ทะลุมิติครั้งนี้ฉันจะเป็นเศรษฐีนีด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต (จบแล้ว)

        ที่นี่คือพื้นที่อับอากาศอีกแห่งหนึ่ง หลังเดินเข้ามาล้วนพบเพียงชั้นวางของเรียงรายบนชั้นจัดวางไว้ด้วยเนื้อผ้านานาชนิด

        เคอโยวหรานอยากนำผ้าเหล่านี้ใส่เข้าไปในมิติวิเศษเหลือเกิน แต่ดูเหมือนพวกมันจะมีจำนวนมากเกินไปอยู่บ้าง

        ด้วยกลัวว่าที่ว่างภายในมิติจะไม่เพียงพอ นางจึงคิดจะเก็บรวบรวมแค่ผ้าเนื้อดีจำนวนสองชั้นวางเท่านั้นหลังนำไปวางไว้ในเขตผ้าทอ ความผิดปกติก็ปรากฏขึ้นมาโดยพลัน

        เคอโยวหรานพบว่ามิติวิเศษสามารถขยายพื้นได้กว้างยิ่งขึ้น จิตสำนึกของนางดำดิ่งเข้าไปข้างในทันที

        เป็นไปตามคาด บรรดาสมบัติโบราณมากมายที่เพิ่งเก็บมาจากชั้นวางเมื่อครู่ มิติวิเศษได้สร้างชั้นวางขึ้นมาหนึ่งชั้นและทำการจัดวางสมบัติโบราณเหล่านั้นไว้ด้านบนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

        เขตสิ่งทอที่เพิ่งนำข้าวของใส่เข้าไปก็ขยายพื้นที่ขึ้นมาอีกหนึ่งส่วนเช่นกันหรือก็คือนางสามารถเก็บผ้าเหล่านี้ไปได้ทั้งหมด ไม่ต้องเหลือเอาไว้แม้แต่นิดเดียว

        ฮ่าๆ! ผ้าที่ถูกเก็บไว้ในห้องลับเช่นนี้จะต้องเป็นของดีอย่างแน่นอนหากไม่เอาไปก็คงเสียดายเปล่า ผู้ใดใช้พวกเจ้าลักพาตัวข้าพวกเจ้าได้ร้องไห้เจียนตายแน่

        เคอโยวหรานคิดในใจ ทันใดนั้นก็โบกมือเก็บผ้าที่อยู่บนชั้นวางของห้องลับไปจนเกลี้ยง

        ขณะนั้นเอง ภายในห้องลับที่เงียบสงัดพลันมีเสียงฝีเท้าเบาหวิวดังขึ้น รวมถึงเสียงกลไกกับดักที่ถูกคนเปิดออกดัง“แกร๊ก”

        เคอโยวหรานตั้งตัวเตรียมป้องกัน สถานที่แห่งนี้ว่างเปล่าเสียแล้วนางไม่มีที่ให้หลบซ่อน เส้นขนทั้งร่างลุกชันสายตาจับจ้องไปยังแหล่งที่มาของเสียงไม่วางตา

        ส่วนมือที่ซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อเตรียมจะหยิบเข็มยาแช่แข็งในมิติวิเศษออกมาได้ทุกเมื่อ

        หลังเสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น กำแพงที่ก่อนหน้านี้ไม่มีแม้แต่รอยแยกค่อยๆเคลื่อนไปทางด้านซ้าย มีร่างสูงใหญ่ของคนผู้หนึ่งก้าวออกมาจากทางลับอันมืดมิด

        เคอโยวหรานเผยสีหน้ายินดีก่อนจะกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของบุรุษที่เดินเข้ามาราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

        ต้วนเหลยถิงรับแม่นางน้อยที่กระโจนเข้าหาตนไว้ ในที่สุดหัวใจที่หวาดหวั่นก็สงบลงได้เสียที

        หลังจากวางตะกร้าลูกหมาป่าลงบนพื้นก็มองพิจารณาเคอโยวหรานตั้งแต่หัวจรดเท้า“เจ้ามิได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่? มีผู้ใดรังแกเจ้าหรือไม่?”

        เคอโยวหรานส่ายหน้า นางค้อมเอวลงไปหิ้วตะกร้าลูกหมาป่าแล้วดึงต้วนเหลยถิงวิ่งไปข้างเตียงชี้คนในชุดบ่าวรับใช้ที่ถูกตนมัดจนกลายเป็นช่อดอกไม้แล้วเอ่ยว่า“เขาต่างหากที่ถูกข้าทารุณเจ้าค่ะ!”

        ต้วนเหลยถิงโอบกอดเคอโยวหรานอย่างแรง ก่อนจะแต้มจูบลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อของนางด้วยความรัก...

        เวลานี้เขาดีใจเหลือเกินที่โยวหรานมีอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมอย่างท่านหมอเทวะกับท่านเซียนพิษโชคดีเหลือเกินที่เมื่อไม่นานมานี้ผู้เฒ่าทั้งสองทำการฝึกฝนโยวหรานอย่างหนัก

        หากโยวหรานไร้ความสามารถในการปกป้องตนเอง ด้วยสถานการณ์เมื่อครู่ ยามเผชิญหน้ากับบุรุษแข็งแกร่งก่อนที่ตนจะมาช่วยโยวหรานจะทำอย่างไร?

