นับดาวหรือที่ตอนนี้กลายเป็ดารินทร์ไปแล้วกำลังขับรถยนต์คันหรูมุ่งตรงกลับไปยังคฤหาสน์รุ่งวิภาพัฒนด้วยความเร่งรีบแต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่ลืมว่าตนมีเื่สำคัญที่ต้องทำอยู่อย่างหนึ่ง ดวงตาคู่สวยสอดส่องมองหาร้านขายยาแล้วก็เห็นว่ามีร้านขายยาขนาดไม่ใหญ่มากตั้งอยู่ริมทางเข้าพอดี
เมื่อเห็นดังนั้นคนตัวเล็กจึงเลี้ยวรถจอดเทียบบริเวณหน้าร้านทันทีนับดาวที่อยู่ในร่างของนางร้ายเปิดกระจกบานพับ้าของรถเพื่อส่องดูความเรียบร้อยของตัวเองสองมือเรียวเล็กจัดผมให้เข้าทรง ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับรอยสีแดงเป็จ้ำ ๆ ตรงบริเวณต้นคอขาวถึงจะรู้สึกกระดากอายไปหน่อยที่จะต้องออกไปในสภาพนี้ แต่เธอมีทางเลือกเสียที่ไหน
“เธอทำได้นับดาว”เสียงหวานเอ่ยให้กำลังใจกับตัวเองจนรู้สึกมั่นใจขึ้น คนตัวเล็กก้าวขาลงจากรถก่อนจะเดินมายังหน้าประตูร้าน มือเล็กผลักบานประตูให้เปิดออก
กริ๊ง!...
กระดิ่งที่แขวนเอาไว้กระทบกับบานประตูจนเกิดเสียงสัญญาณให้เ้าของร้านรู้ว่ากำลังมีลูกค้าสายตาของนับดาวมองไปรอบ ๆ ร้านก็พบว่ามีเพียงเธอคนเดียวถือว่าโชคดีไม่น้อย
เภสัชกรสาวมองดูลูกค้าคนสวยที่ยืนทำสีหน้าเลิ่กลั่กอยู่หน้าเคาน์เตอร์ร้านก่อนจะถามความ้าของคนตรงหน้า
“สวัสดีค่ะป่วยเป็อะไรมาคะ”
“เอ่อ..มาซื้อยาคุมฉุกเฉินค่ะ”
“มีเพศสัมพันธ์ผ่านมาแล้วกี่ชั่วโมงเหรอคะ”พอสิ้นคำถามร่างเล็กถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนที่สมองจะคิดย้อนไปในความทรงจำหญิงสาวคิดคำนวณเวลาทั้งหมดก็พบว่ามันผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง อีกทั้งเมื่อคืนชายคนนั้นก็จับดารินทร์กินทั้งคืนแถมยังไม่มีการป้องกันเสียด้วย
....แต่ไม่รู้ว่ายาคุมฉุกเฉินจะช่วยได้มากแค่ไหนนะ
“ประมาณสิบห้าชั่วโมงได้ค่ะ”
“งั้นรอสักครู่นะคะ” เภสัชกรสาวยิ้มรับก่อนจะหันหลังเดินไปยังชั้นยาที่ตั้งเรียงรายอยู่รอเพียงไม่นานเภสัชกรประจำร้านก็หันกลับมาพร้อมกับยาในมือ
“ยาคุมตัวนี้มีสองเม็ดนะคะเม็ดแรกต้องกินไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะฉะนั้นกินได้ทันทีเลยค่ะส่วนเม็ดที่สองก็กินภายในสิบสองชั่วโมงแต่การกินยาคุมก็ไม่ได้ป้องกันการตั้งครรภ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์นะคะอาจจะป้องกันได้แค่แปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น อันที่จริงการกินยาคุมฉุกเฉินมันแค่ลดโอกาสเสี่ยงในการตั้งครรภ์เฉยๆ โอกาสที่จะตั้งครรภ์ย่อมมีอยู่แล้วถ้าหากประจำเดือนเลื่อนผิดปกติแนะนำให้ลองตรวจครรภ์ดูนะคะ”
