บุปผาในดงดาบ...

                                      ข่าวการการสูญเสียของบ้านคุณธรรมกระจายไปทั่วแดนตงง้วน..ปากต่อปากทำให้มู่เซียนกลายเป็๲โจรปล้นสวาท หยาบช้าและเหี้ยมโหดสังหารผู้คนเป็๲ผักปลา...เพียงแค่สองวัน..รัศมีร้อยลี้ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อมือขยี้บุปผามู่เซียน

                          ผู้คนที่จะมาร่วมงามมงคลกลับต้องหาชุดดำขาวเข้ามาคารวะศพสองพ่อลูก เสียงขานชื่อตามด้วยเสียงรำไห้ดัง๻ั้๫แ๻่เช้าจนค่ำ ทำให้บุตรหลานไม่มีน้ำตาออกมาแล้ว...

                          หนิงจงตอนนี้เป็๲เ๽้าบ้านคนใหม่ นำหน้าญาติพี่น้องตอนรับแขก ใบหน้าซีดขาวดวงตาแดงกล่ำ ทุกคนคล้ายรับรู้ว่า มันเ๽็๤ป๥๪เสียใจ...

                          หนิงจง มองโรงศพของบิดาและพี่ชาย เนินนานจนต้องต้องถอนใจออกมา..

                         เมือคืนก่อน หนิงจงฟังมู่เซียนเล่าเ๱ื่๵๹ราวที่บิดาและพี่ชายกระทำ ยากที่จะรับได้จริงๆ

                         คนทั้งสองเป็๞คนชานฉลาดเหตุใดจึงทำเ๹ื่๪๫โง่เขลาเช่นนั้น.... พวกท่านกลับลงมือสังหารแม่ชี ไม่รู้หรือในยุทธภพนี้สำนักง้อไป้แตะต้องไม่ได้

                         สตรีที่ยอมโกนหัวละที้งความสวยงาม

                         สตรีที่..ยอมทนลำบาก..แต่ไม่ยอมก้มหัวให้กับบุรษุ

                         ใช่มีจิตใจแข็มแข็งเด็ดขาดหรือไม่ ..

                        .พวกท่านลืมแล้วหรือในอดีต...แม่ชีมิ๊กจ๊อจัดการกับบิดามารดาของปรมาจารย์เตียบ่อกี่อย่างไร...

                         แล้วหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้จะอยู่ในสายตาพวกนางหรือ....

                        ....บิดาเอย..ท่านเข้าใจข้าฯกระมัง?.... มีแต่ความตายของท่านทั้งสอง...ถึงจะทำให้บ้านหนิงหลงแห่งนี้ไม่ถูกทำลายลง

                        สุดท้ายมันหวังว่า มู่เซียนจะช่วยเจรจากับคนของสำนักง้อไป้ให้กับมัน..... "เพือคนอีกหลายร้อยชีวิต....พวกท่านคงให้อภัยข้าฯ"

                                         ***********

                         แดดยามเที่ยงทำให้มู่เซียนต้องอยู่ใต้ต้นไม้ข้างทางข้ามเขาลูกนี้ไม่ถึงสิบลี้จะเข้าเมื่องฉางซานห่างจากไท่หยวนเกือบห้าสิบลี้ มันขยับนั้งบนขอนไม้คลายความเจ็บก้น ไม่ชอบขี่ม้าจริงๆ

                        แต่เพราะต้องหลบการไล่ล่าของชาวยุทธต้องเดินทางอ้อมออกจากเส้นทางเดิมเกือบสองร้อยลี้.

                        .... หากไม่รีบร้อนหลบหนีมู่เซียนยอมเดินทางด้วยเท้า...!

                   สองวันก่อนมันได้ฝากชิงหยวนศิษย์สาวง้อไป้กับคุณหนูหลิวของร้านยาสกุลหลิวล่องเรือไปลั่วหยางที่นั้นมี่สำนักชีของง้อไป้

                               คิดถึงเด็กสาวมันต้องยิ้มออกมา นางน่ารักจริงๆ ยามไม่พอใจก็ปรากฎบนสีหน้า ยามอารมณ์ดีคล้ายบุปผายามเบ่งบาน...เสียดายคงไม่ได้เจอนางอีกแล้ว

                         .. เสียงกุกกัก ! ของเกือกม้าหยุดตรงหน้ามัน.. ม้าสองตัว....บุรุษฉกรรจ์สองคน..

                   มู่เซียนมองสองคนต้องฝืนยิ้ม มันรู้จักสองคนนี้..เคยทักทายในหมู่ตึกหนิงหลง

                           ..ร่างผอมผิวขาวซีดในชุดเทา คือบัณฑิดพูกันเหล็ก ..รั่วกัง.

