ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 43 จากสามต้นกลายเป็นห้าสิบต้น

วันรุ่งขึ้นสวี่หรานกลับมาจากในเมืองพร้อมกับต้นไม้สองสามต้น เป็นต้นแอปเปิ้ลพันธุ์ "ฟูจิหิมะ" ที่ขายดีที่สุดในตอนนี้ เดิมทีเจ้าของร้านนั้นซื้อมาปลูกเหมือนกัน แต่จากต้นกล้าสามสิบต้น รอดชีวิตมาได้แค่สามต้น ต้นอื่นๆ รากเน่าบ้าง กิ่งก้านเหี่ยวเฉาบ้าง อัตราการรอดชีวิตต่ำมาก ลงทุนไปเยอะ ไม่รู้ว่าจะโตได้หรือเปล่า ถ้าสุดท้ายไม่ได้ผลผลิตมาขาย เงินทุนก็จะหายไปหมด เจ้าของร้านเลยตัดใจ ขุดขึ้นมาขายให้สวี่หรานในราคาถูก

เหยียนฮ่าวเห็นสวี่หรานกลับมาดึก แถมยังเหงื่อท่วมตัวจึงรีบเข้าไปช่วยถือ แล้วถามว่า "สามต้น? พอปลูกเหรอ?"

"แค่นี้ก็พอแล้ว ฉันต้องไปจัดการต่อ" สวี่หรานพูดไปล้างมือไป แล้วพูดต่อว่า "ในกระเป๋าฉันมีสตรอว์เบอร์รี่อยู่ เอาเข้าไปให้เด็กๆ กินก่อนนะ เหลือไว้ให้ฉันบ้างล่ะ"

เหยียนเยว่เห็นสตรอว์เบอร์รี่มากมาย ก็ดีใจจนเนื้อเต้น เธอเคยเห็นแต่ในหนังสือเรียน ไม่เคยกินเลย ได้ยินมาว่า คนในเมืองที่ร่ำรวยเท่านั้นถึงจะกินได้!

สวี่หรานเข้ามาในบ้าน เลือกเอาลูกที่ช้ำๆ ระหว่างทางมา แล้วใช้มีดปอกเปลือกนอกออกบางๆ ประมาณสามมิลลิเมตร หากระถางเปล่าๆ มา สองสามใบ แล้วก็ใส่ดินสลับกับเปลือกสตรอว์เบอร์รี่ลงไป

"พี่สะใภ้ไม่ชอบกินเหรอครับ ทำไมต้องฝังดินด้วย?" เหยียนชิวถาม ปากเล็กๆ แดงฉ่ำไปด้วยสีของสตรอว์เบอร์รี่ สตรอว์เบอร์รี่อร่อยขนาดนี้ ให้เขากินเท่าไหร่ก็หมด ของอร่อยขนาดนี้ ทำไมต้องเอาไปทิ้งในดินด้วย?

สวี่หรานจึงอธิบายว่า "ชอบสิ แต่ถ้าพี่ทำแบบนี้ ต่อไปเราก็จะได้กิน      สตรอว์เบอร์รี่อีกเยอะๆ ไงล่ะ" การขยายพันธุ์สตรอว์เบอร์รี่ทำได้ง่าย เหมาะสำหรับการปลูกแบบระยะสั้น ได้ผลผลิตเร็ว ก่อนที่ต้นแอปเปิ้ลจะออกลูก สตรอว์เบอร์รี่นี่แหละ คือต้นเงินต้นทองของเธอ!

เหยียนฮ่าวเคยเรียนชีววิทยาตอนมัธยมปลาย เขารู้ว่าวิธีนี้ใช้ได้ผล จึงมาช่วย

"ไม่ต้องทำแล้ว ไปช่วยฉันจัดการต้นแอปเปิ้ลนั่นดีกว่า" สวี่หรานพูด แล้วลุกขึ้นไปจัดการต้นไม้

ต้นไม้เริ่มแตกหน่อแล้ว เธอเลือกตัดกิ่งที่มีตา ตัดเป็นท่อนสั้นๆ มัดรวมกันเป็นกำๆ หากะละมังมาใบหนึ่ง แล้วแช่ปลายด้านหนึ่งลงไปในน้ำ

เหยียนฮ่าวทำตาม พร้อมกับถามว่า "แบบนี้ใช้ได้จริงๆ เหรอ?"

"วางใจเถอะ ฉันรู้ดี" สวี่หรานพูดอย่างมั่นใจ เรื่องอื่นไม่รู้ แต่เรื่องปลูกต้นไม้เนี่ย เธอถนัดมาก ต่อไปก็แค่ผสมอาหารเลี้ยงเชื้อ ไม่นาน จากสามต้น ก็จะกลายเป็นห้าสิบต้น!

เหยียนฮ่าวรู้สึกแปลกใจ สวี่หรานทำอย่างคล่องแคล่ว เธอไปเรียนรู้มาจากไหนกัน? เขาเคยได้ยินว่าเธอเรียนจบแค่มัธยม ในตำราเรียนไม่มีสอนแบบนี้แน่

หลังจากจัดการกับเปลือกสตรอว์เบอร์รี่เสร็จแล้ว สิ่งที่สวี่หรานต้องทำต่อไปก็คือ รอ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสิบวัน ครึ่งเดือน กว่าจะเริ่มงอก

เพราะคำพูดของสวี่หราน เหยียนฮ่าวจึงหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้เรียน เมื่อมีเวลาว่างเขาก็หยิบตำราเก่าๆ ขึ้นมา ทบทวน ตอนนี้กลับมาเรียนใหม่ก็ไม่ยากเท่าไหร่ ยากก็แค่ภาษาอังกฤษ ที่เขาไม่เคยเรียนมาก่อน ต้องขยันให้มากกว่าเดิม

ตอนกลางวันเหยียนฮ่าวไปทำงาน สวี่หรานก็ใช้กระดาษแข็งทำเป็นบัตรคำศัพท์ ให้เขาพกติดตัว ว่างเมื่อไหร่ก็หยิบขึ้นมาดู

ไม่กี่วันต่อมา ทางหมู่บ้านก็ประกาศข่าวว่า เปิดรับสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ได้ยินว่าปีนี้มีโควต้าเพิ่ม ใครที่ผ่านการคัดเลือก ก็มีสิทธิ์ไปสอบ สวี่หรานได้ยินดังนั้น ก็ปรึกษากับเหยียนฮ่าวว่า จะลองสมัครดูไหม?

"สมัครเลยเหรอ? เร็วไปหน่อยไหม ผมเพิ่งจะเรียนภาษาอังกฤษได้ไม่กี่วันเองนะ" เหยียนฮ่าวไม่มั่นใจ โควต้ามีจำกัด ถ้าเขาสมัครไปแล้วสอบไม่ติด ก็น่าเสียดายแย่!