ร่างเล็กตั้งใจฟังที่เภสัชแนะนำพลางหลุบสายตามองกล่องยาเธอรู้ดีว่าโอกาสที่จะตั้งครรภ์มีไม่น้อย แต่เธอก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนักก็ได้แต่หวังว่าตัวเองจะไม่กลายเป็คนส่วนน้อยไปเสียก่อน
“ขอบคุณมากค่ะที่แนะนำ นี่ค่ะค่ายา”หลังจากที่จ่ายค่ายาเสร็จสรรพ นับดาวรีบพาตัวเองออกจากร้านทันที
เมื่อหญิงสาวเข้ามาภายในรถยนต์ส่วนตัวอีกครั้งสายตาก็มองหาว่าภายในรถมีขวดน้ำเปล่าหรือไม่หาอยู่ไปสักพักก็เจอมันอยู่ที่ด้านหลัง เธอไม่รอช้าเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำมาถือเอาไว้ก่อนจะแกะเม็ดยาออกมาจากแผงหนึ่งเม็ดเพื่อที่จะกิน
ร่างบางจัดการโยนเม็ดยาเข้าปากก่อนที่จะดื่มน้ำตามมือเล็กจัดการปิดฝาขวดน้ำแล้ววางเอาไว้ที่เบาะด้านข้างคนขับ ขณะที่ภายในใจได้แต่ภาวนาขออย่าให้ตัวเองท้องเลยเธอชอบเด็กนะและยินดีที่จะมีลูก แต่จะมีลูกกับใครเธอไม่ว่าแต่มีลูกกับพระเอกที่เกลียดนางร้ายอย่างกับอะไรดีแบบนี้ไม่ได้
...ฉะนั้นเธอจะมีลูกกับผู้ชายคนนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ที่สำคัญตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเนื้อเื่ภายในนิยายดำเนินไปถึงไหนแล้วไม่รู้ว่านางเอกอย่างทอฟ้าเริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อพระเอกแล้วหรือยังและไม่รู้อีกว่าเนื้อเื่ยังคงดำเนินไปตามเดิมหรือไม่ในเมื่อจู่ ๆ นางร้ายกับพระเอกของเื่ดันได้กันเสียแล้วเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนมันอยู่เหนือจากที่เธอรับรู้มาเสียด้วย
...แต่ประเด็นสำคัญคือทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ในร่างของนางร้ายในนิยายได้ แล้วการมีอยู่ของเธอจะทำให้ทุกอย่างเกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกหรือเปล่า?
“โอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว!!”ยิ่งพยายามใช้สมองคิดมากเท่าไรดูเหมือนว่าอาการปวดหัวจะกลับมาอีกครั้งหญิงสาวตัดปัญหาโดยการไม่คิดอะไรทั้งนั้น ปัญหาในตอนนี้ก็ให้ตัวเธอในวันพรุ่งนี้เป็คนจัดการก็แล้วกัน
นับดาวใช้เวลาในการเดินทางมาถึงยังคฤหาสน์รุ่งวิภาพัฒนราว ๆครึ่งชั่วโมงโดยอาศัยความทรงจำของดารินทร์ในการนำทาง เมื่อถึงรั้วหน้าทางเข้าขนาดใหญ่หญิงสาวค่อย ๆ ชะลอรถที่หน้าประตูรอเพียงไม่นานบานประตูใหญ่ก็เปิดออกอัตโนมัติ
หญิงสาวขับเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคยในคราวเดียวกันดวงตาคู่ใสมองดูความใหญ่โตสมกับฐานะมหาเศรษฐีที่ทำให้เธออดอ้าปากค้างไม่ได้ ตลอดเส้นทางที่ขับผ่านเต็มไปด้วยวิวทิวทัศน์ของสวนขนาดใหญ่ที่ไกลสุดลูกหูลูกตาพอยิ่งขับเข้าใกล้ตัวคฤหาสน์มามากเท่าไรเธอยิ่งโดนความใหญ่โตและความหรูหรานั้นกระแทกตา
