“กลับมากันได้เสียที เ้าก็เหลือเกินนะเ้าใหญ่ รู้ทั้งรู้ว่าในค่ายมีแต่ผู้ชาย แต่เ้ากลับวางใจให้น้องสาวทั้งสองไปนอนอยู่ที่นั่นตั้งหลายวัน ไม่เป็ห่วงชื่อเสียงของน้องสาว เ้าก็ต้องเป็ห่วงความรู้สึกของพ่อกับท่านปู่ด้วย เราเป็ห่วงพวกนางมากรู้หรือไม่” หลุนเกาดุลูกชายอย่างไม่พอใจ ถึงหลุนหยุนฮวาและลู่อวิ๋นชย่าจะมาขออนุญาตตนเองเพื่อไปรักษาคนที่ค่ายแล้ว ทั้งเขายังเป็คนอนุญาตด้วยตัวเอง แต่มันก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ที่ลูกสาวต้องไปนอนที่ค่ายที่ไม่ได้มีความสะดวกสบายเช่นนั้น เขาก็เลยโทษว่าเป็ความผิดของลูกชายเสียเลย
“โถ่! ท่านพ่อ เป็ท่านพ่อเองไม่ใช่หรือที่อนุญาตให้พวกนางไป มาตอนนี้จะมาโทษว่าเป็ความผิดของข้าคนเดียวได้ยังไงกัน” หลุนหยุนเปียวแย้งบิดา
“อย่ามาเถียง ข้าบอกว่าเ้าผิดเ้าก็ต้องผิดสิ”
“ข้าต้องถูกท่านพ่อเก็บมาเลี้ยงแน่ๆ ไม่ว่าจะเป็เ้ารอง ฮวาเอ๋อ หรือชย่าเอ๋อ พวกเขาไม่เห็นจะถูกท่านดุบ้างเลย” หลุนหยุนเปียวทำท่าทางน้อยใจ แต่ด้วยร่างกายที่แข็งแรงบึกบึน ทั้งหน้าตาก็คมเข้ม เมื่อทำท่าทางเช่นนั้นกลับไม่อาจทำให้ผู้คนสงสารได้เลย
“ท่านพ่อเ้าคะ” ลู่อวิ๋นชย่าเห็นพี่ชายกับบิดาเริ่มเถียงกันเป็เด็ก นางจึงรีบเปลี่ยนเื่ “การเดินทางไปค่ายครั้งนี้ทำให้ข้ากับพี่ฮวาได้รับประสบการณ์มากมาย ทั้งพวกเรายังได้รู้ความสามารถที่แท้จริงของนางด้วยนะเ้าคะ”
“ความสามารถที่แท้จริงหรือ มันคืออะไร” หลุนเกาถามอย่างสงสัย
“นั่นสิชย่าเอ๋อ แต่ไหนแต่ไรฮวาเอ๋อก็เอาแต่ออกไปเที่ยวเล่นและมักสร้างปัญหาให้ปู่กับบิดาของเ้าออกไปจัดการให้อยู่หลายครั้ง ปู่ยังไม่เห็นว่าเ้าเด็กซนคนนี้จะมีความสามารถอะไรเลย” นายท่านผู้เฒ่าหลุนถามขึ้นอีกครั้งเช่นกัน
“ความสามารถพิเศษของนางก็คือทำให้ผู้คนโมโหจนตายยังไงล่ะ” หลุนหยุนเปียวว่าน้องสาว
“เื่นี้ข้าเห็นด้วยกับพี่ใหญ่” หลุนหยุนซีสนับสนุนพี่ชาย
ลู่อวิ๋นชย่ายิ้มขำพี่ชายทั้งสอง และเมื่อมองไปเห็นหลุนหยุนฮวาที่นั่งหลังตรงและยิ้มอย่างได้ใจเพื่อรอรับคำชมอยู่ก็รู้สึกว่าตนเองตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกมาเป็บุตรบุญธรรมของบ้านหลังนี้ “การไปรักษาองครักษ์ที่ค่ายครั้งนี้หากไม่ได้พี่ฮวาช่วยเหลือ การผ่าตัดเพื่อเอาลูกธนูห้าแฉกออกคงจะทำไม่สำเร็จ และองครักษ์คนนั้นคงจะเสียชีวิตไปแล้วเ้าค่ะ”