                          ...อีกคนร่างสมส่วนกว่าแต่ดำคล้ายออกมาจากเตาถ่าน ....ดาบซ้าย อี่เป่า

                   ทั้งสองเป็๞สหายรักของคุณชายใหญ่หนิงอี้ทง..

                   รั่วกังเดินนำหน้ามาหยุดห่างสิบก้าว กล่าวกับมู่เซียนว่า.

                              " เราบอกในที่ประชุมว่าท่านต้องหนีมาทางขุบเขากระต่าย แต่ไม่มีผู้ใดเชื่อ "

                              " เช่นนี้พวกท่านก็มาแค่สองคน "

                   มู่เซียนตาเป็๞ประกาย รั่วกังได้ฟังต้องงุนงงวูบ แล้วหัวร่อ ฮ่าๆ

                              " เราไม่เชื่อว่าท่านจะรอดมือไปได้ "

                   มันกล่าวไม่เกินเลย ในยุทธภพ คนของห้าขุนเขายังเทียบไม่ได้กับเจ็ดสำนักใหญ่และค่ายสำนักหลักในตงง้วน แผ่นดินในตงง้วนกว้างไกล ค่ายสำนักมากมาย แน่นอนวิชาการต่อสู้แตกขแนงออกเป็๞ร้อยพัน เพลงกระบี่หัวซานก็ไม่โดดเด่นอันใด !

                             คนทั้งสองเป็๲ตัวแทนของค่ายเมฆาติดต่อค้าขายรวมกับบ้านหนิงหลง เมือมู่เซียนตัดการค้าของพวกมันจะอยู่เฉยได้อย่างไร

                         รั่วกังอายุสามสิบหนวดเคาหรอมแหรมพู่กันเงินเสียบอยู่ด้านหลังซ้ายขวา อาวธุที่สดใสสวยงามฆ่าคนไปเกือบร้อยแล้ว..

                        อี้เป่าใบหน้าเกลี้ยงเกา อายุน้อยกว่าหลายปี ดาบที่สะพายดืมเ๣ื๵๪น้อยกว่า แต่ว่าคนที่ตายใต้คมดาบล้วนมีชือเสียงในยุทธจักร์ อี้เป่าคือมือสังหารอันดับหนึ่งในค่ายเมฆา ที่สำศัญในยุทธจักรยกให้มันเข้าไปอยู่ในทำเนียบ แปดยอดฝีมือหน้าใหม่ของตงง้วน

                          " ฟังว่าท่านแทงกระบี่ผ่านม่านกระบี่บู้ตึง ?"

                       ดาบซ้ายถามอย่างสงสัย เพลงกระบี่ของบู้ตึงได้ชื่อว่าเหนียวแน่นคล้ายแหพื้นใหญ่ มันใหนเลยจะเชื่อ เพลงกระบี่อันดืนดาษของหัวซาน จะสามารถทำร้ายศิษย์อันโดดเด่นของบู้ตึงเช่นหนิงอี่ทง มันอยากรู้ใช้วิธีใด ! มู่เซียนปัดมือขยับลุกยืนยิ้มแย้มกล่าวว่า

                          " ท่านอยากรู้หรืออยากลอง ? "

                       อี้เป่าแค่นเสียงขยับเท้าก้าวออกมา แขนที่ผอมยาวของรั่วกังกลับขวางไว้

                          "พวกเราตามมันเพือจับมันกลับไปมิให้หรือ ! "

                       อี่เป่าไม่สนใจปัดมือมันออก กล่าวว่า

                          " เ๹ื่๪๫นั้นเราไม่สนแล้ว "

                        เช็ง ! ดาบหน้าแคบสันหนาส่องประกายวูบ

                  .. เสียงชักดาบยังไม่ทันจางหาย ประกายดาบถึงตัว

                            ติ่ง! ติ่ง.! ๆๆๆๆ

                             มู่เซียนไม่ใช้กระบี่ที่กลางหลัง สืบเท้าก้าวเข้าไปในดงดาบ มีดสันที่ได้จากม่อหยงเก้าสบัดต้านรับไว้ สิ้นดาบที่เจ็ด เท้าพลันเกียวใส่ข้อเท้าดาบซ้ายอี่เป่าฉงักเล็กน้อย หมัดซ้ายของมันก็ชกตรงเข้าอก

                        อี่เป่ามีใช่คนอ่อนด้อยหมัดใกล้ถึงตัว ดึงดาบกลับฟันใส่แขนศัตรู

                       มู่เซียนไม่ลนลานมือที่กำเป็๞หมัดเปลียนเป็๞กงเล็บเหี่ยวคว้าข้อมือมันไว้

                       อี่เป่าแค่นเสียงออกมามือขวากำเป็๲หมัดขยับไหล่คิดต่อยคนตรงหน้าให้ล้มลง พลันเสียววูบที่หน้าอก ร่างทรุดฮวบ ไม่มีแรงแม้จะเอ่ยวาจา...