นับดาวเคลื่อนรถยนต์คันหรูไปยังทิศทางของโรงจอดรถที่มีรถยี่ห้อหรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่หญิงสาวเลือกจอดบริเวณที่ใกล้กับประตูทางเข้าทางด้านหลังมากที่สุด
เมื่อนำรถเข้าจอดเรียบร้อยร่างเล็กหอบข้าวของทุกอย่างขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวขาลงจากรถ สายตาสอดส่องซ้ายขวาอย่างหวาดระแวงเมื่อเห็นว่าปลอดคนหญิงสาวก็วิ่งดิ่งเข้าไปยังภายในบ้านและโชคดีเมื่อเข้ามาด้านในก็ไม่มีคนอยู่เช่นกัน
คนตัวเล็กรีบพาตัวเองขึ้นมาบนชั้นสองของคฤหาสน์ถึงแม้ว่าความเร็วของการเดินทำให้เธอรู้สึกปวดร้าวจนแทบจะล้มไปกองกับพื้น แต่ก็ไม่อาจจะหยุดเดินได้ ขาเรียวเล็กยังคงก้าวเป็จังหวะไปตามทางเดินที่คุ้นเคยจากความทรงจำเมื่อเดินถึงห้องนอนหญิงสาวไม่รอช้าที่จะเปิดบานประตูพร้อมกับแทรกตัวเข้าไป
นับดาวหายใจด้วยอาการเหน็ดเหนื่อยพลางใช้แผ่นหลังเล็กพิงไปกับบานประตูเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มนิ้วมือเรียวสวยทัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าเอาไว้ที่หลังใบหูทั้งสองข้างด้วยความรู้สึกรำคาญ
เมื่อหายเหนื่อยร่างเล็กเดินพาตัวเองไปนั่งยังเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ภายในห้องด้วยท่าทีอ่อนล้าด้วยเหตุการณ์ทั้งหมดที่เจอมาทำให้หญิงสาวรู้สึกหมดแรงทั้งกายและใจในระหว่างที่ตกอยู่ในความเงียบสมองก็พลันเกิดคำถามกับตัวเองเต็มไปหมด
“อย่างกับฝันไปเลย” แต่นับดาวรู้ดีว่าทุกอย่างที่เจอมาก่อนหน้านั้นไม่มีทางที่จะเป็ความฝันได้แน่นอนทั้งความเ็ปที่เกิดขึ้นกับร่างกายนี้หรือแม้แต่สติสัมปชัญญะที่เธอมั่นใจว่าตัวเองรับรู้ทุกอย่างทั้งที่จริงก็อยากจะหลอกตัวเองต่อไปเพราะเื่มหัศจรรย์แบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แต่สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว
ต่อมาสิ่งที่เธอสงสัยมากที่สุดคือการที่ตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างนี้รวมไปถึงการกลายเป็หนึ่งในตัวละครจากนิยายที่อ่านไม่ว่าจะคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ถ้าเดาเล่น ๆ จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายแนวทะลุมิติมาเยอะเธอไม่ได้มีปัจจัยอะไรที่เป็ตัวกระตุ้นหรือสิ่งของนำทางให้ิญญาเดินทางข้ามเวลามาเช่นนี้เธอแค่ตายจากอุบัติเหตุเท่านั้น
ตายจากอุบัติเหตุงั้นเหรอ....
