ลู่เหลียนตื่นเช้าขึ้นมาทำภารกิจส่วนตัวเสร็จ ก็เริ่มงานหลักคือรดน้ำผักที่อยู่รอบๆเรือนหลังน้อยของนางตอนนี้เ้าไก่ มีลูกเพิ่มมาอีกสามตัว เพราะนางไม่อยากเก็บไข่มาหมดจนไม่มีไก่เพิ่ม ในทุกเจ็ดวันนางจะเก็บไข่มาสักครั้งและตั้งใจว่าจะไปหาปลาทางธารน้ำด้านล่างแต่ต้องเดินไปไกลเสียหน่อย นางยังไม่กล้าที่จะไปน้ำตก้านั้น
“เช้านี้อากาศดีจัง” ลู่เหลียนหายใจเข้าเต็มปอดใหญ่ ๆของนาง ยกแขนบิดี้เีอย่างคนเกียจคร้าน แต่ทำอย่างนั้นไม่ได้จนกว่าจะสะสมอาหารเพื่อจำศีลหน้าหนาว
เมื่อวานข้าตั้งใจจะหาต้นพริกแต่ได้ที่นอน วันนี้ออกไปอีกรอบจะได้อะไรกลับมาอีกนะ ไปลองหาปลาดีกว่าวันนี้จะลองสานไผ่ที่เหลาทิ้งไว้เพื่อลองดักปลา และทำเครื่องมือสำหรับช้อนกุ้งตัวเล็ก ๆ ว่าแล้วก็ลงมือ
“ท่านแม่มีอะไรที่ท่านทำไม่ได้หรือไม่” ลู่เหลียนถามแม่ว่าต้องสานอย่างไรนางก็สอนข้าได้หมด หากไม่ติดทำที่นอนเพื่อให้เสร็จในวันนี้ แม่ข้าต้องสานเองอีก
“เ้าก็ทำให้ดีไม่เช่นนั้นปลาหลุดหายหมด”
“เ้าค่ะท่านแม่คนสวย” ลู่เหลียนมองท่านแม่ที่ตอนนี้มีรอยยิ้มมากขึ้นไม่ทำหน้าอมทุกข์ เหมือนเช่นกาลก่อน
ลู่เหลียนสานได้หนึ่งอันก็เล่นเอาเสียเลยเวลาอาหารกลางวัน เพราะไม่ค่อยหิวนางจึงไม่กินอาหารกลางวันนำลูกพลับที่ตากแห้งมากินเล่นสองลูกก็อิ่มแล้ว ไปทดลองดักปลากันดีกว่า
ก่อนที่ลงมาที่แม่น้ำ ลู่เหลียนเตรียมตัวสวมหมวกบังแดดเพราะแดดยามบ่ายจะทำให้ผิวเสีย ตะกร้าและอุปกรณ์ที่นางทำมันขึ้นมาเอง หากจับปลาได้สักตัวก็ยังดี เพื่อเนื้อสัตว์ เพื่อโปรตีน เพื่อความอยาก ต้องได้สักตัวสิ
ถึงลำธารน้ำใสไหลเย็น มองเห็นปลาแหวกว่ายอยู่ในลำธารที่ลึกแค่เข่าเท่านั้นลู่เหลียนจึงไม่กลัวที่จะจมน้ำ หินก้อนเล็ก ๆมากมาย เห็นกุ้งตัวขาว ๆเล็กลอยไปมาในน้ำ
“ถ้าได้มาพอข้าจะทำกุ้งเต้น” แค่คิดน้ำลายก็ไหล ลุย ๆๆๆ
ลู่เหลียนก้าวขาลงน้ำถึงกับสะดุ้งความเย็นของน้ำ แดดก็ออกเหตุใดน้ำเย็นเช่นนี้เพราะเริ่มเย็นแล้วนั้นเอง แดดเริ่มหายเพราะมีต้นไม้บดบังเงาแดด ส่วนเ้าที่ดักปลานางหาก้อนหินมาทับไว้แล้วเอาตะกร้าที่สานเพื่อดักปลาวางลงในน้ำ หินวางทับเพื่อไม่ให้มันลอยไปตามน้ำ ทำเหมือนปลาว่าเข้าถ้ำเอาหินปิด ๆเสียหน่อย
“ปลาน้อยจ๋าลอยเข้าไปหน่อยนะ” ลู่เหลียนมีความหวังแค่สักตัวมือนี้อยากกินเนื้อให้ไปล่าสัตว์ก็จนปัญญา วางกับดักเสร็จนางจึงทำการช้อนกุ้งซึ่งบริเวณนี้ไม่มีคนมาหาปลาหรือสัตว์ที่นี่เลยทำให้การช้อนกุ้งของนางนั้น ช่างน่าปลาบปลื้ม แทบจะไม่ต้องออกแรงก็ลอยเข้ามาให้นางได้ช้อนมากมายแต่เอาแค่พอกิน อีกอย่างเครื่องปรุงมีไม่มากรสชาติที่อยากได้ก็ไม่มี
