ต่อให้ครั้งนี้หลบพ้น ก็ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีครั้งหน้า ถูกทุบตีด่าทอข้ายังทนได้ แต่ถ้าลูกสาวข้าต้องแต่งงานกับใครที่ไหนไม่รู้ ทั้งชีวิตพังทลาย ข้าทนไม่ได้”

        อันเสี่ยวเย่ว์สนับสนุนความคิดแบบนี้มาก “ดี ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็แอบเตรียมการกันลับๆ”

        ในค่ำคืนอันมืดมิด มีแสงดาวระยิบระยับ อันเสี่ยวเย่ว์หลับๆ ตื่นๆ ตลอดทั้งคืน นางลุกขึ้นมองไปนอกหน้าต่าง มองแสงดาวแล้วครุ่นคิด วิกฤตการณ์ในตอนนี้ก็ทำให้นางปวดหัวมาก

        ความจริง นางไม่ได้พูดวิกฤตของอันหยวนเซิงออกมา วิธีการพวกนั้นของนางสามารถจัดการอันหยวนเฟิงได้ กระทั่งยังสามารถจัดการหม่าซื่อกับอันเฉิงเยี่ยได้ ทำให้ในบ้านไม่สามารถขายพวกนางพี่น้องได้ แต่ว่าไม่ใช่กับอันหยวนเซิง ชื่อของเขาถูกลงทะเบียนกับผู้ดูแลในวังหลวงแล้ว ในวังจะมารับคน ถ้าไม่ส่งคนไปให้ถือว่าเป็นโทษหนัก ตอนนี้อันเสี่ยวเย่ว์หวังเพียงว่าชื่อจะส่งไปเพียงแค่ในตำบลเท่านั้น ยังไม่ทันได้รายงานในรายการชื่อของกรมวังอย่างเป็นทางการ ไม่อย่างนั้นนอกจากหนีแล้ว ก็ไม่มีทางอื่นอีก

        อันเสี่ยวเย่ว์มีเรื่องในใจ ไม่รอให้ไก่ด้านนอกขัน นางก็ลุกจากที่นอนแล้ว

        อันเสี่ยวเย่ว์ไปกวาดลานบ้านและให้อาหารไก่กับอันเสี่ยวหลีก่อน รอให้ฟ้าเริ่มสว่าง คิดว่าเจ้าของที่ดินเกาตื่นแล้ว โดยอ้างว่าไปเก็บหญ้าที่บ้านของเจ้าของที่ดินเกา

        “ลุงเกา มีข่าวหรือไม่” อันเสี่ยวเย่ว์ถามอย่างทนรอไม่ได้

        “เสี่ยวเย่ว์ ไม่สืบไม่รู้ พอสืบแล้วก็ต้องตกใจ!” น้ำเสียงของเจ้าของที่ดินเกาดูตื่นเต้นมาก “เจ้ารู้ไหม ค่าใช้จ่ายที่อันหยวนเฟิงใช้ในการกินดื่มเล่นพนัน ไปหานางโลมในตำบล ไม่ต้องให้ข้าใช้วิธีการอะไร เขาก็ติดหนี้ดอกเบี้ยสูงแปดร้อยกว่าตำลึงแล้ว บ่อนพนัน ซ่องโสเภณี ร้านเหล้า โรงน้ำชา ต่างกำลังทวงเงินจากเขาทั้งนั้น แต่เพราะเห็นแก่คหบดีซูที่คิดจะให้เขาเป็นลูกเขย ถึงไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่”

        “น่ารังเกียจที่สุด!” อันเสี่ยวเย่ว์กำหมัด พวกนางบ้านใหญ่บ้านรองต่างต้องอดทนต่อความหิว พ่อของนางต้องเสี่ยงอันตรายไปล่าสัตว์ เงินกลับถูกอันหยวนเฟิงเอาไปถลุงใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย ทั้งยังติดหนี้ก้อนโต

        “แล้วเรื่องของน้องชายข้าล่ะ” เรื่องที่อันเสี่ยวเย่ว์ใส่ใจที่สุดก็คือการที่อันหยวนเซิงถูกส่งไปเป็นขันทีน้อย

        “ข้าสืบมาแล้ว รายงานบอกว่าเป็นเด็กชายจากตระกูลอันหมู่บ้านป๋ายซา ใบรายชื่อยังไม่ได้ส่งให้กับกงกง[1] แต่ถึงอย่างนั้น การจะลบชื่อนั้นยากนัก อย่างไรคนที่จะผันตัวเป็นขันทีก็หาไม่ได้ง่ายๆ! ขอแค่ยังพอมีทาง ใครจะอยากส่งลูกชายตัวเองเข้าวังไปเป็นขันที” เจ้าของที่ดินเกาถอนหายใจ “บ้านตระกูลอันของพวกเจ้าโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”

