ตอนที่ 3 (5)
ในสถานการณ์ทางสังคมทั่วๆ ไป มักจะเห็นตุ๊ดโยวเป็เหมือนดอกผีเสื้อ เขาแสดงให้เห็นถึงความดุดันของนางพญาในตัวอย่างกราดเกรี้ยว เสียงที่จงใจพูดให้สูงมีชีวิตชีวามากเสียจนทำให้คนอื่นไม่สามารถเมินการมีอยู่ของกันได้ เพราะเขารู้ว่าในชีวิตจริงยังมีเด็กจำนวนมากที่เป็เหมือนเขา เด็กชายที่แบบบางสะโอดสะอง อีกทั้งเด็กหญิงที่มีความมั่นใจและดุดัน เขา้าให้พวกนั้นเห็นว่า แม้พวกเราจะแตกต่างจากคนส่วนใหญ่ แต่พวกเราก็เป็หนึ่งในหมื่น
ทว่าจริงๆ แล้วเขารู้ดีแก่ใจเช่นกันว่าไม่ใช่ทุกคนจะยอมรับคนที่แตกต่างไม่เหมือนใครอย่างพวกเขาจากใจจริงได้ ความเป็หนึ่งในหมื่นบางครั้งก็้าพร์อย่างป๋อเล่อ[1]ถึงจะเลือกม้าชั้นดีออกมาได้ การดูถูกเหยียดหยามในสายตาของบางคนเป็สิ่งที่ไม่อาจปกปิด
เขาตรากตรำมานานขนาดนี้ แม้จะถือว่าประสบความสำเร็จในด้านอาชีพอยู่บ้าง แต่ในด้านความรัก เขายังคงเป็เด็กขี้อายและขลาดกลัวโดยเนื้อแท้เหมือนอย่างตอนนั้น เขายังจำวันที่รุ่นพี่อันเรียนจบได้ อีกฝ่ายขึ้นรับรางวัลบนเวทีกับรุ่นพี่อีกคน คนคนนั้นคือหัวหน้าทีมบาสของเ้าตัว สองคนนั้นมักตัวติดกันเสมอ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ในที่แจ้ง พวกเขามีความสัมพันธ์แบบประธานและรองประธานของชมรมบาสเกตบอล เป็ความสัมพันธ์แบบพอยต์การ์ด[2]และสมอลฟอร์เวิร์ด[3]
ที่แท้ในที่ลับยังมีความสัมพันธ์แบบเขารักผม และผมก็รักเขาอีกด้วย
ตำแหน่งข้างกายอีกฝ่ายก็คือคนคนนั้นเสมอมา ไม่มีใครอื่น มีคนนี้ที่ไหนย่อมมีอีกคนที่นั่นเสมอ
อันจื่อเฉิงเห็นตู้เจี้ยนโยวที่อยู่ด้านล่างเวที เอื้อมมือดึงแขนเสื้อของจินเฟิงเบาๆ รุ่นพี่จินเฟิงหันกลับมา สบตาส่งยิ้มให้อันจื่อเฉิงอย่างอ่อนโยน หยกงามคู่นี้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ไล้หลังมือกันเบาๆ แสงแดดสาดส่องลงบนตัวทั้งคู่เป็ประกายเจิดจ้าจนมิอาจลืมตามอง ตู้เจี้ยนโยวััได้ถึงความรักที่ผูกพันกันแน่นแฟ้นระหว่างคนทั้งสอง เขารู้สึกยินดีกับทั้งคู่
แต่หลังจากนั้นล่ะ ใครจะมายินดีกับฉัน
จะมีใครสบตาส่งยิ้มให้เขาได้บ้าง จะมีใครยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาได้บ้าง
คนคนนั้นคงไม่ใช่ถังเฮ่อเด็ดขาด ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายชอบผู้หญิง ต่อให้วันนี้เกิดชอบผู้ชาย ทั้งสังคม ทั้งแวดวงธุรกิจ รวมถึงวงศ์ตระกูล บริษัทของเ้าตัว กระทั่งตัวของอีกฝ่ายเองคงไม่ยอมให้เกิดเื่อื้อฉาวเช่นนี้ เื่นี้มันเป็ไปไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนที่จะไปหาเื่ได้
‘ยิ้มหน่อย อย่าเอาแต่ร้องไห้’ เสียงของรุ่นพี่ดังขึ้นอีกครั้ง
‘ครับๆๆ ผมไม่ได้ร้อง แต่ตอนนี้เหมือนผมชอบคนที่รักผมไม่ได้เข้าให้แล้ว จะทำยังไงดี ยิ้มไม่ออกเลยเนี่ย’ ตู้เจี้ยนโยวกุมหัวะโในใจเงียบๆ
‘ไม่ทำยังไง ไม่ใช่ว่านายชอบเขาเพราะเขาชอบนายสักหน่อย นายรักก็เื่ของนาย เขาไม่รักก็เื่ของเขาสิ’ ความคิดในใจดังขึ้นผ่านเสียงอ่อนโยนและมั่นคงของรุ่นพี่
จู่ๆ เขาก็ตระหนักถึงจุดนี้โดยพลัน ตู้เจี้ยนโยวโปร่งใสไปทั้งตัว
จริงด้วย ผมรักก็เื่ของผม พี่ไม่รักก็เื่ของพี่ ไม่ยุ่งเื่ใคร ไม่สนสายตาใคร ในเมื่อผมสามารถแตกหน่อจนกลายเป็ทุ่งหญ้าออกมาได้ ผมก็สามารถกลั่นทะเลสาบออกมาเพื่อเลี้ยงจระเข้ตัวนี้เอาไว้ได้เหมือนกัน
ตู้เจี้ยนโยวมองตัวเองยิ้มในเงาสะท้อนบนกระจกของโต๊ะกาแฟ ต่อไป ไม่ว่าถังเฮ่อจะรักหรือไม่ เขาก็จะเป็ฝ่ายที่รักด้วยรอยยิ้มมั่นคง ต้องยิ้มออกไป คนที่ยิ้มถึงจะถูกจดจำไปตลอด
ผมพร้อมแล้ว
ถังเฮ่อ พี่...
