ภาพที่อยู่เบื้องหน้าเคนจิทำให้เขาอยู่ในอาการตกตะลึงไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นหญิงสาวเปลือยกายอยู่ต่อหน้าเคนจิสะบัดหัวไล่ความคิดออกไปแล้ววิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆว่าทำไมถึงมีหญิงสาวหลายคนถูกจับมาสภาพแบบนี้ “บัดซบ!!! จะคิดเป็อย่างอื่นได้ยังไงกัน นี้ห้องนอน ผู้หญิงแก้ผ้าจะคิดเป็อย่างอื่นได้ยังไงกัน”
เคนจิสวมหน้ากากเดินออกจากมุมมืด หญิงสาวต่างหลบเข้าด้านในถึงเคนจิจะสวมหน้ากากแต่ด้วยร่างกายของเขาก็บ่งบอกให้รู้ว่าเขาคือปีศาจ1 ใน 10หญิงสาวที่ถูกจับตัวมามีคนหนึ่งเธอยังคงสวมใส่เสื้อผ้าอยู่เธอรีบวิ่งมาจับที่กรงมองเคนจิไม่ละสายตา“คุณคือจอมปีศาจ ริชเตอร์ ใช่ไหม คนที่ปราบบอสก๊อบลินคือคุณใช่ไหม?ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย”
เมื่อเคนจิมองหญิงสาวคนนี้ก็ทำให้รู้ว่าเธอคือผู้เล่น ส่วนที่เหลือคือ NPC ชาวบ้าน“ผู้เล่นหากถูกจับกุมหมายจะขืนใจ สามารถเรียก GM มาช่วยได้ไม่ใช่รึไง”เคนจิสวมบทบาทจอมปีศาจเอ่ยถามออกไป “ห่ะ!!คุณก็เป็ผู้เล่นหรอ ?” เคนจิไม่ตอบอะไรเขายังคงนิ่ง “ตอบคำถามข้า!! ไม่ตอบข้าจะจากไป” เคนจิทำท่าเหมือนจะเดินจากไปทันที “เดียวก่อน!!! ตอบค่ะตอบ ข้าลองเรียกแล้ว GM ก็มา พวกเขาบอกว่าเนื่องจากเป็เพราะคนที่ทำเป็พวกเผ่าปีศาจไม่ใช่เผ่ามนุษย์จึงไม่สามารถร้องเรียนได้หากไม่อยากถูกกระทำให้ฆ่าตัวตายซะแล้วกลับไปเกิดที่เมือง”
เคนจิยืนนิ่งเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีกฎแบบนี้ “แล้วทำไมเ้าไม่ฆ่าตัวตาย” หญิงสาวก้มหน้า“ข้าคิดว่าอย่างน้อยคงมีคนมาช่วย หรือถ้าจวนตัวจริงๆก็จะฆ่าตัวตายนั้นคงเป็ทางเลือกสุดท้าย เ้าไม่รู้หรือไงว่าท่าตายจะเสีย Exp น่ะ” ถูกของเธอกฎข้อนี้เคนจิก็ไม่รู้เหมือนกัน“ข้าบอกเ้าแล้ว แล้วเ้าเ้าจะช่วยพวกเราไหม? หรือว่าเ้าคิดจะทำอะไรพวกเรา!!” คำพูดของหญิงสาวทำให้เคนจิสะดุ้ง “เราสามารถทำได้โดยที่ GM ก็ไม่ยุ่งกับเรานะซิ ก็เรามันเผ่าปีศาจนี้นา”
เคนจิมองร่างสาวๆที่เปลือยเปล่าอีกครั้งตาของเขาลุกโชนด้วยสีแดงก่ำ ทำให้บรรดาหญิงสาวเริ่มเกิดอาการหวาดกลัว “หนอยย!! เ้าปีศาจชั่ว!!!” เคนจิเดินย่างก้าวมายังประตูกรงขัง เขาหยิบดาบคาตานะฟัดกรงทันที “เปรี้ยงงง!!”เหมือนเสียงสายฟ้าฟาด ลูกกรงขาดเป็ท่อนๆ ทันที หญิงสาวต่างตกตะลึงงัน “บ้าน่า!!! พลังโจมตีรุนแรงไปแล้ว เราฟันตั้งนานยังไม่มีรอยเลย”