เมื่อนึกไปถึงการตายของตัวเองสมองพลันนึกไปถึงชายสูงวัยที่มีความหมายมากที่สุดในชีวิตของเธอใบหน้าสวยพานเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำตา
ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านจะเป็อย่างไรบ้างคงกำลังร้องไห้เพราะเธออีกแน่ ๆเพียงนึกถึงสิ่งที่ท่านจะต้องเผชิญหลังจากที่สูญเสียลูกสาวเพียงคนเดียวไป ความเสียใจอย่างสุดที่จะหยั่งลึกก็ตีตื้นขึ้นน้ำตาสีใสพลันพรั่งพรูออกมาด้วยความโศกเศร้า
“ฮึก” ร่างบางไม่สามารถอดกลั้นเสียงสะอื้นของตนเอาไว้ได้มือเล็กพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อนออกจากใบหน้าสวยแต่ยิ่งเช็ดเท่าไรน้ำตาก็ไหลไม่ยอมหยุดเสียทีจนหญิงสาวคร้านที่จะสนใจมัน
นับดาวเลือกที่จะฝังใบหน้าลงบนหมอนใบหนาเพื่อเก็บเสียงร้องไห้ของเธอที่เริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวไม่รู้ว่าตัวเองนอนร้องไห้อยู่แบบนั้นนานแค่ไหนกว่าจะรู้ตัวอีกทีเธอก็ผล็อยหลับไปเสียแล้ว
“อือ..”ร่างบอบบางที่นอนขดอยู่บนเตียงนอนใหญ่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความมืดของห้องทำให้รู้ได้ทันทีว่าเวลานี้คือเวลากลางคืนนิ้วเรียวเล็กเกลี่ยหยดน้ำตาที่ยังเหลืออยู่ออกจากใบหน้าพลางเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ตั้งอยู่ด้านข้าง
“สองทุ่มกว่าแล้วเหรอเนี่ย”ความรู้สึกหิวตีตื้นขึ้นหลังจากที่เสียแรงร้องไห้ไปตั้งเยอะ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“คุณหนูเป็อะไรหรือเปล่าคะป้าเห็นว่ามื้อเย็นคุณหนูไม่ลงมาทานข้าวคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงเป็ห่วงมากเลยนะคะ”หญิงสาวรีบหันไปมองหน้าประตูห้องนอน น้ำเสียงที่ได้ยินรู้สึกคุ้นเคยจากความทรงจำของร่างนี้และเธอรับรู้ได้ทันทีว่านั่นคือเสียงของป้าบัว หัวหน้าแม่บ้านประจำคฤหาสน์
“คุณหนูได้ยินป้าไหมคะ?”นับดาวตื่นตระหนกเล็กน้อยพลางคิดว่าจะเอายังไงต่อเธอยังไม่อยากให้ใครเจอตัวเองในสภาพที่ไม่น่ามองเช่นนี้ ขืนป้าบัวเห็นรอยสีแดงตามตัวของเธอเข้าจะต้องเป็เื่แน่นอน
“รินไม่ได้เป็อะไรมากค่ะป้าบัวแค่รินรู้สึกไม่สบายั้แ่่บ่ายก็เลยงีบหลับนานไปหน่อยแต่ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วค่ะ” หญิงสาวะโตอบคนที่อยู่หลังประตู อีกทั้งยังเลือกที่จะโกหกออกไป
“ตายแล้ว!งั้นให้ป้าเข้าไปนะคะ”
“ไม่ต้องค่ะ! ไม่ต้อง ตะ-ตอนนี้รินไม่เป็อะไรแล้ว”
“งั้นเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ...ป้าบัวคะตอนนี้รินหิวข้าวมากเลย ช่วยเอาข้าวมาให้รินที่ห้องได้ไหมคะขอยาแก้ปวดหัวด้วยนะคะ”
“คุณหนูแน่ใจนะคะว่าไม่เป็อะไรจริงๆ” แต่ถึงกระนั้นบัวก็ยังถามย้ำด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็อะไรจริง ๆค่ะ”
“งั้นป้าจะยกอาหารพร้อมกับยามาให้รอป้าสักครู่นะคะ”