ก็ยิ้มด้วยสิ
ขณะนี้ตู้เจี้ยนโยวสะสางอารมณ์ของตัวเองได้โดยสิ้นเชิงแล้ว มองออกถึงหนทางที่ตัวเองต้องเดินรวมไปถึงอุปสรรคที่ต้องเผชิญ เขารู้ว่ามันยากมาก แต่ไม่ถึงขนาดขอให้มีใครมาอวยพรหรอก เพราะแม้แต่เขายังไม่สามารถอวยพรให้ตัวเองได้เลย ได้แต่มองตัวเองกระโจนเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิตเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ รู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายจะแหลกสลายก็ยังตัดสินใจสู้สุดตัว เหมือนคำโฆษณาที่ว่า ‘ไม่สนตราบชั่วฟ้าดินสลาย สนแค่ว่าครั้งหนึ่งเคย’
สำนวนจำเจแต่เลอค่า
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ตู้เจี้ยนโยวหยิบมือถือ ตั้งใจจะส่งข้อความหาถังเฮ่อ ถือโอกาสดูปฏิกิริยาเสียหน่อยว่าคำว่า ‘ชอบ’ ที่ตนเพิ่งพูดไปนั้นทำให้ใกลัวหรือเปล่า
หลังจากเปิดมือถือ เขาใช้เวลาครุ่นคิดถ้อยคำอยู่นาน จากนั้นกดๆ และส่งข้อความออกไปว่า ‘พี่ ถึงบ้านหรือยังครับ’
‘ถึงตั้งนานแล้ว เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เตรียมนอนแล้ว นายล่ะ ยังไม่นอนอีกเหรอ ได้ยินว่าคนที่ทำอาชีพนี้อย่างพวกนายเป็นกฮูกกันทั้งนั้น’ ไม่ถึงสองนาทีก็มีข้อความตอบกลับมา
‘ผมไม่ใช่นกฮูกนะ ผมจะนอนแล้วเหมือนกัน นอนเร็วผิวถึงจะดี พี่ก็ต้องนอนเร็วๆ ละ!’ เมื่อเห็นคำตอบที่แสดงความห่วงใยของถังเฮ่อ ความกระสับกระส่ายในใจของตู้เจี้ยนโยวก็คลายลงในที่สุด
‘นี่นายกำลังเย้ยว่าฉันผิวแย่งั้นเหรอ’ แถมยังแนบอิโมจิเดือดปุดๆ มาอีกด้วย
‘ผมกล้าที่ไหนล่ะ ความหล่อของพี่ไม่มีใครเทียบได้ ใครเห็นใครก็รัก ดอกไม้เห็นดอกไม้ก็แย้มบาน แค่หน้าใหญ่ไปนิด’
‘...’ โกรธจนพูดไม่ออกแล้ว เอ้ย พิมพ์ไม่ออกต่างหาก ก็หน้าเล็กจะไปดีได้ไง หน้าใหญ่หน่อย สัดส่วนความหล่อจะได้เยอะ เข้าใจไหมเนี่ย
‘แค่อยากบอกฝันดีพี่ก่อนนอนน่ะครับ’ ตู้เจี้ยนโยวเปลี่ยนมาเป็ประโยคนี้เร็วจี๋
‘ฝันดี รีบนอนเถอะ’ โกรธไม่ลงแล้ว
‘ฝันดีครับพี่’
นี่เป็การส่งข้อความหากันครั้งแรกของพวกเขา
ต่อมาพวกเขาก็เคยชินกับมันเสียแล้ว ในทุกๆ วันเวลาตู้เจี้ยนโยวนึกอะไรได้ก็จะส่งข้อความไป เห็นอะไรก็จะส่งรูปไป เหมือนจะอยากแบ่งปันทุกสิ่งที่คิดและทุกอย่างที่เห็นกับถังเฮ่อ
ส่วนถังเฮ่อก็ไม่รำคาญ มักหาเวลาคว้ามือถือออกมาจ้องหน้าจอพร้อมกับยิ้มไปด้วย
เชิงอรรถ
^ มาจากสุภาษิตจีนป๋อเล่อเลือกม้า หมายถึงคนที่มีความสามารถในการแยกแยะคนเก่ง คนดี คนมีความสามารถได้^ เป็นผู้เล่นตำแหน่งที่ดูแลการบุกของทีมบาสเกตบอล^ เป็นผู้เล่นตำแหน่งที่ทำแต้มจากระยะกลางและระยะไกลของทีมบาสเกตบอล
1K
