อิมเมจชุดที่ควีนใส่
พวกเราทั้งหมดก็นั่งกินเหล้านั่งคุยกันมาจนเวลาล่วงเลยมาจะเที่ยงคืนแล้ว สภาพแต่ละคนก็ต่างไปจากชั่วโมงแรก พี่เด่นตอนนี้ก็กำลังนัวเนียอยู่กับเด็กที่เขาเรียกมา พี่บอลกับพี่แม็กก็ยืนเกาะริมระเบียงกอดคอกันร้องเพลงไปพร้อมกันนักร้องที่กำลังทำการแสดงอยู่ชั้นล่าง พี่กี้กำลังก้มหน้าพิมพ์แชทในโทรศัพท์ สงสัยจะเป็นพี่นานาแต่เขากำลังขมวดคิ้วจนจะผูกกันเป็นโบว์ น่าจะทะเลาะกันอีกแล้วสินะ ฉันไม่เคยทำอะไรได้เลย นอกจากนั่งมองเขาอยู่ห่างๆ ♪ รู้แล้ว รู้ว่าเธอไม่รักฉัน แต่ช่างมันเถอะมันไม่สำคัญ ก็บอกเลยว่าไม่มีคำว่าเสียใจ ได้รักแท้ แม้ที่สุดจะโชคร้าย แม้ใครด่าว่าบ้าไม่พอหรือไง มีเพียงเหตุผลง่ายๆว่าฉันรักเธอ ♪ เพลงนี่ก็มาได้ถูกจังหวะจริงๆ ฉันว่าฉันเข้มแข็.แล้วนะ แต่สุดท้ายก็หลอกตัวเองไม่ได้อยู่ดี ตาของฉันเริ่มร้อนผ่าว ยิ่งมองหน้าพี่กี้ฉันยิ่งปวดใจ ฉันพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาแต่มันก็ไม่ช่วยอะไร น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอย่างช้าๆ ฉันปาดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะหันไปบอกกับพี่น้อย"พี่น้อยหนูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ฉันลุกขึ้นเดินออกมาอย่างไม่รอคำตอบของพี่น้อย หลังจากที่ถึงห้องน้ำฉันก็เปิดน้ำล้างหน้าให้น้ำตามันไหลไปพร้อมกับสายน้ำจนพอใจ ฉันมองหน้าตัวเองในกระจก ดวงตาบวมแดงก่ำ ให้เด็กอนุบาลดูก็รู้ว่าฉันร้องไห้มา แต่จะให้ใครรู้ไม่ได้ ฉันเลยเมคอัพกลบความบวมของตาส่วนเรื่องตาแดงฉันไปแถเอาว่าเมาแล้วกัน"อุ้ย!" ฉันที่พึ่งเปิดประตูห้องน้ำออกมา ตกใจกับพี่น้อยที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ"อ้าว พี่น้อย มาตั้งแต่ตอนไหน ตกใหมด มาเข้าห้องน้ำหรอ?""มานานแล้วเห็นมาเข้าห้องน้ำนาน เป็นห่วงเลยมาดู ไหวป่าว ตาแดงหมดเลย""ไหวพี่ เมานิดหน่อยก็งี้แหละธรรมดา" ฉันยิ้มแห้งๆส่งให้พี่น้อยไป"พี่รู้ว่าเราไม่ได้เมา และพี่รู้ว่าเราร้องไห้เพราะอะไร" ฉันหุบยิ้มทันทีหลังจากที่พี่น้อยพูดจบ พี่น้อยยื่นมือมาจับแก้มฉันเบาๆก่อนจะใช้หัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาฉันที่ไม่รู็ว่าไหลมาตั้งแต่ตอนไหน"ถ้าไม่ไหว พี่ให้ยืมอกซบได้วันนึง" พี่น้อยส่งยิ้มให้ฉันก่อนจะกางแขนออก ฉันโผเข้ากอดพี่น้อยอย่างไม่คิดพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร พี่น้อยยกมือขึ้นลูบหัวฉันเบาๆ ปล่อยให้ฉันร้องไห้จนพอใจ ฉันค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดของพี่น้อย แล้วก็พบว่าเสื้อพี่น้อยเปื้อนคราบน้ำตาฉันเป็นวงใหญ่"หนูขอโทษนะ เสื้อพี่เปื้อนเลย""ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหม""อื้อ" ฉันพยักหน้าเบาๆ"ปะ งั้นเรากลับโต๊ะกันเด็กดี" พี่น้อยพูดจบก็ยกมือขึ้นโอบไหล่ฉันแล้วรั้งให้เดินไปพร้อมกันเบาๆ
170
![[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705487675_48932925.webp)
