
รุ่งเช้า ????
“อืออออ” ปวดหัว เมื่อคืนฉันโดนยาเล่นงาน ทำไมจำอะไรไม่ได้เลยวะ อินิชาเอาอีกแล้วนะมึง เมาทีไรเป็แบบนี้ทุกที แต่จำได้ลางๆก่อนจะสลบไปว่าเดินชนใครไม่รู้ รู้แต่ว่าเสียงคุ้นมาก โอ้ยยปวดหัวโว้ย แล้วนี่อยู่ไหนเนี่ย ฮื่ออออ
ห้องคุ้นๆเหมือนเคยมา แต่ทำไม เฮ้อช่างเหอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เสียไปแล้วสินะ สิ่งที่ฉันภาคภูมิใจมาตลอด 21 ปี ไม่น่าเลยนิชาเอ้ยยยยย
ฉันขยับตัวรู้สึกโล่งๆ โล่งนี่หมายถึงชุดไม่ได้อึดอัดนะ เพราะเมื่อคืนฉันใส่ชุด กางเกงขาสั้นรัดๆและเสื้อเกาะอกที่ดันจนทะลักออกมา แต่คือโล่งมาก คือเป็เสื้อสีขาวตัวใหญ่ เออดี มาพรากเอาสิ่งที่รักษามาให้ยังใจดีเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีก
ฉันรีบลุกออกจากเตียงขนาดคิงไซต์ หืม? ก็ไม่ได้เจ็บตรงนั้นนิ ฉันเคยได้ยินมาว่าครั้งแรกมันต้องเจ็บตรงนั้น หรือฉันยังรักษาไว้ได้
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด” ที่กรี๊ดนี่ไม่ใช่อะไร ดีใจ 555555 สงสัยฉันต้องไปเช็คสมองบ้างละเป็ไบโพล่า อารมณ์เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ????
แกร๊ง!! ปัง
“เกิดอะไรขึ้นนิชา” หืม เสียงนี้มัน เสียงที่มันดังวนอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลา
“นะ นาย”
.
.
.
.
.
.
30%
“นะ นาย”
“เกิดอะไรขึ้น กรี๊ดทำไม เป็อะไรหรือป่าว เจ็บตรงไหน นิชาขอร้องอย่าเงียบได้ไหม”
“...” ตอนนี้ร่างกายของฉันคือดีใจจนพูดไม่ออก ที่คนที่ช่วยฉันไม่เมื่อคืนไม่ใช่ใคร แต่เป็ฟีฟ่า ขอบคุณพระเ้า
“โอเค ฉันคงเป็ห่วงเธอมากไป ถ้าไม่เป็อะไรเสื้อผ้าเมื่อคืนอยู่ข้างๆเตียงนะให้คนไปซักให้แล้ว”
“...”
“และไม่ต้องห่วงชุดฉันให้แม่บ้านมาเปลี่ยนให้”
“...”
“ถ้าเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ไปทานซุปก่อนแล้วกันทำไว้ให้แล้ว”
“...”
“แต่ถ้าไม่อยากกินก็ไม่เป็ไร ถ้าอยากกลับจะให้คนไปส่ง”
“...”
“ฉันจะออกไปข้างนอก ถ้าเธอกลับฝากล็อกห้องด้วยละ ไปละกลัวเธออึดอัดเปล่าๆ”
“ฟะ ฟีฟ่า”
ปัง!
ฉันได้แต่ฟังสิ่งที่ฟีฟ่าพูดออกมายาวเหยียด สิ่งที่ฟีฟ่าพูดออกมาทำให้ฉันเจ็บ เจ็บแบบไม่เคยเป็มาก่อน สายตาที่ฟีฟ่ามองมามันดูเ็ปไม่น้อยกว่าฉันที่ตอนนี้เหมือนค้อนมาทุบตรงที่หน้าอก เจ็บ ปล่อยให้เป็แบบไม่ได้แล้ว
ฉันรีบสาวเท้ายาวๆ แล้วมองไปรอบๆห้องที่ตอนนี้ไม่เห็นร่างของฟีฟ่าเลย ฉันรีบวิ่งไปที่ประตูห้อง เห็นฟีฟ่ากำลังจะเปิดประตูออกไป ฉันรีบวิ่งไปกอดฟีฟ่าจากด้านหลัง ฟีฟ่าหยุดชะงัก แต่ยังคงไม่หันหน้ามามองที่ฉัน
“ฟีฟ่า ฮึก”
“...”
