ในขณะนี้ที่ขนของเ้าหมาป่าเื่แสงมากขึ้นเรื่อยๆ แสงสีเงินค่อยๆสว่างจากปลายหางขึ้นไปจนถึงหลังคอ
“อย่าบอกนะว่า…” ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงของเอเ้าหมาป่าก็ปล่อยลำแสงพลังงานสีเงินที่กว้างราวๆ 3เมตรและระยะทางของแสงมฤตยูนั้นไกลราวๆห้าร้อยเมตรกวาดเหล่าต้นไม้ถล่มทลายทำให้เอกระเด็นตกไปไกล แถบHPของเอเหลือเพียงน้อยนิด ในขณะเดียวกันที่เอกระเด็นหมาป่าก็เข้าโอบล้อมเอแต่พวกมันรอให้เ้าหมาป่าเข้ามาเด็ดหัวเอ เมื่อเอตกอยู่ในวิกฤตแต่หัวของเขานั้นกลับโล่ง ความคิดของเขากลับมั่นคงมากยิ่งขึ้น เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนพลางทำท่าทางปัดผุ่นผง พลางคิดถึงบางอย่าง
“ว๊าว!!! ความรู้สึกที่น่าคิดถึง นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ " เอพูดเบาๆพลางหันมองรอบหมาป่าตัวก่อนที่จะไปหยุดที่เ้าหมาป่าแล้วเขาก็พูดเสียงดังลั่น
“เข้ามา ในมันรู้ว่าฉันกับแกใครจะอยู่ใครจะไป” ก่อนที่เขาจะวิ่งก็มีลูกธนูหลายลูกถูกยิงเข้าใส่หมาป่า
“่นักบวชโยนบอลแสง” แสงสว่างปรากฏขึ้นปัดเป่าความมืดของกลางคืนให้หายไปและหลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงอึกทึกพร้อมทั้งการปรากฏของมวลชนรวมพันเปลี่ยนจากฉากเก็บเลเวลตีมอนให้กลายเป็สมรภูมิขนาดย่อม
“โจมตี โจมตี โจมตี แทงค์ไปด้านหน้ายึดแนวเอาไว้”
“ปีกซ้าย โอบล้อมไว้ให้ได้”
“ปีกขวา รักษาแนวไว้”
“กิลนิรันดร์ ต้องล้มเ้าหมาป่าให้ได้"
“โอ!!!!!!!!!!” เสียงสั่งการของใครบางคนดั่งขึ้นและเสียงตอบรับก็ดั่งรับอย่างคึกคัก เอวิ่งหนีอย่างชุลมุนจากวงล้อมของเ้าหมาป่า โชคดีที่เ้าหมาป่าโดนดึงดูดจากกิลนิรันดร์ทำให้เขาสามารถหนีจากวงล้อมจากสมรภูมิได้อย่างไม่อยากเย็นนัก ตอนนี้เขานั่งมองกองกำลังด้านล่างจากเนินเล็กๆ จากในสายตาของเอเขามองเห็นการโอบล้อมของกองกำลังกิลนิรันดร์ที่ล้อมฝูงหมาป่ากำลังไปได้ดีแต่แล้วก็มีเสียง เสียงหนึ่งดังขึ้น มันเป็เสียงร้องกังวาลของเ้าหมาป่าที่สั่นโสตประสาทของผู้ที่ได้ฟังเมื่อสิ้นเสียงร้องของเ้าหมาป่าก็ปรากฏคลื่นของฟูงหมาป่าราวสามพันตัวที่ปรากฏตัวออกมาพร้อมทั้งเ้าหมาป่าอีกสามตัวสถานการณ์ดูไม่สู้ดีนักสำหรับกิลนิรันดร์ในตอนนี้ ในขณะนั้นเองเอก็เหลียวมองไปยังเ้าหมาป่าที่กระหยิมยิ้มยองอย่างเ้าเล่ห์ เมื่อเห็นการเสริมกำลังของฟูงหมาป่า ทางกิลนิรันดร์ก็ทำการถอยกำลังทันทีใช้ชีวิตของเพื่อนรวมกิลซื้อเวลาให้กองกำลังของกิลได้ถอยหลัง