        “หากแค่เขียนว่าเด็กชายจากตระกูลอันหมู่บ้านป๋ายซา ไม่แน่ว่าจะต้องเป็นหยวนเซิง น้องชายข้าไม่มีทางเป็นขันทีแน่!” อันเสี่ยวเย่ว์กำหมัด ถึงนางจะไม่อยากทำร้ายอันหยวนซิ่งกับอันหยวนวั่ง แต่ถ้าถูกบีบคั้นหนักเข้า ไม่แน่ว่านางจะไม่ลงมือ นางใจดีได้ แต่นางไม่ใช่แม่พระแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เด็กเลวสองคนนั้นก็ไม่ใช่เด็กดีอะไรด้วย

        “ลุงเกา ชื่อขันทีน้อยจะส่งไปเมื่อใด บ้านข้าเอาเงินมาเท่าไรหรือ” อันเสี่ยวเย่ว์ถาม ถ้าเกิดหาวิธีทำให้เรื่องจบได้ นางก็จะไม่ทำร้ายเด็กสองคนอย่างอันหยวนซิ่งกับอันหยวนวั่ง ถึงนางจะรู้สึกไม่ชอบใจพวกเขาจากส่วนลึกก็ตาม

        “สมุดรายชื่อเกรงว่าคงต้องรออีกหลายวัน ได้ยินว่าได้เงินไปยี่สิบตำลึง คนในวังจิตใจโหดเหี้ยม ชอบเอารัดเอาเปรียบ ให้ไม่มากนัก ส่วนสมุดรายชื่อ ได้ยินว่าจะต้องรวบรวมรายชื่อจากแต่ละหมู่บ้านแต่ละตำบลให้ได้ครบหนึ่งร้อยก่อนถึงจะส่งไปกรมวัง ตอนนี้ยังขาดอีกหนึ่งคน คิดว่าภายในสามวันห้าวันนี้คงยังไม่ได้ส่งไป ยังพอมีเวลาอยู่บ้าง” เจ้าของที่ดินเกาพูด เขาเองก็แอบปาดเหงื่อแทนอันเสี่ยวเย่ว์

        อันเสี่ยวเย่ว์พยักหน้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าของที่ดินเกาจะจัดการเรื่องราวได้น่าเชื่อถือขนาดนี้ “ข้ากำลังคิดว่านี่ไม่ใช่แค่คืนเงินยี่สิบตำลึงแล้วจะสามารถลบรายชื่อได้ เกรงว่าจะต้องเสียแรงอีกมาก”

        “ลุงเกาสืบมาให้เจ้าแล้ว ขันทีที่ถูกส่งมาจัดการเรื่องนี้พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมไท่เฟิงในตำบล ขันทีที่ตำแหน่งไม่สูงยังกินไม่มากนัก ให้เงินนิดหน่อย อาจจะสามารถจัดการได้ กลัวก็แต่จะรวบรวมรายชื่อเด็กได้ไม่ครบหนึ่งร้อยคน ถ้าเป็นแบบนั้นต่อให้มีเงินก็ยังทำไม่ได้ อย่างไรคนเขาก็มาทำเรื่องให้เบื้องบน กงกงที่ดูแลในวังหากคิดจะตรวจสอบขึ้นมาก็ยุ่งยากแล้ว ถ้าเกิดเป็นเรื่องใหญ่ ฮ่องเต้อาจจะมาตรวจสอบด้วย หัวหลุดจากบ่า ประหารทั้งตระกูล นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ” เจ้าของที่ดินเกาแทบจะบอกเรื่องที่รู้มาทั้งหมดให้อันเสี่ยวเย่ว์แล้ว

        “ลุงเกา ส่งข้าไปในตำบลสักครั้งได้หรือไม่” อันเสี่ยวเย่ว์ถาม “เรื่องนี้ข้าต้องรีบจัดการ!”

        “ไม่มีปัญหา! เดิมทีข้าก็จะไปในตัวตำบลอยู่แล้ว พาเจ้าไปด้วยได้” เจ้าของที่ดินเกาตอบตกลงโดยเร็ว “พวกเราออกเดินทางเถอะ รถม้าเตรียมไว้แล้ว รอไว้ไปถึงในเมือง หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ก็มาหาข้าที่ร้านขายข้าว ข้าอยู่ที่นั่นตลอด”

        

        เชิงอรรถ

^ กงกง เป็นคำเรียนขันที