เคนจิเก็บดาบคาตานะเหลือบมองหญิงสาวทั้งหลายซึ่งพวกเธออยู่ในอาการหวาดกลัวเคนจิรวมทั้งผู้เล่นหญิงก็เช่นกันเมื่อเห็นเช่นนั้นเขาล้วงมือเข้าไปในช่องมิติโยนเศษผ้าก๊อบลินให้ แล้วเดินจากไป“ปีศาจน่ะ ไม่ได้เลวร้ายทุกตนหรอกนะ” การกระทำของเขาทำให้ผู้เล่นหญิงสาวตกตะลึงเมื่อเคนจิเดินไปไกลแล้วเธอก็ตะแบงเสียงออกมา “ขอบคุณค่ะ จอมปีศาจริชเตอร์”เคนจิถอดหน้ากากออกเขี้ยวแวมไพร์ยื้นยาวจนเห็นได้ชัดเจน เขาเดินออกมาถึงปากถ้ำแล้วเสียงของหญิงสาวก้องในถ้ำจนมาถึงที่ตัวเขา“ก็อยากอยู่นานกว่านี้นะ แต่กลัวห้ามอาการกระหายเืไม่ไหว เสียดายโว้ยยย!! ของดีๆทั้งนั้น"เขี้ยวของเคนจิค่อยหดกลับเข้าไป
เคนจิยังคงแอบอยู่บริเวณถ้ำ เขาแอบมองหญิงสาวทั้งหมดค่อยๆ จากไปอย่างเงียบๆจนถึงผู้เล่นหญิงคนสุดท้าย เธอสังเกตรอบๆ ภาพที่เห็นทำให้เธอรู้ว่ามีการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่ไม่สามารถอธิบายได้เธอเดินสำรวจทั่วทั้งบริเวณที่เกิดการต่อสู้เผื่อว่ามีของอะไรตกหล่น ก่อนจะจากไปเคนจิสวมหน้ากากสะกดรอยตามเธอไปโดยที่พวกเธอไม่รู้ตัว จนมาถึงเมืองของพวกหญิงสาวที่โดนจับตัวไปภาพที่เห็นคือบรรดาหญิงสาววิ่งไปกอดครอบครัวร้องไห้ ภาพเหล่านี้ทำให้เขาค่อนข้างมีความสุข
หญิงสาวผู้เล่นรู้สึกตัวได้ว่าถูกสะกดรอยตามเธอหันไปก็เห็นเคนจิกำลังยืนมองพวกเธอจากบนต้นไม้ เมื่อถูกจับได้เคนจิก็หนีหายเข้าป่าไปทันที“อิอิอิ ยังอุตสาห์มาส่ง ขอบคุณนะค่ะ จอมปีศาจริชเตอร์” เคนจิถอดหน้ากากออกปีกัโผล่ออกมาเขาบินด้วยความเร็วสูงเพื่อกลับถ้ำของชายชราทันที“มัวแต่เสียเวลากับเื่ผู้หญิงตะวันจะส่องก้นอยู่แล้ว โธ่เว้ย!!!”ขณะที่บินอยู่นั้นเองเสียงจากระบบก็ดังขึ้น “ติ่ง!!ใกล้เวลาล็อคเอ้าท์ออกจากเกมกรุณาเข้าพักที่โรงแรมหรือกางเต้นท์นอน ในอีก 30นาทีข้างหน้า”
เมื่อจบจากเสียงระบบเคนจิรีบพุ่งทะยานทันที ผ่านไปประมาณ 10กว่านาที เขาก็มาถึงถ้ำชายชรา ด้วยอาการเหนื่อยหอบสุดๆ เขาเห็นชายชรากำลังนอนอยู่เขาจึงไปจัดเตรียมเข้านอนเพื่อออกจากเกม “เ้าน่าจะพากลับมาซะคน สองคนนะเสียดายจริงๆ” คำพูดของชายชราทำให้เคนจิขนลุกชัน “คุณสะกดรอยผม!!” ไม่มีเสียงตอบรับจากชายชราเคนจิก็เข้านอนทันที
เวลานั้นเองณ บริเวณที่เกิดการต่อสู้กันระหว่างเคนจิกับบอสก๊อบลิน พื้นดินสั่นไหวเป็จังหวะต้นไม้ป่าหญ้าต่างล้มตายเพราะถูกเหยียบย้ำ ปรากกฏอ๊อคสีแดงขนาดใหญ่เดินออกมามันมองรอบๆ ทำจมูกสูดดมไปมา “แวมไพร์ ? ข้าได้กลิ่นแวมไพร์บริเวณนี้ต้องเป็ฝีมือมันแน่ๆ พี่ใหญ่” ด้านหลังของอ๊อคสีแดงปรากกฎโทรนสองหัวตัวมหึมาขนาดของมันไม่ต่ำกว่า 3 เมตรแน่นอน “มันบังอาจทำลายที่อยู่ของน้องเล็ก เ้าจงระดมพลออกไล่ล่ามัน”อ๊อคสีแดงพยักหน้ารับ แล้วเดินจากไปพร้อมกับฝูงอ๊อคของมัน