“พ่อยังไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เ้ากำลังพูดเลยชย่าเอ๋อ”
“พี่รองคงเคยบอกพวกท่านแล้วว่าข้าเคยรักษาคนไข้ด้วยวิธีการผ่าตัดมาก่อน ถึงแม้ข้าจะมีความสามารถที่จะทำการผ่าตัดคนไข้ได้ แต่เมื่อตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัด ข้ายังต้องมีผู้ช่วยคอยส่งอุปกรณ์หรือช่วยเหลือในการผ่าตัดในกรณีจำเป็ และพี่ฮวาก็ทำหน้าที่นั้นได้ดีมากเ้าค่ะ”
“สรุปก็คือฮวาเอ๋อเข้าไปเป็ผู้ช่วยของเ้าในห้องผ่าตัดอย่างนั้นหรือ” หลุนเกาหันไปถามหลุนหยุนฮวา “เ้าไปเรียนรู้ทักษะเหล่านี้มาจากไหน”
หลุนหยุนฮวายืดหลังตรงและสะบัดหัวไหล่เล็กน้อย “ข้าก็เรียนรู้มาจากท่านหมอที่โรงหมอของเรา และข้าก็อ่านจากตำรามามากมาย ท่านพ่อลืมไปแล้วหรือเ้าคะว่าข้าชอบเสาะหาหนังสือแปลกๆ มาอ่าน พออ่านจบข้าก็จะเอาหนังสือเล่มเก่าไปแลกเปลี่ยนเอาเล่มต่อไปมาอ่าน และตำราแพทย์เป็ตำราที่หายากที่สุด ดังนั้นคนเก่งแบบข้าก็มักจะเลือกหนังสือหายากประเภทนี้มาอ่านเ้าคะ”
“ถึงเ้าจะอ่านตำรามามาก แต่เ้าก็ยังไม่เคยปฏิบัติจริงไม่ใช่หรือ” หลุนเกายังสงสัยในคำพูดของบุตรสาว
“ข้าได้แนะนำให้นางไปเล็กน้อยเ้าค่ะ แต่เพราะพี่ฮวาอ่านตำรามามาก เมื่อข้าอธิบาย นางก็สามารถทำตามได้ทันทีและถูกต้องด้วย ท่านพ่ออย่าสงสัยในความสามารถของพี่ฮวาอีกเลยนะเ้าคะ ขนาดตัวข้าเองที่ใครๆ ต่างก็บอกว่ามีพร์ แต่ข้าก็ยังได้รับการสั่งสอนมาจากท่านตาของข้า หากเทียบกับพี่ฮวาที่ศึกษาค้นคว้าด้วยตัวเองแล้ว ข้าคงเทียบกับนางไม่ได้หรอกเ้าค่ะ” ลู่อวิ๋นชย่าพูดชมพี่สาว ทั้งยังยกท่านตามาเป็โล่กำบัง นั่นก็เพราะนางไม่อยากให้ทุกคนซักไซ้หลุนหยุนฮวาต่อแล้ว
“หากเป็เช่นนั้นก็ถือว่าฮวาเอ๋อของเราเก่งกาจไม่น้อย” นายท่านผู้เฒ่าหลุนเห็นด้วย และยังหันไปมองหลุนหยุนฮวาแล้วยิ้ม “ปกติเ้ามักจะขอของขวัญจากปู่ คราวนี้อยากได้อะไรล่ะ ปู่ยอมตามใจเ้าทุกอย่าง เห็นแก่ชย่าเอ๋อที่อุตส่าห์อธิบายความดีความชอบของเ้าอยู่นาน”