        ต้วนเหลยถิงไม่กล้าแม้แต่จะคิด ความหวาดกลัวภายในใจล้วนกลายเป็นการกระทำไม่นานนักก็เปลื้องเสื้อผ้าบนกายของตนจนหมด ทั้งยังลอกคราบเคอโยวหรานจนเหลือเพียง‘บิกินี่’

        ครั้นความเย็นสัมผัสผิวกาย เคอโยวหรานจึงได้สติกลับมาโดยพลัน นางหอบหายใจหนักพลางเอ่ยปากห้ามต้วนเหลยถิงว่า“ซานหลาง...อย่า...อย่าทำที่นี่...หากมีคนเข้ามา...”

        อย่าว่าแต่มีคนเข้ามา หากคนผู้นั้นที่นอนสลบอยู่บนเตียงฟื้นขึ้นมาเห็น แม่ทูนหัวของเขาจะทำอย่างไร?

        สติส่วนรับรู้เหตุผลของต้วนเหลยถิงกลับเข้าที่เข้าทาง ชายหนุ่มผละออกจากเคอโยวหรานปากพึมพำคาถาสงบใจขณะสวมชุดให้นาง จากนั้นจึงใส่เสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อยแล้วโน้มกายเอ่ยทั้งรอยยิ้มชิดใบหูของเคอโยวหรานว่า

        “โยวหราน เจ้าสวมสิ่งใดไว้ข้างใน เหตุใดจึงเย้ายวนใจถึงเพียงนี้? หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ความอดกลั้นที่ข้าเห็นเป็นความภาคภูมิใจคงได้พังทลายต่อหน้าเจ้าสามีกลัวว่าจะเผลอกินเจ้าจนเกลี้ยงก่อนรอเจ้าอายุครบสิบแปดปีเสียแล้ว!”

        “น่าเกลียด! ข้าไม่สนท่านแล้ว”เคอโยวหรานกำหมัดเล็กทุบลงบนแผงอกของต้วนเหลยถิง นางใช้ฟันขบกัดริมฝีปากดวงตาเล็กเขินอายจนแดงก่ำ

        “ฮ่าๆๆ!”ต้วนเหลยถิงถูกแม่นางน้อยตรงหน้าทำให้รู้สึกชอบใจยิ่งนัก

        มีหรือเคอโยวหรานจะเคยถูกผู้ใดเย้าหยอกเช่นนี้มาก่อนตอนเห็นหน้าบุรุษผู้นี้ครั้งแรกยังนึกว่าเป็นมนุษย์น้ำแข็งใจคอสุขุมเยือกเย็นเสียอีก

        ภายในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขายังเป็นสุภาพชนโดยสมบูรณ์ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะรู้จักยั่วยวนถึงเพียงนี้

        เคอโยวหรานเร่งเร้าต้วนเหลยถิง “เลิกล้อเล่นได้แล้วเจ้าค่ะรีบหาวิธีออกไปเถิด ข้าไม่อยากอยู่ในห้องลับเช่นนี้ อึดอัดเกินไปแล้วไม่มีความรู้สึกปลอดภัยแม้แต่นิดเลยเจ้าค่ะ”

        ต้วนเหลยถิงเองก็เผยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน เขารับตะกร้าลูกหมาป่ามาจากมือเคอโยวหรานส่วนมืออีกข้างกุมมือเล็กของนางแล้วเอ่ยว่า

        “ที่นี่คือห้องลับใต้ดินของสกุลต่งในตัวเมืองตามการวางกลไกกับดักแล้ว ทางที่ข้ามาเข้าได้ทว่าออกมิได้ พวกเราจำต้องหาทางใหม่จึงจะออกไปได้

        ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง คือสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลไกกับดัก มีสิ่งของมากมายที่มิอาจแตะต้องได้โดยพลการไม่เช่นนั้นหากแตะถูกกลไกกับดัก พวกเราสองคนก็คงตกเป้าเสียแล้ว”

        ให้ตายเถิด! เมื่อครู่นางโกยข้าวของตั้งมากมายเข้าไปในมิติวิเศษแต่กลับไม่ได้แตะโดนกลไกกับดักอันใด นับว่านางโชคดีเกินไปแล้วกระมัง?

        ต้วนเหลยถิงมองสำรวจเพียงครู่ก่อนจะเปิดทางลับหนึ่งสายอย่างง่ายดาย เขาหยิบคบเพลิงลงมาจากกำแพงจากนั้นพาเคอโยวหรานคลำทางเดินออกไป

        ภายใต้การนำทางของต้วนเหลยถิง คนทั้งสองจึงสามารถหลบเลี่ยงกลไกกับดักทั้งหมดได้สำเร็จก่อนจะวกไปวนมาจนเข้ามาในห้องลับอีกแห่งหนึ่ง

        “ว้าว!”

