วันต่อมา
มินรู้สึกตื่นเต้นเป็พิเศษ เขายืนอยู่หน้ากระจกในห้องของเขา จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อคิดถึงการไปที่บริษัทของคุณภูแล้วนำอาหารกลางวันไปให้คนที่เขาชอบ แม้ว่าทั้งสองจะเพิ่งเริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกัน แต่เขาก็มีความหวังว่าอาหารที่เขาทำอาจทำให้คุณภูเห็นคุณค่าในตัวเขามากขึ้น
“วันนี้ต้องออกมาดีแน่!” มินพูดราวกับจะเสริมกำลังใจให้ตัวเองก่อนออกจากบ้าน เขาตื่นเต้นที่จะได้เห็นสีหน้ามีความสุขของคุณภูแทบไม่ไหวแล้ว
แม้จะรู้ดีว่าคุณภูอาจจะรำคาญอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังมีความหวังในใจ
เมื่อมินมาถึงบริษัท หน้าห้องทำงานของสามี เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเพิ่มความกล้าในการที่จะเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ก่อนจะก้าวไปเคาะประตูเบาๆ
ก๊อก! ก๊อก!
“เข้ามา” เสียงเคร่งขรึมดังมาจากข้างใน ทำให้มินต้องกลั้นหายใจชั่วครู่แล้วจึงผลักประตูเข้าไป เขามองไปยังคุณภูที่กำลังก้มหน้าทำงานด้วยท่าทางเคร่งเครียด
“สวัสดีครับ!” มินพูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของภู
ใบหน้าหล่อเหลาไม่แยแสเงยหน้าขึ้นมองมิน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “นายมาทำอะไรที่นี่? ได้แจ้งไว้หรือเปล่า?”
“ผม… ผมทำอาหารกลางวันมาให้คุณครับ” มินพูดด้วยความหวังแม้จะรู้สึกกระอักกระอ่วน
เขาเปิดกล่องอาหารที่เขาเตรียมไว้แล้วนำออกมาให้อีกฝ่ายดู “นี่เป็เมนูที่ผมทำเองครับ!”
ภูมองดูอาหารในกล่องอย่างไม่สนใจ “นายคิดว่าฉันมีเวลามานั่งกินข้าวเล่นเหรอ? ฉันยังมีงานที่ต้องทำ”
เสียงของภูนั้นไม่มีความอ่อนโยนสักนิด แม้ว่าในใจของมินจะรู้สึกเ็ป แต่เขาก็ยังพยายามไม่แสดงมันออกมา
“แต่มันเป็อาหารที่ดีต่อสุขภาพนะครับ คุณอาจจะชอบ…” มินพยายามโน้มน้าว
“อย่าพยายามมาบังคับให้ฉันกิน!” เขาตอบเสียงแข็งแล้วก็เอ่ยไล่ “กลับไป!”
“แต่ผมแค่อยากให้คุณลอง…” มินพูดไม่ยอมแพ้ แต่คำพูดของเขาก็เหมือนจะไม่สามารถทำให้ ภูอ่อนลงได้
“ฉันบอกให้กลับไป! ฉันไม่้าให้นายมาที่นี่โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า!” ภูตวาดเสียงดัง ทำให้มินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง
มินหงอยลงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เขารู้ดีว่าการพยายามเข้าหาคุณภูอย่างนี้อาจจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่เขาก็ยังไม่อยากยอมแพ้
“ขอโทษครับ…” มินพูดเบาๆ ก่อนจะเริ่มก้าวถอยหลังออกจากห้อง
“ไปได้แล้ว!” ภูตะคอกเสียงดังกว่าเดิม มินจึงต้องเร่งฝีเท้าออกไปจากห้องทำงาน เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา
เมื่อมาถึงบ้าน มินรู้สึกหดหู่ใจ เขานั่งอยู่บนเตียงทั้งน้ำตา กอดตัวเองร้องไห้เงียบๆ จนกระทั่งป้าแม่บ้านเรียกให้เขาลงมาทานอาหารเย็น
“คุณมินคะ! ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะคุณชายรออยู่นะคะ!” เสียงป้าแม่บ้านดังมาจากข้างนอกมินจึงรีบเช็ดคราบน้ำตาก่อนจะล้างหน้าแล้วลงไป
เขายังคงรู้สึกแย่ แต่ก็พยายามจะรักษาน้ำใจป้าแจ๋ว จึงรีบตรงไปยังห้องรับประทานอาหารและเห็นคุณภูนั่งอยู่ที่โต๊ะ
“กลับมาแล้วเหรอครับ?” มินกล่าวทักด้วยเสียงเบา
“หือ?” ภูเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่พอใจ “นายมาทำไมอีก?”