“ค่ะ”แล้วเสียงที่หน้าห้องก็เงียบหายไป นับดาวถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอกที่สามารถเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันได้
ในระหว่างที่รอข้าวและยาหญิงสาวถือโอกาสสำรวจห้องนอนของร่างนี้เพื่อฆ่าเวลา สายตาไล่มองอย่างละเอียดภายในห้องนอนแห่งนี้ถูกห้อมล้อมไปด้วยโทนสีขาวนวลสะอาดตา ของใช้ส่วนใหญ่มีกลิ่นอายความเก่าแก่ของยุโรปชั้นหนังสือสีไม้ที่ถูกแกะสลักลวดลายเป็อย่างดีตัดกับสีของห้องแต่กลับเข้ากันอย่างลงตัวโซฟาสวยหรูที่ถูกจัดเป็ชุดตั้งอยู่มุมด้านขวาล่างจนกลายเป็มุมอ่านหนังสือขนาดเล็กขึ้นมา
อีกทั้งห้องนอนของดารินทร์ก็ถูกออกแบบให้ด้านขวาเปิดโล่งซึ่งถูกกั้นด้วยกระจกสีใสเพื่อรับแสงได้อย่างเต็มที่พร้อมกับสามารถชมวิวของสวนดอกไม้ทางหลังบ้านได้ช่างเป็ห้องที่ถูกออกแบบมาเป็อย่างดีจริง ๆ
เมื่อสำรวจห้องนอนจนพอใจหญิงสาวเดินตรงไปยังทางเดินที่เป็เส้นทางที่จะพาไปอีกห้องถ้าให้เธอเดาเล่น ๆ ห้องต่อไปก็คงจะเป็ห้องน้ำกับห้องแต่งตัวเพราะด้วยความที่ห้องมันถูกออกแบบมาให้กว้างและคล้ายว่ามีห้องอีกหลายห้องที่ถูกทำให้กลายเป็ห้องเดียวกัน
เดินมาไม่ไกลมากนักก็เป็อย่างที่เธอคิดเอาไว้เพราะห้องที่เหลือเป็ห้องอาบน้ำและห้องแต่งตัวที่ถูกแยกพื้นที่ออกจากกันอย่างชัดเจนมือเล็กบิดลูกบิดพร้อมผลักบานประตูให้เปิดออกก็เจอเข้ากับห้องอาบน้ำที่มีพื้นที่กว้างจนเธอแอบใไม่น้อยห้องน้ำก็ถูกออกแบบมาให้เข้าโทนกับห้องนอนและยังคงไม่ทิ้งลวดลายความหรูหราเอาไว้
ร่างเล็กมองสำรวจด้านในเพียงแค่หน้าห้องน้ำเท่านั้นก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ถัดไปแทนและแน่นอนว่าห้องนี้ไม่ทำให้รู้สึกผิดหวังอีกเช่นกันห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยตู้เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าและเครื่องประดับมากมายที่ถูกแยกแบ่งโซนอย่างชัดเจน
หญิงสาวเดินเปิดดูทุกตู้ไม่ว่าจะเป็ตู้เสื้อผ้าประมาณสี่ตู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรือตู้รองเท้าประมาณสามตู้ที่มีแต่รองเท้าแบรนด์ดังวางอยู่เต็มไปหมดไหนจะตู้สำหรับเก็บกระเป๋าที่มีลักษณะกระจกใสสามารถมองเห็นทะลุถึงด้านในได้ประมาณอีกสี่ตู้ที่เต็มไปด้วยกระเป๋ามากมาย
แต่ตู้ที่เรียกได้ว่าทำเธอแสบตาสุดๆ คงหนีไม่พ้นตู้เครื่องประดับที่ลักษณะของตู้จะแตกต่างไปจากตู้ก่อน ๆเพราะลักษณะของตู้ไม่ใช่แบบแนวตั้ง แต่จะเป็ตู้แนวนอนที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องเครื่องเพชรมากมายที่วางเรียงรายอยู่ในตู้ยามเห็นข้าวของมากมายทั้งหมดยิ่งทำให้เธอรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนไม่น้อยทีเดียว
“จู่ ๆ ก็ร่ำรวยแบบไม่ทันตั้งตัวเลยเรา”
“คุณหนูคะป้าเอาอาหารมาให้แล้วค่ะ” ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงของป้าบัวสองขาเล็กรีบวิ่งกลับมายังห้องนอนอีกครั้ง