หลุนหยุนฮวาย่นจมูกเล็กน้อย “ที่แท้ก็เพราะชย่าเอ๋อ แต่ก็ยังถือว่าทั้งหมดเป็ความสามารถของข้าอยู่ดี ข้าไม่อิจฉาน้องสาวหรอกเ้าค่ะ ในเมื่อท่านปู่เสนอของขวัญมาให้ข้า เช่นนั้นข้าขออนุญาตเข้าไปรักษาคนไข้ที่โรงหมอพร้อมกับชย่าเอ๋อสัปดาห์ละหนึ่งวันได้หรือไม่เ้าคะ”
“เ้าอยากเข้าไปรักษาคนที่โรงหมอหรือ” นายท่านผู้เฒ่าถาม
“ข้าอยากปรึกษาเื่นี้กับท่านปู่และท่านพ่ออยู่พอดีเ้าค่ะ”
จากนั้นลู่อวิ๋นชย่าจึงอธิบายและขอร้องผู้าุโทั้งสองถึงเหตุผลที่ตนและหลุนหยุนฮวาอยากจะเข้าไปตรวจรักษาคนไข้ที่โรงหมออยู่เป็นาน กว่าที่ผู้าุโทั้งสองจะยินยอม ลู่อวิ๋นชย่าต้องยกเอาชื่อเสียงของท่านตามากล่าวอ้างอยู่อีกหลายครั้ง
“เอาล่ะ ในเมื่อพวกเ้าอยากเข้าไปทำงานที่นั่น พ่อก็อนุญาต แต่พวกเ้าต้องไม่ตรวจรักษาคนไข้บุรุษตามลำพังนะ เข้าใจหรือไม่” หลุนเกากำชับลูกสาวทั้งสอง
“ท่านพ่อเ้าขา” หลุนหยุนฮวาเข้าไปนั่งด้านข้างและกอดแขนบิดา “ข้าจะอยู่ข้างกายชย่าเอ๋อตลอดเวลา จะไม่ปล่อยนางไว้ตามลำพังกับบุรุษอื่นอย่างแน่นอนเ้าค่ะ”
ไม่ทันที่หลุนเกาจะตอบ พ่อบ้านซ่งกลับเดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าหนักใจ “นายท่านขอรับ เสนาบดีลู่ส่งคนมารับคุณหนูเล็กกลับจวนสกุลลู่ขอรับ”
“มารับกลับจวนหรือ เหอะ...ผ่านไปตั้งหลายวันแล้วเพิ่งจะนึกได้หรือยังไงว่าตนเองยังมีบุตรสาวอยู่” หลุนเกาพูดอย่างไม่พอใจ บุตรสาวคนใหม่ของเขาทั้งน่ารักและรู้ความ ทั้งความสามารถยังสูงส่ง แต่น่าเสียดายที่บิดาที่แท้จริงของนางกลับตาบอดหันไปรักเพียงบุตรของอนุแทน “แล้วทำไมเ้าต้องทำหน้าไม่ดีอย่างนั้นด้วยเล่า”
“เอ่อ...” พ่อบ้านซ่งเหลือบมองลู่อวิ๋นชย่า
“พ่อบ้านซ่ง้าพูดสิ่งใดก็พูดเถิดเ้าค่ะ ท่านพ่อกำลังรอฟังอยู่นะเ้าคะ” ลู่อวิ๋นชย่ายิ้ม
“คนที่มารับคุณหนูเล็กบอกว่านางคือแม่นมจาง เป็แม่นมของเจินอี๋เหนียง นางะโอยู่หน้าจวนของเราเป็เวลานานว่าคุณหนูเล็กกลับมาถึงเมืองหลวงตั้งนานแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมกลับเข้าจวน นั่นก็เพราะคุณหนูมีนิสัยเอาแต่ใจและอยากเอาชนะที่เสนาบดีลู่จะแต่งตั้งเจินอี๋เหนียงให้ขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่ของจวนขอรับ ทั้งยังมาพักที่บ้านของใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่ญาติ และนางยังบอกอีกว่าที่จวนของเรายังมีคุณชายที่ยังไม่ออกเรือนอยู่ถึงสองคน”