“ฉันขอโทษ ฮึก ฮื่อ”
“...” ฟีฟ่าเงียบแล้วแกะมือฉันออก แต่ฉันไม่ยอมกอดรัดเอวฟีฟ่าแน่นขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันขอโทษที่วันนั้นพูดแรงใส่นาย”
“...”
“ฉัน ฮึก ฉันขอโทษ”
“...”
“นายจะโกรธจะเกลียดฉันก็ได้ ฮึก ???? แต่ฟังที่ฉันพูดก่อนได้ไหม”
“...”
“ฉันขอโทษ ฮึก นายรู้ใช่ไหมว่าฉันชอบนายั้แ่ครั้งแรกที่เราเจอกัน ฮึก มันอาจจะไม่น่าเชื่อ แต่มันคือเื่จริง ฉันชอบนายั้แ่ครั้งแรกที่เจอ วันนั้นที่ฉันพูดทำร้ายจิตใจของนาย ฉัน ฮึก”
“พอ”
“นายคงจะเกลียดฉันไปแล้ว ขอพูดในสิ่งที่อยู่ในใจก่อนได้ไหม ก่อนที่จะไม่ได้พูด”
“...”
“ฮึก ตอนแรกฉันคิดว่าฉันแค่ชอบนาย แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่ ฮึก”
“...”
“ฉันรักนาย ฉันรักนายแต่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นั้แ่ตอนไหน รักแบบไม่เคยเป็มาก่อน ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร มันเกิดขึ้นกับนายฟีฟ่า เกิดขึ้นกับนายคนเดียว ฮึก “
“หึ”
“ฮึก ฮื่อออ” ฉันพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาแต่ฟีฟ่ากลับหัวเราะในลำคอ หึ น่าสมเพชสิ้นดี แล้วฉันก็ปล่อยแขนออกจากเอวของฟีฟ่าแล้วทรุดเข่าลงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร อึก มันจบแล้ว เจ็บ
“ฮึก ขอโทษนะ ฮึก “
ฉันพูดแล้วยันตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินกลับไปเปลี่ยนชุด อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์ในเมื่อเ้าของห้องเกลียดฉัน
“ฮึก ฮึก ฮื่ออออ ฮึก เจ็บจัง”
ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงฉันนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนอนของฟีฟ่า ฉันพยายามลุกแล้วแต่ก็ไม่ไหว ทั้งเจ็บที่ใจ เจ็บไปหมด และที่ฉันเกลียดที่สุดคือหัวของฉันมันเหมือนจะะเิ ฮึก เจ็บๆ เจ็บไปหมด ทรมาน ????
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”
“ฮึก ฮื่อออ ปะ ปวด ฮื่ออออ มะ ไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดด”
ปัง! ปัง! ปัง!
“นิเปิดประตูให้หน่อย”
ปัง! ปัง! ตุบ! ตุบ!
เขายังอยู่อีกหรอ ฉันไม่ไหวแล้ว มันทรมาน ไปอยากอยู่แล้ว ฮึก มันเจ็บ หัวมันเหมือนจะะเิออกมา อาการมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วก่อนที่สติของฉันจะดับลงไป ภาพตรงหน้าค่อยๆเลือนหายไปทีละนิด ทีละนิด
“นิ ????”
.............................................................................
เดี๋ยวมาต่อเนาะ
1 เม้น 1 กำลังใจ ❤️
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ นิยายอาจจะ งง บ้าง ก็ขอโทษด้วยเนอะ ????
ยังไม่แก้คำผิดเนอะ ❌
913