ที่เมืองใกล้กับป่าก๊อบลินข่าวเื่จอมปีศาจริชเตอร์ดังไปทั้งเมือง“ถึงเื่การช่วยเหลือหญิงสาวจากบอสก๊อบลิน และที่ดังไปกว่านั้นคือจอมมารริชเตอร์นั้นคือผู้เล่น ชาวเมืองต่างยกย่องจอมปีศาจริชเตอร์อย่างมากจึงได้จ้างช่างประติมากรรมสร้างรูปสลักของเขาไว้กลางเมือง“พวกชาวเมืองบ้าไปแล้วว่ะ ยกย่องปีศาจเนี้ยนะ เหอะ!!” กลุ่มนักผจญภัยอื่นๆต่างแอบนินทาปีศาจริชเตอร์ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เ้าของร้านเดินมาอย่างยิ้มแย้มที่โต๊ะของนักผจญภัยแล้วจับพวกนั้นโยนออกจากร้านทันที“คนที่พวกแกนินทา คือคนที่ช่วยลูกสาวข้า ไปหากินที่อื่น ไป!!! แล้วที่ข้าจำได้คือพวกแกก็โดนบอสก๊อบลินฆ่าตายไม่ใช่หรือไงทำเป็ตั้งกลุ่มนักล่าแวมไพร์ ไปกันตั้ง30 คนยังตายศพไม่สวย นี้ท่านจอมมารริชเตอร์จัดการด้วยตัวคนเดียวเองนะโว้ยไอ้พวกกระจอก!! ไป ออกไป!!”
กลุ่มนักผจญทั้งโกธรทั้งอาย วิ่งไปหลบซ่อน “คอยดูเถอะ สักวันฆ่าจะฆ่าแกให้ได้เ้าริชเตอร์” นักผจญภัยคนหนึ่งพูดลอยๆออกมา “จะไหวหรอว่ะ ขนาดเรา 30 คนยังแพ้บอสก๊อบลินเลย นี้มันสู้คนเดียวนะโว้ย”เมื่อคิดถึงตอนที่สู้กับบอสก๊อบลินเหล่านักผจญก็ต่างเหงื่อตก “ฟลุ๊คโว้ย!! มันต้องฟลุ๊คแน่ๆ”ขณะที่กำลังโต้เถียงกันอยู่นั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมา “ไม่ฟลุ๊คหรอกค่ะฝีมือของเขายอดเยี่ยมจริงๆ” หญิงสาวเอวบางร่างน้อยหน้าตาสวยงามเดินผ่านชายคนที่หมายฆ่าจอมปีศาจริชเตอร์ อยู่ดีๆก็ล้มลงไป “นี้คือโทษสำหรับคุณที่กล้าปองร้ายท่านจอมปีศาจริชเตอร์”
เหล่านักผจญภัยเมื่อเห็นหน้าตาของหล่อนก็พูดอย่างพร้อมเพียงกันแล้วต่างวิ่งกระเจิง“นักฆ่าผู้เล่น ทากีร่า!! เผ่นเร็ว” ทากีร่ายิ้มหวานชวนหลงใหล “ช้าไปค่ะ”เหล่านักผจญต่างล้มตายจนหมด ชื่อสีแดงขึ้นเด่นชัดบนหัวของทากีร่า“โทษของการจะทำร้ายคนที่ช่วยฉันไว้ แค่นี้ยังน้อยไปค่ะ”
แคปซูลค่อยๆเปิดออกเคนอิจิ ค่อยๆ ดันตัวลุกออกมา เขามองดูเวลาตอนนี้เป็เวลา 6โมงเช้าเขาจึงไปจัดแจงอาบน้ำเตรียมตัวออกไปทำงาน “โอยยย สนุกเป็บ้าเลย”เขาสบถในใจแล้วออกไปทำงาน ในระหว่างเวลางานเขาก็เช็คข้อมูลต่างๆ ของเกม G.A.D ในระหว่างวันเวลาที่ว่าง“มีกฎแบบนั้นจริงๆด้วยแหะ ในหนังสือไม่มีบอกเลย ต้องศึกษาจากเว็บซินะเนี้ยเราพลาดจริงๆ อืม..อืม”เขาเช็คไปมาก็พบว่าเงินในเกมสามารถขึ้นได้ที่ศูนย์บริการเกมที่มีตามห้างทั่วไป“เอาล่ะว้า!! เลิกงานวันนี้แวะไปหน่อยดีกว่าห้างแถวเราจะมีศูนย์ G.A.D ไหมนะ”