“ป้าแจ๋วเรียกให้ผมลงมาทานข้าว…” มินตอบเสียงแ่ ขณะที่เขานั่งลงข้างๆ
“จะกินก็กิน? ถ้าไม่กินก็ขึ้นไป” ภูพูดเสียงเรียบ ขณะที่เขาตักข้าวเข้าปากและเห็นมินเอาแต่นั่งมองตน
มินรู้สึกเ็ปจากคำพูดของภู แต่เขาก็ยังพยายามไม่แสดงมันออกมา “วันนี้ผมทำอาหารกลางวันไปให้คุณ…”
ภูหันมามองมินด้วยสายตาเ็า ก่อนจะกล่าวว่า “ฉันไม่้าอาหารของนาย ไม่เห็นเหรอว่าฉันกินข้าวอยู่”
มินรู้สึกผิดหวังในใจ แต่เขาก็พยายามยิ้มให้อีกฝ่าย “ผมแค่คิดว่าคุณอาจจะชอบ…”
“พอได้แล้ว!” ภูพูดเสียงดัง “ฉันมีงานต้องทำอีกเยอะอย่ามารบกวน” เขาเร่งรีบกินข้าวให้เสร็จ
ทันทีที่กินเสร็จภูก็รีบลุกขึ้นยืน “วันพรุ่งนี้ฉันมีงานต่างจังหวัด ” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป
มินนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร รู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว เขานิ่งเงียบ ทำใจให้สงบ ขณะกินข้าวคนเดียว พยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา
หลังจากที่คุณภูออกไปแล้ว มินก็ช่วยป้าแม่บ้านเก็บจานชามเพื่อนำไปล้าง และเมื่อทำเสร็จ เขาก็กลับขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง
ในห้องของเขา มินนั่งลงบนเตียง เปิดโทรศัพท์และเข้าไปยังบัญชีโซเชียลมีเดีย เขาเลื่อนดูโพสต์เก่าๆ จนไปพบกับเดโมเพลงที่เขาเคยแชร์ไว้เมื่อหลายปีก่อน
“เพลงนี้….” มินพึมพำกับตัวเอง ขณะเริ่มฟังเสียงเพลงที่เขาเคยแต่ง ความทรงจำในอดีตเริ่มผุดขึ้นมาในหัว ความสุขในวันนั้นยังคงชัดเจนในใจ เขาฮัมเสียงไปตามจังหวะพลางนึกถึงวันดีๆ ที่เขาเคยมี
เสียงดนตรีกล่อมให้มินรู้สึกสงบลง และในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกง่วง จนเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
เช้าวันต่อมา ป้าแม่บ้านก็ขึ้นมาเรียกเขาให้ลงไปกินข้าวตามเคย
ก๊อก! ก๊อก!
“คุณมินคะ! อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ!”
มินสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตู เขารู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาหลับไปนานแค่ไหน เขาลุกขึ้นอย่างช้าๆ และเดินลงไปที่ห้องอาหาร
เมื่อมาถึง เขาก็เห็นคุณภูนั่งรออยู่ที่โต๊ะด้วยอารมณ์บูดบึ้ง พร้อมมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม
“ทำไมนายถึงมาช้า?” เขาถามเสียงเข้ม ขณะที่มินเดินมาข้างๆ
“ผม…” มินอยากพูดบางอย่าง แต่คำพูดของเขาก็ติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเห็นท่าทางของคุณภูที่ดูไม่สบอารมณ์
“นั่งลง!” เขาบอกเสียงแข็ง ก่อนจะตักข้าวเข้าปาก
มินนั่งลงเงียบๆ รู้สึกถึงความไม่เป็มิตรจากคุณภูอย่างชัดเจน แต่เขาก็พยายามไม่ให้ความรู้สึกนี้ส่งผลต่ออารมณ์ และเริ่มกินข้าว
“วันนี้ฉันต้องไปต่างจังหวัด นายจะอยู่ที่บ้านคนเดียวหรือจะกลับไปหาครอบครัวก็ได้”
ภูพูดอย่างไม่ใส่ใจทำให้มินรู้สึกใจหาย
“ครับ…” มินตอบรับเสียงเบา ก่อนจะมองไปที่จานอาหาร รู้สึกถึงความอ้างว้างก็หงอลง
ในขณะที่คุณภูมัวแต่กินข้าว มินก็จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะยอมแพ้
1K
