“ชุดนี้เหรอคะ” น้ำขิงมองชุดที่ทางร้านเอามาให้เธอได้ลองสวมก่อนวันแต่งงาน
“ใช่ค่ะ นี่ค่ะเอกสารรับรองจากคุณเรโนลต์ที่เซ็นต์มาให้เรียบร้อย” น้ำขิงรับเอกสารรับรองการเลือกชุดมาดู ลายเซ็นต์เขาแน่นอนว่าเธอต้องไม่เคยเห็น แต่เธอรู้ว่าร้านไม่มีทางโกหกเธอแน่ๆ นี่เขากำลังประกาศากับเธอสินะ วางอำนาจการเป็ช้างเท้าหน้ากับเธออย่างง้นเหรอ! ฝันไปเถอะ!
ชุดแน่นอนว่าสวยมากแต่ด้านหลังมันเปิดแผ่นหลังคว้านลึกไปถึงเอวเลยนี้สิ น้ำขิงคืนเอกสารให้กับทางร้านและเดินไปยังชุดที่ถูกแขวนกลางห้อง “แก้ตามสัดส่วนที่แจ้งไปทุกอย่าง แต่อย่างไรก็ต้องรบกวนให้ลองสวมหน่อยนะคะ...” เ้าหน้าที่ที่ถูกส่งมาแน่นอนว่าต้องพูดเก่ง เธออวดความอลังการณ์ของชุดั้แ่ดีไซน์เนอร์ที่ได้รับรางวัลอะไรไม่รู้มากมาย เนื้อผ้าที่ทำการตัดชุดนี้นำเข้าจากฝรั่งเศษ ต้องผรั่งเศษด้วยเหรอนี่ก็เจาะจงเกินไปหน่อยแม้จะเป็เพียงบริบทในบทความ รู้แล้วไง! เธออยากให้เขารู้ความจริงทุกอย่างไปเลย รู้ก่อนแต่งงานได้ยิ่งดี จะได้ไม่ต้องแต่ง แต่ก็ได้แค่คิดเท่านั้น
“ค่ะ” น้ำขิงไม่ปฎิเสธเลยว่าชุดสวยมาก ซึ่งเธอก็อาจจะทำให้ชุดนี้ไร้ราคาไปเลยก็ได้ถ้าเธอได้ลองแล้วไม่เข้ากับเธอ จะเป็ไรไปก็แค่ลองให้ทุกคนไม่กี่คนในห้องนี้ได้ประจักษ์ไปเลยจะได้จบๆ
ผลั๊วะ พี่จินที่รออยู่อีกห้องถึงกับทำโทรศัพท์มือถือในมือล่วงเมื่อเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงที่นายสาวเข้าไปเปลี่ยนชุดพร้อมกับเ้าหน้าที่ทางร้านสองคนที่เข้าไปช่วย พี่จินรู้มาตลอดว่านายสาวคนสวยนอกจากจะจิตใจดีแล้วเธอยังสวยมาก แต่ชุดนี้ทำให้นายสาวที่เธออยู่เคียงข้างมาด้วยหลายปี ได้แปลงร่างเป็เทพธิดาที่มาจากดินแดนสรวง์ไปแล้ว ผู้หญิงด้วยกันยังตาค้างลืมหายใจตามๆ กันไปเลย แล้วเ้าบ่าวของเ้าสาวคนนี้ไม่เป็ที่อิจฉาก็คงไม่มีคำว่าอิจฉาบนโลกใบนี้แล้วแน่ๆ
“พวกพี่ชอบมั้ยคะ” น้ำขิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของทุกคน
“ชะ...ชอบ...ชอบค่ะ” สองสามคนตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก เพราะกำลังตะลึงกับความงามตรงหน้า นี่ยังไม่ได้แต่งหน้าเลยนะ ยังสวยขนาดนี้!
“ถ้างั้นขิงขอร้องได้มั้ยคะว่าอย่าถ่ายรูป ขิงอยากให้เป็เซอร์ไพรส์กับเ้าบ่าวในงานค่ะ”
“ดะ...ได้ได้ค่ะ” ทำไมจะไม่ได้ ได้ปิดจ๊อบงานราคาเกือบล้านแบบนี้ ไม่ตามใจลูกค้าเื่ง่ายๆ แบบนี้ ก็สติไม่ดีแล้ว
“พี่แล้วถ้าคุณเรโนลต์ถามหารูปขึ้นมาจะทำไง” พนักงานหญิงที่ได้รับมอบหมายให้มาถ่ายภาพกระซิบถามหัวหน้าทีมด้วยความเป็กังวลนิดๆ
“นี่ดูไม่ออกเหรอว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจในการตัดสินใจเื่นี้ ถ่ายส่งไปให้ดูได้ในชุดอื่นๆ แต่ชุดนี้ห้ามเด็ดขาด เอาภาพที่จะเอาไปตั้งในงานส่งไป...เข้าใจตรงกันนะ”
“พี่แล้วถ้าถูกถามล่ะ”
“ก็บอกไปเลยว่าเป็เซอร์ไพรส์ และเสริมไปเลยว่าคุณเรโนลต์เลือกได้ยอดเยี่ยมมาก มีตรงไหนที่ไม่ดี” อ่อ พนักงานที่ถามตอบกลับแค่นั้น
เฮ้ยยย น้ำขิงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดแรง เมื่อมองเวลาตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว เมื่อเธอต้องเปิดคอนโดต้อนรับทีมงานเวดดิ้งั้แ่สิบโมงเช้า
“คุณหนูไปอาบน้ำก่อนสิค่ะ” พี่จินที่เดินเข้ามาร้องเรียกทันที น้ำขิงไม่มีแรงจะตอบกลับใดๆ เธอต้องสวมชุดถ่ายรูปกว่าเจ็ดชุด แต่งหน้าทำผมใหม่เปลี่ยนไปตามชุดที่เธอสวม ดีอย่างเดียวคือไม่ต้องออกนอกสถานที่
