ชูหลานมองหน้าิคังผ่านม่านน้ำตาที่ปะปนเือยู่เล็กน้อย ใบหน้าที่มีรอยยิ้มนั้นชูหลานค่อยๆเอื้อมมือขึ้นมาแตะที่หน้าของิคังช้าๆ เเต่ทว่าทุกอย่างมันก็สายเกินไป ิคังใจหล่นลงไปพร้อมๆกับมือของชูหลานที่หล่นลงสู่พื้นดิน สิ้นเสียงหายใจพะงาบๆชูหลานก็ได้จากไปอย่างสงบ ิคังกอดชูหลานและร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง เขานำร่างของชูหลานแบกขึ้นข้างหลังและเดินโซซัดโซเซเข้าไปในป่าอย่างทุลักทุเล เมื่อแน่ใจว่าเดินเข้ามาลึกมากพอเเล้ว ิคังก็พาร่างของชูหลานมานอนพักที่ใต้ต้นไม้ มือที่เปื้อนดินผสมกับเืเล็กน้อยของผู้เป็พ่อเอื้อมขึ้นไปลูบที่หน้าของชูหลาน ิคังมองหน้าชูหลานที่นอนตัวซีดเผือดเพราะเขาเสียเืมาก ิคังปาดน้ำตาทั้งสองข้างก่อนจะก้มลงฟังเสียงหัวใจของชูหลานอีกครั้ง เพราะเขาไม่เชื่อว่าชูหลานจะตายไปแล้วจริงๆ
"ฟื้นขึ้นมาสิชูหลาน ไหนเ้าบอกว่าเ้าจะอยู่ดูเเลพ่อไปจนกว่าพ่อจะตายไงล่ะ แล้วทำไมเ้าถึงมาชิงตายไปก่อนพ่อเช่นนี้เล่า เ้ายังไม่ได้ทดแทนบุญคุณของพ่อเลย เ้ายังตายเช่นนี้ไม่ได้ชูหลาน ฮือฮือ" ิคังทั้งเขย่าตัวทั้งตบไหล่เพื่อให้ชูหลานฟื้นขึ้นมา เเต่ทว่าร่างตรงหน้าก็ยังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงใดๆตอบสนองกลับิคังเลย
ย้อนไปเมื่อ 15 ปีก่อน ยังมีครอบครัวเล็กๆที่อาศัยอยู่กันบนเชิงเขาและห่างไกลหมู่ชาวบ้าน ชายวัยกลางคนอาศัยอยู่กับลูกสาวและลูกชายกัน 3 คนพ่อลูก พวกเขาอาศัยอยู่อย่างเรียบง่ายและไม่ได้เดือดร้อนเงินทองอะไรเพราะผู้เป็พ่อจะคอยรับจ้างและหาของป่าเพื่อนำมาทำกับข้าวให้ลูกกินนั่นเอง ิคังที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวมองออกไปผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ เขาเห็นลูกสาวกับลูกชายกำลังวิ่งเล่นกันอยู่และก็มีอาหลงเด็กในหมู่บ้าน ที่ชอบขึ้นมาเล่นกับชูหลานและเพ่ยเพ่ยตั้งเเต่เด็กๆแล้ว
"อ้าว!!หมดเวลาเล่นแล้วชูหลาน เพ่ยเพ่ย พ่อเตรียมข้าวเสร็จแล้ว พวกเ้ารีบมาทานกันเร็ว เ้าด้วยนะอาหลงขึ้นมาข้างบนเนี้ย เ้าได้บอกพ่อกับแม่ของเ้าหรือยัง"
"ถึงข้าไม่บอก พ่อแม่ข้าก็รู้ดีว่าข้าอยู่ที่นี่ เพราะข้าขึ้นมาเล่นกับชูหลานและเพ่ยเพ่ยทุกวันอยู่แล้วท่านอา"
"ข้าขอเล่นอีกแปปนึงได้ไหมท่านพ่อ ข้ายังอยากวิ่งเล่นอยู่เลย"
"ใช่..ข้ากับท่านพี่ขอเล่นอีกหน่อยนะท่านพ่อ ข้ายังไม่เหนื่อยเลย" กรอด!!! จู่ๆเสียงท้องร้องของอาหลงก็คำรามออกมา ภายใต้สายตาดุดันของสองพี่น้องที่กำลังจ้องมาที่เขาเป็ตาเดียว
"เเต่ข้าหิวแล้วชูหลาน เพ่ยเพ่ย ไปกินข้าวกันเถอะนะ"
"เ้านีมันจะกละจริงๆเลยอาหลง"
"นั่นสิ พวกข้าเลยอดเล่นกันต่อเลยเนี้ย!!"
"ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ เเต่ท้องของข้ามันหิวแล้วจริงๆ พ่อกับแม่ข้าบอกว่าเป็เด็กต้องกินข้าวเยอะๆจะได้เเข็งแรง"
"พอๆๆทั้งสามคนนั่นแหละ เลิกเล่นแล้วไปนั่งกินข้าวกับพ่อได้แล้ว เพ่ยเพ่ยไปช่วยพ่อยกกับข้าวเร็ว ส่วนเ้าชูหลานเอาผ้าไปเช็ดโต๊ะเดี๋ยวนี้!!"
"แล้วให้ข้าทำอะไรหรอท่านอาิคัง?"
"เ้าน่ะหรอ...เดินไปนั่งที่โต๊ะเงียบๆและอย่าเผลอเขมือบอะไรเข้าไปก่อนล่ะ เข้าใจไหม?"
"ท่านวางใจเถอะท่านอา ข้าจะทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด!!" ิคังกับเพ่ยเพ่ยเดินเข้ายกกับข้าวในครัว ส่วนชูหลานเองก็รีบไปหาเศษผ้ามาเช็ดโต๊ะให้สะอาดก่อนที่เพ่ยเพ่ยจะนำอาหารมาวางนั่นเอง อาหลงที่นั่งรออยู่โต๊ะเงียบๆในขณะที่ชูหลานเอาผ้าไปเก็บ เขาเห็นอาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะ อาหลงลอบกลืนน้ำลายเพราะเขาทนรอไม่ไหวแล้ว และเขาก็กำลังจะยกขาไก่งวงเข้าปากพอดี เเต่ทว่า..!!!
"นั่นไง!!ข้าว่าเเล้วเ้าจะต้องแอบกินก่อนพวกข้า เ้านี้มันจะกละจริงๆนะอาหลง"
"ให้อภัยข้าเถิดท่านอา ข้าทนเห็นอาหารพวกนี้วางอยู่ตรงหน้านานๆไม่ได้จริงๆ"
"ถ้าเ้าอยากจะมาที่บ้านของข้าอีก เ้าจะต้องมีความอดทนมากกว่านี้ เข้าใจไหม เพราะถ้าเ้าเผลอกินทุกอย่างหมดก่อนพวกข้า แล้วพวกข้ากับท่านพ่อจะเหลืออะไรกินล่ะ เ้าหมูตอน!!!"
"พอแล้วเพ่ยเพ่ย ไปนั่งไป อ้าวมานั่งสิชูหลาน เอ้าเริ่มทานได้!!" ชูหลานและเพ่ยเพ่ยค่อยๆกินอย่างปกติ เพราะิคังสอนให้พวกเขาทั้งสองมีมารยาทบนโต๊ะอาหาร แต่ส่วนของอาหลงนั้นเขารีบโกยทุกอย่างเข้าปากอย่างหิวโหย ราวกับว่าเขาไม่ได้กินข้าวมานานเเรมปีแล้ว
"ช้าๆหน่อยอาหลง นี่ข้ากับเพ่ยเพ่ยกินไม่ทันเ้าแล้วเนี้ย!!"
"ทำไงได้ล่ะ ก็ท่านอาทำอาหารอร่อยมากนี่นา ข้ากินเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อเลย ข้าจะขึ้นมากินข้าวฝีมือท่านและนั่งมองหน้าเพ่ยเพ่ยแบบนี้ทุกๆวันเลยท่านอา ฮ่าฮ่าฮ่า"
"เงียบไปเลยเ้าหมูตอน ข้ากับท่านพี่กินไม่ทันเ้าแล้วเนี้ย!!ิคังนั่งมองเด็กทั้งสามคนทะเลาะกันไปมาอย่างมีความสุข เพราะเขาเคยชินกับบรรยากาศแบบนี้ไปแล้ว อาหลงเองเป็เด็กอ้วนที่ชื่นชอบการกินเป็ชีวิตจิตใจ เขาตักข้าวเข้าปากคำใหญ่มากๆ จนกระทั่งข้าวไปติดคอของเขาเข้า อะเเค่กๆ อะเเค่กๆๆ ิคิงรู้ดีว่าอาการนี้จะเกิดขึ้นกับอาหลงบ่อยๆ เขาใช้มือทุบที่หลังของอาหลงสองสามครั้ง อาหลงก็กลับมาเป็ปกติแล้ว
"นี่อาหลง เ้ากินเยอะจนอ้วนเป็หมูแบบนี้ สาวที่ไหนจะมาหลงรักเ้ากันเล่า!!"