หญิงสาวแอบหอบหายใจด้วยความเหนื่อยแต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่ยอมเปิดประตูออกไป “ขอบคุณป้ามากค่ะป้าบัววางเอาไว้หน้าห้องเลยค่ะ เดี๋ยวรินออกไปเอาเอง”
“ได้ค่ะ งั้นป้าจะวางเอาไว้ที่โต๊ะหน้าห้องนะคะ”
“ค่ะวางไว้เลย” นับดาวยืนเอาหูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอกจนกระทั่งมั่นใจแล้วว่าป้าบัวกลับออกไปแล้วร่างเล็กถึงยอมเปิดประตูรีบถือถาดอาหารเข้ามาภายในห้องพลางเดินไปนั่งยังโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล
นับดาวไม่รอช้าจัดการอาหารตรงหน้าตัวเองด้วยความหิวโหยหญิงสาวใช้เวลาเพียงไม่นานของทุกอย่างที่ถูกจัดใส่ถาดก็หมดเกลี้ยง
มือเรียวเล็กแกะเม็ดยาแก้ลดไข้ขึ้นมากินเพราะตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายจะป่วยเอาเสียแล้วและสิ่งสำคัญที่เธอไม่ลืมก็คือจะต้องกินยาคุมฉุกเฉินเม็ดที่สองเมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวลุกขึ้นเดินไปหยิบยาที่อยู่ในกระเป๋าซึ่งเธอทิ้งมันเอาไว้บนเตียงนอน
ร่างบางจัดการโยนยาเข้าปากก่อนจะดื่มน้ำตามจนกระทั่งทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหญิงสาวถือเอาถาดอาหารกลับไปวางไว้ด้านนอกเช่นเดิมและสิ่งต่อไปที่เธอจะทำก็คือการอาบน้ำชำระร่างกายจากอะไรหลายๆ อย่าง เมื่อคิดได้ดังนั้นสองเท้าเดินไปยังห้องอาบน้ำที่กว้างขวางมือเรียวสวยหยิบผ้าเช็ดตัวและเสื้อคลุมอาบน้ำจากชั้นติดมือเข้าไปด้านใน
นับดาวเริ่มถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นจนกระทั่งร่างกายไร้สิ่งปกปิดหญิงสาวโยนชุดเดิมใส่ตะกร้าผ้าที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เธอจะเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำที่ตั้งอยู่ตรงอ่างล้างมือสายตาพลางไล่มองร่างกายเปลือยเปล่าของตนที่สภาพไม่ค่อยน่ามองเท่าไรนัก
แล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าหวานดวงตากลมโตที่เปล่งประกายยามจ้องมอง คิ้วเรียวสวยที่รับกับรูปหน้าของเ้าตัวเส้นผมยาวสลวยสีดำที่ปล่อยให้คลอเคลียไปกับแผ่นหลังบอบบาง หน้าอกใหญ่ที่เป็ทรงสวยผิวกายขาวเนียนละเอียด หน้าท้องแบนราบ และนี่คือรูปร่างจริง ๆ ของดารินทร์แต่จะดีกว่านี้ถ้าเนื้อตัวของนางร้ายสาวนั้นไม่เต็มไปด้วยรอยรักที่พระเอกฝากเอาไว้จนแทบจะไม่มีที่ว่างเหลืออยู่
พอเห็นรอยสีกุหลาบที่กระจายอยู่ตามร่างกายภาพเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดระหว่างดารินทร์และกรณ์ก็เด่นชัดในความทรงจำถึงคนที่โดนกระทำจะเป็นางร้ายคนสวยไม่ใช่เธอก็เถอะแต่ก็อดที่จะรู้สึกเขินอายผสมกับความรู้สึกกระอักกระอวนไม่น้อย
“โอ๊ย! เลิกคิด ๆ อย่าไปคิดดถึงมันเชียวนะ” ใบหน้าพริ้มเพราสะบัดไล่ความทรงจำเร่าร้อนนั้นออกไปจากสมอง