“พี่จิน...ช่วยแกะขิงออกจากที่นอนนุ่มๆ สบายหน่อย”
“เรียบร้อยครับเ้านาย” ชฎายุจัดส่งภาพให้เ้านายตามเวลาท้องถิ่นคือเที่ยงคืน เรโนลต์ก็เปิดดูทันทีเช่นกัน จากหน้าจอคอมฯ รอยยิ้ม แววตาที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจไม่อาจปกปิดได้แล้วในเวลาฉายออกมาอย่างเต็มที่ ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง อาจจะใช้ได้กับเธอคนนี้แต่ใช้ได้แค่ครึ่งเดียว เพราะบรรยากาศก่อนที่เธอจะแต่งหน้าอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เธอก็ยังสวยใส เรโนลต์มองภาพที่ส่งมาให้กว่าห้าสิบภาพอย่างเพลิดเพลิน
ก็อกก็อก เผอิญเขายังนั่งอยู่ในห้องทำงานของที่บ้าน งามตาก็ต้องมาเคาะตามระเบียบ เมื่อตอนนี้จะตีหนึ่งแล้ว เรโนลต์ปิดหน้าจอทันที
“ทำไมยังไม่พักผ่อน” เรโนลต์เอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกจากเก้าอี้
“งามกำลังจะนอนค่ะ แต่เห็นว่าพี่ยังไม่นอนเลยจะถามว่าพี่้าอะไรเพิ่มมั้ยคะ” เรโนลต์เป็ฝ่ายเดินไปหางามตาโอบรอบเอวเธอและพาเดินออกจากห้องไป เขาเดินไปยังปีกฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนเขา
ฟอดดด เขาโน้มหน้าลงหอมแก้มเธอเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องเธอ “เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ฝันดีครับ” เขาพูดจบก็เปิดประตูและให้งามตาเดินเข้าห้องไปเพียงลำพัง งามตายิ้มและเชื่อฟังเสมอมา สัญญาณแบบนี้หมายความว่าคืนนี้เขาจะไม่เข้ามาอุ่นเตียงในห้องเธอ แต่เมื่อประตูถูกปิดลงใบหน้าแววตาของงามตาเปลี่ยนไปทันที ตอนนี้เธอได้ข้อมูลเื่การแต่งงานของเขามาหมดแล้วหลังจากใช้เวลาแอบสืบอยู่ไม่น้อย มันอีกไม่กี่วันแล้ว และเขาก็อารมณ์ดีมากใน่หลายวันนี้ไม่บ่งบอกอาการใดๆ เลยว่าเขาไม่เต็มใจ การรักผู้ชายเ้าชู้ต้องรักมากแค่ไหนกันถึงสร้างความอดทนได้มากเท่านี้ เธอเป็อะไรในสายตาเขา?
ฝั่งเรโนลต์ที่กลับถึงห้องนอนของตนเขาก็เปิดโทรศัพท์ดูภาพน้ำขิงต่ออย่างไม่เบื่อจนผล็อยหลับไป แน่นอนว่าถ้าก่อนนอนมนุษย์หมกมุ่นอะไรมากเกินไปก็จะเก็บสิ่งนั้นไปฝัน
“ที่รักผมอยากทำลูกให้กับคุณ” เรโนลต์ในฝันเอ่ยกับหญิงสาวที่โอบกอดไว้อย่างแแ่ ตอนนี้ถ้าเขากลายเป็งูได้ก็คงเป็งูไปแล้วเพราะรัดร่างบางจนแทบจะกลืนเธอเข้าไปในร่างเขาอยู่แล้ว
“ลูก คุณทำไหวเหรอคะ” น้ำขิงในฝันตอบกลับ
“อย่าปรามาทผมนะ”
“ว่าได้เหรอค่ะ ก็คุณทำกับผู้หญิงมาตั้งมากมายก็ไม่เห็นใครได้มีลูกกับคุณสักที”
“ที่รักทำไมคุณไร้เดียงสานัก ผู้ชายอย่างผมเลือกที่ฝังตัวอ่อนนะครับ”
“อ่อ แต่ไม่เลือกที่ฝังตัวคุณสินะ!!”
ผลั๊วะ เรโนลต์ใตื่นเพราะสิ้นคำพูดนั้น น้ำขิงในฝันชักปืนออกมาและพร้อมจะยิงใส่เขาอย่างไม่ลังเลเพราะเธอหึงเขานั่นเอง เรโนลต์เริ่มสงบลงเมื่อรู้ว่าเป็เพียงแค่ความฝัน แต่ถ้ามันจะเป็เื่จริงในอนาคตละ เขาจะยอมให้มันเกิดได้อย่างไรกัน คงต้องให้ชฎายุสืบหน่อยแล้วว่าเธอเคยฝึกยิงปืนหรือไม่
เรโนลต์หันมองนาฬิกาตอนนี้บอกเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว เขาจึงลุกจากเตียงเข้าห้องน้ำเตรียมจะไปวิ่งรอบบ้านเพื่อออกกำลังกายสักสิบรอบก่อนไปทำงาน
514
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