แต่แล้วเมื่อฟูงหมาป่าได้ไล่ตามจนถึงบริเวณที่เป็แอ่งที่ชื่อว่าแอ่งนามิล กิลนิรันดร์ที่ดูเหมือนจะสูญเสียไปนั้นกลับตั้งแนวรับใหม่และพยายามยันฟูงหมาป่าไว้ สมรภูมิตอนนี้พื้นที่ทั่วไปเต็มเืและซากศพของทั้งมนุษย์และหมาป่าแต่แล้วทุกอย่างก็เฉลยออกมากองกำลังมนุษย์โพล่ออกมาจากทั้งสองด้านของแอ่งนามิล พลักดันฟูงหมาป่าที่ตอนนี้เหลือประมาณสองพันห้าร้อยตัว สถานการณ์ดูเหมือนจะพลิกผันอีกครั้งฟูงหมาป่าพยายามถอยหลังแต่ในขณะนั้นเองแสงสีเงินก็เปล่งประกายดุจแสงจันทร์สี่เส้นดูศักดิ์สิทธิ์ แต่สีหน้าของทางกิลนิรันดร์และอีกสองกองกำลังนั้นมีสีหน้าซีดเผือกแต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไรลำแสงสีเงินได้กวาดกองกำลังทั้งสามจนเกือบครึ่งกองกำลังทั้งสองของมนุษย์ได้ทำการล่าถอยอย่างไม่คิดชีวิตแต่ทางด้านกิลนิรันดร์นั้นพวกเขาดูเหมือนจะได้รับความเสียหายสูงแต่พวกเขาก็ถอยอย่างเป็ระเบียบทำให้มีผู้รอดชีวิตมากกว่าอีกสองกองกำลัง เมื่อเอเห็นแบบนั้นแล้วเขาก็เรียบเข้าหมู่บ้าน พลางคิดในใจ
“เกมนี้มันแปลกแหะ ตอนตายมีศพด้วยถ้าเกิดว่าฉันตายคงได้มามองหน้าตัวเองคงดูไม่จืดแน่” จากนั้นเขาก็ลัดเลาะไปตามสุมทุมพุ่มไม้ก่อนที่จะออกจากป่าและกลับเข้าหมู่บ้าน เอเดินตามหาโรมแรมซึ่งต้องใช้เวลาซักพักกว่าเขาจะเจอ เขาเดินเข้าไปในโรมแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่งเดินเข้าไปหน้าเคาท์เตอร์
“สวัสดิ์ดีครับ พอจะมีห้องว่างไหมครับ”
“มีอยู่ห้องหนึ่งเ้าหนุ่ม เป็ห้องเล็กๆคืนละ 50 เหรียญเหล็ก” เอเปิดช่องเก็บของแล้วเหรียญทองแดง 1เหรียญก็ปรากฏออกมาต่อหน้าเขา ในเกมFallen paradise ได้มีการแบ่งเงินในเกมเป็ 5 ชนิดได้แก่ เหล็ก ทองแดง เงิน ทอง และทองขาว ไล่จากมูลค่าต่ำมาสูง ซึ่งมีอัตรา 1:100 ต่อเหรียญที่ต่ำกว่าเช่น 1เหรียญทองแดง ถ้าแลกเป็เหรียญเหล็กจะได้ 100 เหรียญเหล็ก
“นี้ครับ” เมื่อจากเงินเสร็จเ้าของโรงแรมก็เดินไปส่งเอที่ห้อง เมื่อเอเข้ามาในห้องพร้อมเทียนในมือของเขาเขาก็พบกับสภาพห้องที่ค่อนข้างแย่ซึ่งเขาเปรียบเทียบระดับดาวในใจของเขา
“-2 ดาว” เขาคิดแล้วก็สำรวจหมอนผ้าห่มว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน เนื่องจากเกมนี้เป็เกมสมจริงที่ตอนตายมีศพเกลื่อนกลาดนับประสาอะไรกับงูในผ้าห่ม หลังจากที่ไม่เจออะไรเขาก็ค่อยๆเข้าสู่ห่วงนิทราซึ่งเขาก็แอบตื่นเต้นเล็กๆว่าการนอนในการนอนมันจะรู้สึกอย่างไร จากนั้นความง่วงก็เข้าหาเขาแล้วเปลือกตาก็ปิดไป
360