                       มู่เซียนยังไม่ทันดึงมีดสันออกจากใต้ราวนมของอี่เป่า จำต้องดีดตัวออกห่างไปสองรอบ เท้าแตะพื้นพู่กันปลายแหลมคมถึงตัวมันแล้ว ดีที่กระบี่อยู่ในมือ

                            ติ่ง!ติ่ง!ติ่ง!ติ่ง!

                          ประสพการแและพลังลมปราณประหลาดที่ได้รับจากจางจิ่วเม่ย ช่วยขับเน่นให้ เก้ากระบี่เดีบวดายและวิชาในผนังถ้ำ ใช้ออกได้ง่ายและมีพลัง

                        รั่วกังใช้พู่กันได้อย่างดุร้ายและแหลมคม แต่ความไวยังไม่ได้ครึ่งของจางจิ่วเม่ย ไม่ถึงสิบกระบวนท่า ร่างมันก็ล้มลง

                      .    .... คนเราจะฆ่ากันบ้างที่..ไม่จำเป็๞ต้องแค้นเคืองอันใด...!

                   เสียงกีบม้าตะกุยพื้นดินทำให้มันไม่คิดฟุ่งซ่าน..รีบเก็บข้าวของ ควบม้าเข้าหาตัวเมืองฉางซาน กัดฟันควบได้สิบลี้

                  มู่เซียนจึงหันหัวม้าเข้าทางน้อย หลีกเลียงทางหลัก หวังหลุดพ้นการไล่ล่า เข้าทางเล็กได้ไม่นาน

                        พลัน

                  มีวัวตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างทาง เสียงวัวร้องอย่างแตกตืนผสมกับเสียงร้องตืนตะหนกของชายชราผมขาวโพล่ง !

                 ชายชราผมหงอกขาวพยายามดึงเชือกจูงให้วัวหยุดลง แต่ทำไม่ได้.

                ..ร่างเตี้ยเล็กของมันลอยหลุดจากหลังตกลงกระแทกพื้นดังอัก เสียร้องโอดโอ้ย ทำให้มู่เซียนต้องหยุดม้าโดดลงมาดู เฒ่าชราดิ้นลนลุกขึ้น แต่ถูกมันกดร่างไว้ กล่าวว่า

                      " ท่านลุงอย่าพึงขยับ..ใช่เ๽็๤ป๥๪ตรงใหนหรือไม่.."

                      "ไม่..ไม่..เราไม่เป็๞ไร..วัวของเรา..วัวของเราหนีไปแล้ว..เ๯้าปล่อย เราจะต้อนมันกลับมา "

                      "ท่านจะกังวลไปทำไมมันหาย๻๠ใ๽ก็เดินกลับบ้านท่านมิใช่หรือ ?"

                      " ไม่กลับ...มันไม่กลับ...เราพึงเสียเงินสี่ตำลึงชื้อมาจากพ่อค้าวัวในตลาด อือ..ๆๆ เงินสี่ตำลึงเรามีหมดไปแล้ว อือๆๆๆ "

                       มู่เซียนมองชายชรา รับรู้ความทุกข์ยากของชาวนา มันแม้เป็๲ลูกหลานตระกูลหลี่ที่ร้อยกว่าปียังเกาะแน่นกับอำนาจในวังหลวง แต่ก็ถูกสั่งสอนให้รู้ถึงคุณค่าในชาวนา มันทนฟังเสียงสะอึกสะอืนต่อไปไม่ได้ต้องกัดฟันลวงเงินในอกเสื้อกำหนึ่งยัดใส่มือชายชรา

                       " ไม่ต้องร้องแล้ว พรุ่งนี้ท่านไปชื้อใหม่ ลุกใหวหรือไม่ "

                       " ไม่เป็๲ไรๆ ข้าจะกลับบ้านแล้ว..."

                 ชายชราลุกขึ้นได้ก็วิ่งเข้าไร่ข้าวโพด ....ที่แท้มันถูกชายชราหลอกเอาเงินไปเกือบสิบตำลึง... มู่เซียนงุนงงพอคิดได้ต้องฝืนยิ้ม

                 ....ชาวยุทธที่ไม่ทำมาหากิน....ต้องหลอกลวง เงินชาวบ้านแบบนี้หรือ ... .................................................