คนตัวเล็กใช้เวลานานพอสมควรในการชำระร่างกายเธอทั้งขัดทั้งถูอยู่พักใหญ่ หลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ต้องมาเสียเวลากับการเลือกชุดนอนอีกเพราะในตู้มีแต่ชุดที่บางแถมโชว์เนื้อหนังเต็มไปหมดกว่าจะหาชุดที่เรียบร้อยที่สุดในความคิดของเธอก็เสียเวลายืนอยู่นาน
มือเรียวสวยหยิบชุดนอนกระโปรงแขนยาวที่มีความยาวชุดประมาณหน้าแข้งชายเสื้อทั้งสองมีระบายลูกไม้ประดับเพิ่มความน่ารักไม่น้อยนับดาวไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ทันที
เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วคนตัวเล็กเดินมาทิ้งตัวนั่งอยู่บนเตียงนอนก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของดารินทร์ขึ้นมาเล่นแต่เมื่อเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดันเต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับมากมายจนเธอต้องกดเข้าไปดูในรายชื่อนั้นเต็มไปด้วยรายชื่อเพื่อนของดารินทร์ที่โทรเข้ามารวมไปถึงเบอร์ของคู่หมั้นหนุ่มอย่างกรณ์ที่โทรเข้ามามากที่สุด
“โทรมาอะไรเยอะแยะ”นับดาวบ่นเบา ๆ ก่อนที่จะปัดหน้าจอทิ้ง แต่ในจังหวะนั้นก็มีสายโทรเข้ามาพอดี
พี่กรณ์
“โทรมาทำไมเนี่ย!” เมื่อเห็นรายชื่อของกรณ์หญิงสาวพลันทิ้งโทรศัพท์ลงเตียงคล้ายต้องของร้อน
ดวงตาคู่สวยมองเบอร์ที่โทรเข้ามาด้วยความหนักใจพลางคิดกับตัวเองว่าควรจะรับสายดีหรือไม่แต่แล้วสายก็ถูกตัดโดยเ้าของรายชื่อที่โทรเข้ามาเมื่อครู่
หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งใจแต่ก็โล่งใจได้ไม่นานเมื่อกรณ์โทรกลับเข้ามาอีกครั้ง
“โทรมาทำไมหนักหนาเนี่ย!” คนตัวเล็กกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดีคนปลายสาย แต่เพียงไม่นานกลับมีข้อความเด้งขึ้นมาให้เห็น
กรณ์: รับสายฉันเดี๋ยวนี้!
ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความใสายตาจ้องข้อความบนหน้าจออย่างหนักใจสุดท้ายเธอเลือกตัดปัญหาโดยการเปิดโหมดห้ามรบกวนในเครื่องเพื่อป้องกันการถูกรบกวนหลังจากนั้นก็ปิดหน้าจอแล้ววางไว้ที่ข้างเตียง
ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มพออยู่กับความเงียบความคิดของนับดาวก็เริ่มทำงานพลางคิดว่าตอนนี้ตัวเธอเข้ามาสู่ในตอนต้นเื่กลางเื่หรือใกล้ตอนจบ พอขบคิดเช่นนั้นหญิงสาวก็มองลึกเข้าไปในความทรงจำก็พบว่า่ระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาทอฟ้าเริ่มเข้ามามีบทบาทและเริ่มมีอิทธิพลกับกรณ์และรวมไปถึงดารินทร์ที่ได้รับผลกระทบนั้นไปแล้ว
อีกทั้งตอนนี้เธอกำลังลังเลว่าจะดำเนินชีวิตต่อจากนี้อย่างไรดีจะยอมปล่อยให้มันเป็ไปอย่างที่ควรจะเป็หรือฝืนกฎทุกอย่างแล้วดำเนินชีวิตตามใจของตน
....แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหนขอเพียงอย่างเดียวคือขออย่าให้เธอต้องมาตายเลย
“เอาล่ะ ฉันพร้อมที่จะเป็เธอแล้วดารินทร์และหลังจากนั้นฉันจะใช้ชีวิตตามที่ตัวเอง้า”
4K