ไม่ต้องแปลกใจเลยว่านี่คงเป็แผนของเจินอี๋เหนียงที่อยากทำลายชื่อเสียงของนาง ลู่อวิ๋นชย่าคิดว่าแผนการนี้คงเป็เจินอี๋เหนียงและลู่เยี่ยนฟางเป็คนคิดขึ้น เพราะแผนอันตื้นเขินและไร้สมองนี้ไม่น่าจะเป็ความคิดของเสนาบดีลู่
“แม่นมจาง...ใช่หญิงแก่ที่ยืนต่อว่าเ้าที่หน้าจวนสกุลลู่วันนั้นหรือไม่ชย่าเอ๋อ” หลุนหยุนฮวานึกขึ้นได้ และลู่อวิ๋นชย่าก็พยักหน้ารับ
“ในเมื่อมีคนอยากมาก่อกวน พวกเราก็ออกไปดูกันสักหน่อย” หลุนเกาพูดพร้อมกับนำทุกคนเดินออกไปที่ประตูใหญ่ ซึ่งเวลานี้มีผู้คนยืนรอดูเื่สนุกอยู่เป็จำนวนมาก
“ผู้มาเยือนคือผู้ใด” หลุนเกาถามเสียงเรียบ
“บ่าวคือแม่นมจาง เป็แม่นมของเจินอี๋เหนียงและคุณหนูรองแห่งจวนท่านเสนาบดีกรมพระคลังเ้าค่ะ วันนี้บ่าวได้รับคำสั่งให้มารับคุณหนูใหญ่กลับจวน เป็เพราะคุณหนูใหญ่ดื้อรั้น จนทำให้ท่านเสนาบดีและเ้านายของบ่าวต้องทะเลาะกันทุกวัน ที่จวนสกุลลู่แทบจะหาความสุขไม่ได้แล้วเ้าค่ะ” แม่นมจางตอบหลุนเกา ก่อนที่จะหันไปพูดกับลู่อวิ๋นชย่า “คุณหนูกลับจวนของเราเถิดเ้าค่ะ อยู่ที่นี่มีแต่จะทำให้ชื่อเสียงของจวนเราเสียหาย”
“แม่นมจาง ชย่าเอ๋อไม่รู้จริงๆ ว่าชย่าเอ๋อไปทำให้ชื่อเสียงของจวนสกุลลู่เสียหายยังไงหรือเ้าคะ”
“ผู้คนในเมืองหลวงต่างก็รู้กันทั่วว่าคุณชายใหญ่และคุณชายรองหลุนยังไม่แต่งงาน คุณหนูที่เป็หญิงคนต่างสกุล ทั้งยังไม่ใช่ญาติกับพวกเขา แต่คุณหนูกลับเข้ามาค้างที่นี่อยู่หลายวัน ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนเขาทำเื่พรรค์นี้หรอกเ้าค่ะ”
“แต่เื่ที่ข้ามาพักที่นี่ ข้าได้ให้คนไปแจ้งกับท่านพ่อแล้วนี่...ที่ท่านมายืนต่อว่าข้าอยู่นี้เป็ท่านพ่อสั่งให้ท่านมาหรือเ้าคะ หรือว่าไม่ใช่ท่านพ่อแต่เป็คำสั่งของเจินอี๋เหนียง นางหวังที่จะทำลายชื่อเสียงของข้าอีกแล้วหรือ” ลู่อวิ๋นชย่าถามอย่างทุกข์ใจ ชาวบ้านหลายคนเริ่มจำเหตุการณ์ที่หน้าจวนสกุลลู่ได้แล้วเช่นกัน
![(E-Book) เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว เล่ม 2 (เล่มจบ) [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711118234_30245092.webp)
3K