ได้มากุ้งของข้า พวกเ้าไปเป็อาหารให้ข้านะ ว่าแล้วก็จัดการนำกุ้งลงในกระบอกที่มีฝาปิดที่นางนำมาเพื่อใส่น้ำกิน เพราะไม่นึกว่าจะมีกุ้งมากขนาดนี้ ตั้งใจแค่เอาปลาเท่านั้น พูดถึงปลาต้องไปดูเสียหน่อยว่าได้หรือไม่
ลู่เหลียนเดินช้อนกุ้งขึ้นไปทางเหนือที่กุ้งอยู่จำนวนมาก จนไม่ได้สังเกตว่าปลาของนางเข้าไปกี่ตัว จนมาถึงที่กับดักของนางก็ต้องใปลามาอยู่ในนี้ตั้งสี่ห้าตัว
“ข้ามีความสามารถขนาดนั้นเลยหรือ” ลู่เหลียนดีใจมากปลาตัวใหญ่ๆกว่าฝ่ามือของนางเต็มกับดัก ถ้าเป็อย่างนี้ทุกวันนางจะไม่พร่ำเพ้อหาเนื้ออีกแค่ได้กินปลาก็ยังดี แต่หากได้กินเนื้อยิ่งดีใหญ่ สรุปว่านางก็ยังอยากกินเนื้ออยู่ดี
(นางดีใจขนาดนี้เลยหรือแค่ปลาไม่กี่ตัวเท่านั้น ช่างน่ารักยิ่งท่าทางที่ดีใจของนาง ไว้ข้าจะหาเนื้อมาให้เ้าเสียหน่อยแต่จะทำอย่างไรไม่ให้นางตื่นกลัวที่ได้รู้ว่าอยู่ในเขตกองทัพของข้า ให้นางมารับใช้ข้าดีหรือไม่)
ด้วยความดีใจของลู่เหลียนขากางเกงที่พับขึ้นก่อนลงน้ำ นางไม่เอาลงแล้ว รองเท้าไม่ใส่ รีบนำกับดักขึ้นจากน้ำ คอยระวังไม่ให้มันหลุดออกมา เพื่อจะนำไปให้ท่านแม่ดูว่าวันนี้นางทำสำเร็จแล้ว หาปลาได้แล้ว อาหารเย็นนี้ทำอะไรดี
“ท่านแม่ข้าหาปลาได้แล้ว” นางดีใจรีบวิ่งมาไม่ดูสภาพตัวเองให้เรียบร้อย
“จริงหรือเ้าหาปลาได้” ลู่เซียนแปลกใจลูกนางทำได้ขนาดนี้เลยหรือ
“วันนี้เรามีเนื้อกินกันแล้ว แต่ท่านแม่ต้องทำให้ข้ากินนะ”
“ได้ ๆ เ้าไปอาบน้ำเสียดูแต่งตัวทำไม่หลุดลุ่ยเช่นนี้”
“ลูกดีใจที่ได้ปลา อ่อมีกุ้งด้วยเดี๋ยวเอาลงในถัง"
"เดี๋ยวแม่ทำอาหารเ้าไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย”
ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ดีใจที่มีเนื้อกินบ้างถึงแม้ว่าจะเป็ปลา เย็นนี้ฝนมืดมาลมพัดแรงแต่บ้านนางอยู่ด้านหลังของเขาลูกนี้ที่อีกด้านเห็นว่าเป็ค่ายทหาร แปลกแต่นางไม่เคยเห็นทหารเลย มีแต่ที่เจอวันนั้นคิดแล้วยังกลัวไม่หาย
สองคนแม่ลูกกินข้าวกันเรียบร้อย ท่านแม่ของลู่เหลียนก็นำที่นอนใหม่มาให้นาง ยังไงก็ไม่ยอมจะให้ลู่เหลียนใช้เพราะนางไม่ได้ทำที่นอนนานแล้ว ลู่เหลียนจึงต้องนำที่นอนเก่าไปซ้อนให้ท่านแม่อีกชั้นแล้วตัวเองใช้ของใหม่ อุ่นจริง ๆยิ่งความรักของท่านแม่ยิ่งทำให้นางอบอุ่นหัวใจ หลับฝันดีเพราะที่นอนใหม่
ภารกิจวันใหม่…จะไปไหนดี…ปลาก็ช่างเข้ากับดักง่ายเหลือเกิน…เพราะใครช่วยน้า
ปล…คิดว่าตอนนี้จะให้เจอกันแต่ยังไม่ถึงเวลาให้ลู่เหลียนสำรวจป่าให้ครบเสียก่อน
911