        ภายในห้องลับหีบเครื่องประดับจำพวกเพชรพลอยไข่มุกและเครื่องประดับทำจากเงินทองใบใหญ่วางกองกันประกายสีทองอร่ามเกือบทำเอาเคอโยวหรานตาบอดทั้งสองข้าง

        นัยน์ตาของต้วนเหลยถิงหรี่ลงทันใดมือที่กำลังถือตะกร้าพลันกำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ภายในใจพอจะคาดเดาบางสิ่งได้ประการหนึ่ง...

        “ซานหลาง พบกลไกกับดักอันใดหรือไม่เจ้าคะ? สามารถนำข้าวของทั้งหมดนี้กลับไปได้หรือไม่ ช่างเย้ายวนใจคนเหลือเกิน!”

        ขณะเคอโยวหรานทอดมองเงินทองเหล่านี้ น้ำลายของนางก็แทบจะไหลออกมาเสียแล้วหากเอาไปได้ทั้งหมด นางก็จะรวยล้นฟ้าภายในข้ามคืนแล้วใช่หรือไม่?

        “หึ!”ต้วนเหลยถิงมองท่าทางละโมบทรัพย์ของนางแล้วเอ่ยด้วยความขบขัน“สถานที่แห่งนี้ไม่มีกลไกกับดัก เพียงแต่ข้าวของมากมายถึงเพียงนี้จะเอาไปอย่างไร? เลือกชิ้นที่ชอบที่สุดไปสักจำนวนหนึ่งเถิด!”

        “เย้!” เคอโยวหรานกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ไม่มีกลไกกับดัก ช่างดีจริงๆ!”

        นางปล่อยแขนต้วนเหลยถิง ยกยิ้มเสียจนไม่เห็นดวงตาทันใดนั้นสะบัดโบกมือทั้งสองข้าง....

        กล้ามเนื้อใบหน้าของต้วนเหลยถิงกระตุกอย่างรุนแรงพบเพียงว่าข้าวของภายในห้องเลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่าท้ายที่สุดโล่งเตียน ราวกับถูกฝูงตั๊กแตนบุกนาข้าวก็มิปาน

        ภายในมิติวิเศษของเคอโยวหรานปรากฏเขตโกดังสินค้าโดยอัตโนมัติเงินทองมากมายถึงเพียงนี้ถูกเก็บรวบรวมไว้ในโกดังเสียแล้ว

        “เจ้าทำอันใดหรือ?” ต้วนเหลยถิงเอ่ย

        “เหอๆ!” เคอโยวหรานเอ่ยพลางหัวเราะเจื่อนๆ“นี่คือสมบัติเซียนที่ท่านอาจารย์ทั้งสองมอบให้ข้า เป็นมิติอิสระเจ้าค่ะข้าสามารถจัดการใช้สอยข้าวของที่อยู่ภายในได้ตามต้องการเพียงแต่ข้าเคยทดลองกับลูกหมาป่าแล้ว สิ่งมีชีวิตมิอาจเข้าไปได้

        ก่อนหน้านี้ตอนพาท่านเข้าไปในตรอกก็เพราะอยากบอกท่านว่าภายในมิติมีข้าวสารจำนวนมากพวกเราแค่เอาใส่กระสอบเป็นพอ ไม่จำเป็นต้องซื้อแต่อย่างใดเจ้าค่ะ

        ผู้ใดจะไปนึกว่าท่านจะความใคร่ขึ้นสมอง ข้ายังไม่ทันได้พูดส่งใดก็เกิดเหตุไม่คาดฝันเสียแล้ว”

        ต้วนเหลยถิง “...”

        เอาเถิด เพราะเขาคิดจะกินแม่นางน้อยผู้นี้อยู่ถูกเมื่อเชื่อวันจริงๆ

        เห็นทีหลังกลับไปคงต้องสอบถามท่านผู้เฒ่าทั้งสองแล้วว่ามีวิธีหลีกเลี่ยงมิให้สตรีตั้งครรภ์หรือไม่เพราะตนยังอยากอยู่กับโยวหรานในโลกที่มีเพียงพวกเขาแค่สองคนไปอีกหลายปี

        “เอ้า กินรองท้องสักหน่อยก่อนเถิดเจ้าค่ะ” ขณะเอ่ย เคอโยวหรานก็หยิบขนมปังแกะห่อออกมาหลายก้อนและน้ำสระบัวหนึ่งขวดน้ำเต้าส่งให้ต้วนเหลยถิง

        ต้วนเหลยถิงรับมา กินทั้งหมดจนเกลี้ยงภายในไม่กี่คำ พละกำลังกลับคืนมาไม่น้อยพลันจูงมือเคอโยวหรานแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถิด! หาทางออกกันต่อ”

        เคอโยวหรานเดินตามพลางเอ่ย “สถานที่แห่งนี้ไม่ต่างกับเขาวงกตสกุลต่งทำกิจการค้าข้าว ทว่าเหตุใดจึงมีทรัพย์สินเงินทองมากมายถึงเพียงนี้เล่าเจ้าคะ?”