"ข้าไม่สนใจหญิงอื่นหรอก ข้าสนใจเเต่เพ่ยเพ่ยคนเดียวเท่านั้นแหละ ใช่สิ!!ก็ข้าไม่ได้หุ่นดีแบบเ้านี่ชูหลาน ว่าเเต่ทำไมเ้าถึงไม่อ้วนแบบข้ากันล่ะชูหลาน?"
"ก็ที่ชูหลานและเพ่ยเพ่ยไม่อ้วนแบบเ้า เพราะพวกเขากินแล้วรู้จักขยับเเขนขยับขาไง แล้วเ้าล่ะ เคยทำบ้างหรือไม่อาหลง"
"ไม่เคยหรอกท่านอา ลำพังเเค่ข้าเดินขึ้นมาเชิงเขาทุกวันเนี้ย ข้าก็จะตายอยู่แล้ว ข้าไม่ชอบออกกำลังกายหรอกท่านอา"
"ถ้าเ้าไม่ชอบออกกำลังกาย งั้นเ้ามาฝึกร่างกายกับข้าไหมอาหลง ยังไงเ้าก็ขึ้นมากินข้าวที่นี่ทุกวันอยู่แล้ว ข้าจะได้มีคู่ซ้อมด้วยไง"
"แล้วถ้าข้าตกลงฝึกร่างกายกับเ้า ข้าจะได้อยู่ใกล้เพ่ยเพ่ยไหมชูหลาน"
"ข้าไม่อยากอยู่ใกล้หมูตอนอย่างเ้าหรอกอาหลง ข้าเป็หญิงจะไปฝึกร่างกายกับพวกเ้าทำไม ท่านพ่อ..ข้าอยากฝึกทำอาหารท่านช่วยสอนข้าทีได้ไหม"
"งั้นข้าไปฝึกทำอาหารกับเพ่ยเพ่ยดีกว่า เหมาสมเลยเพราะข้าชอบกินมากว่าฝึกร่างกาย ดีไหมเพ่ยเพ่ย"
"หยุดอยู่ตรงนั้น ห้ามเดินมาใกล้ข้าอีก ข้าเหม็นกลิ่นตัวเ้า!!"
"ไม่เอาน่ะเพ่ยเพ่ย เอาเป็ว่าพ่อจะสอนเ้าทำอาหารและก็จะฝึกวิชาการต่อสู้ให้พวกเ้าทั้งสองด้วย เผื่อในภายภาคหน้า พวกเ้าจะได้มีไว้ป้องกันตัวเองด้วย"
"ถ้าข้าฝึกการต่อสู้ให้เก่งๆได้ ข้าจะใช้มันดูเเลท่านพ่อและเพ่ยเพ่ย ข้าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายท่านพ่อได้ สอนข้าต่อสู้ทีเถิดท่านพ่อ!!"
"ข้าก็เหมือนกันท่านพี่ ข้าจะทำกับข้าวให้เก่งๆ เเล้วข้าจะทำให้ท่านพ่อและท่านพี่กินทุกวันเลย" ชูหลานและเพ่ยเพ่ยเดินเข้ามาเกาะเเขน ทั้งสองข้างของิคัง ทำตาแป๋ว ิคังลูบหัวชูหลานและเพ่ยเพ่ยเพราะเขารู้สึกได้ถึงความกตัญญูที่ลูกทั้งสองมีต่อเขานั่นเอง ิคังอ้าแขนโอบกอดลูกทั้งสองอย่างอบอุ่น ซึ่งในขณะที่ 3 พ่อลูกกำลังซึ้งกันอยู่ อาหลงก็ยังยัดข้าวเข้าปากอย่างไม่หยุด ิคังจะถ่ายทอดวิชาอะไรให้กับชูหลานและเพ่ยเพ่ยกันล่ะ มาติดตามต่อใน Ep. หน้านะคะ
5K
![[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/ab8d8d9de36212a83ebb0b0041c3019d.webp)