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกก็ถึงเวลาเลิกงานของเคนอิจิเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่งไปห้างในเมืองทันทีเมื่อถึงห้างเขาก็ถามฝ่ายบริการทันที “มีศูนย์ G.A.D ไหมครับ ?” “มีค่ะ ชั้น 4นะค่ะ” “ขอบคุณครับ” เมื่อมาถึงชั้น 4 เคนอิจิต้องใอีกครั้ง เพราะชั้น 4ทั้งชั้นคือศูนย์บริการผู้เล่นทั้งหมด “สวัสดีครับไม่ทราบมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”พนักงานต้อนรับเข้ามาทักทายเคนอิจิทันที“เอ่อ..ผมมาแลกเงินในเกมนะครับ”
พนักงานต้อนรับพาเคนอิจิมาที่ฝ่ายบริการการเงินทันทีซึ่งมีหญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังให้บริการอยู่ “สวัสดีค่ะ เชิญนั้งก่อน....เคนจิ!!!” เคนอิจิไม่ทันได้ฟัง“ว่าอะไรนะครับ” “เปล่าๆ ไม่มีอะไรค่ะ” พนักงานสาวเชิญให้เคนอิจินั้ง“้าแลกเงินในเกมนะค่ะ กรุณาเสียบบัตรประชาชนกับ ID การ์ดที่ช่องด้านหน้าด้วยค่ะหน้าจอที่อยู่ตรงหน้าจะขึ้นยอดเงินเหรียญทองในเกมที่สามารถแลกได้ค่ะเลือกจำนวนแล้วกดยืนยันได้เลย” เมื่อเห็นจำนวนเคนจิตาโตทันที “300 กว่าล้านเหรียญทอง !!!” พนักงานสาวมองเคนอิจิด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”เคนอิจิส่ายหน้า “ไม่ครับ คุณไม่เห็นยอดเงินของผมหรอ” “ไม่ค่ะเป็ความลับของผู้เล่น”
เคนอิจิพยักหน้ารับและลองกดจำนวนเงินดู “ลองดูสัก 200 ล้านแล้วกัน 20ล้าน!!!!” เคนอิจิแทบจะเป็ลมเขารวบรวมสติแล้วหันไปถามพนักงานสาว “ถ้าผมแลกเงินเท่าไร จะมีคนรู้ไหม” “ไม่ค่ะแม้แต่ฉันก็ไม่รู้จะรู้แต่สำนักงานใหญ่ที่โอนเงินให้คุณเท่านั้นค่ะ” “เอาว่ะลองสัก100ล้านแล้วกัน ได้ 10 ล้านซินะแค่นี้ก็เยอะแล้วขืนมากไปกว่านี้ได้ถูกจับตาแน่ๆ”ไม่รอช้าเคนอิจิกดยอมรับทันที “แลกเปลี่ยนสำเร็จค่ะยอดเงินเข้าบัญชีคุณเรียบร้อยค่ะ ้าให้ฉันช่วยอะไรอีกไหมค่ะ”
เคนอิจิส่ายหน้าเวลานี้เขาแสดงหน้าตาไม่ถูก ก่อนเขาจะเดินจากไปเพื่อไปดูของอย่างอื่นเขาก็หันกลับมาถามพนักงานสาว“อ่อ !! ถ้าเราออกจากเกม แล้วเวลาในเกมจะเป็ยังไงครับจะผ่านไปกี่วัน จะ 15วันเหมือนตอนเราออนไลน์หรือเปล่าครับ” พนักงานสาวส่ายหน้า “ไม่ค่ะ แค่คืนเดียว”เคนจิยิ้มรับแล้วเตรียมตัวจากไป “เคนจิ!!!” “ว่าไงครับ”พนักงานสาวร้องเรียก ซึ่งเคนอิจิก็ตอบรับ “ใช่นายจริงๆด้วยว่าแล้วหน้าคุ้นๆ รอก่อนแปปนึง ฉันใกล้เลิกงานแล้วย่ะ!!” เคนอิจิสังเกตมองพนักงานสาวอย่างตั้งใจ “ยู...ยูริ!!!”
*ทากีร่า*
839
