ตอนที่ 10 กลับมาออนไลน์อีกครั้ง
ผ่านไป 2 ปีหน้าประตูเรือนจำมีชายหนุ่ม ผมสั้นสีดำ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนสีดำยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าเรือนจำ ดูๆ ไปเป็คนที่มีลักษณะน่าเกรงขาม ติ๊กกำลังยืนรอให้ต๋องมารับตนอยู่ เนื่องจากวันนี้คือวันพ้นโทษของติ๊กซึ่งได้นัดไว้เรียบร้อยแล้วนั่นเองทันใดนั้นก็มีรถยนต์มาสด้าสีแดงขับเข้ามาจอดใกล้ๆติ๊กก้าวไปเปิดประตูและเข้าไปนั่งในรถ พร้อมกับตามคนขับว่า
“ทำไมนายถึงมาช้านักพี่ยืนรอแกอยู่ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ”
“ขอโทษจริงๆครับพี่ ผมรีบมาแล้วแต่รถติดมากจริงๆพี่อาจจะไม่รู้แต่วันนี้ที่สนามกีฬามีขบวนแห่ของแฟนๆ ทีม Secret นะสิพี่เล่นเอารถนี่ติดยาวเลย” ต๋องตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเสียใจ
“ไม่เป็ไรหรอกร่างกายอันแข็งแกร่งของพี่ยืนตากแดดแค่ครึ่งชั่วโมงไม่มีปัญหา ว่าแต่ทำไมถึงต้องมีขบวนแห่ละ”
“อ่อก็เมื่อคืนลีคซีซั่นที่ 4 จบลงไปแล้วนะสิพี่ ทีม Secretคว้าแชมป์ 2 สมัยซ้อนเป็ทีมแรกที่ได้แชมป์ติดกันด้วย แฟนขับนะแห่ขบวนกันั้แ่เช้าเลยสื่อมวลชนลงข่าวยกย่องให้เป็ทีมที่เก่งที่สุดในโลกไปแล้ว” ต๋องตอบด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม....
“อย่าบอกนะว่านายก็เป็แฟนคลับของทีมSecret เหมือนกัน เห้ยไอ้บ้านี่รู้ทั้งรู้ว่าฉันตั้งใจจะทำทีมเหมือนกันแทนที่จะเป็แฟนคลับของทีมฉันแต่ดันไปเชียร์ทีมอื่นแบบนี้หมายความว่าไง” ติ๊กพูดพร้อมทำท่าเหมือนจะเอาเื่
“โธ่....พี่ทีมพี่ยังไม่ทันจะก่อตั้งเลยนะแถมตัวพี่เองได้เข้าไปเล่นเกมบ้างรึเปล่าเหอะรอให้พี่ตั้งทีมก่อนรับรองผมจะเป็แฟนคลับเดนตายของพี่แน่ๆ”
ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันไปเรื่อยจนไปหยุดที่หน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งทั้งคู่เดินเข้าไปทักทายพนักงานในร้านอยู่สองสามคำก็เดินขึ้นไปที่ชั้น 2 ต๋องเดินนำไปพร้อมกับแนะนำ
“ผมทำตามคำแนะนำของพี่ทั้งหมดเลยครับชั้น 1 ให้เปิดเป็คาเฟ่สำหรับนั่งเล่น จิบกาแฟส่วนชั้นสองให้ทำเป็ห้องโล่งๆ ไว้ในอนาคตจะให้คนมาอยู่ ส่วนชั้น 3 ห้องพักของพี่กับผมนะครับผมได้ซื้อเตียงแคปซูลรุ่นใหม่เตรียมไว้พี่เรียบร้อยแล้วครับพี่ลุยได้อย่างสบายใจได้เลย ผมจะคอยดูแลที่โลกภายนอกให้พี่เอง”ต๋องพูดพร้อมยืดอกอย่างภาคภูมิ
ใช่แล้วนี่คือ1 ในแผนการที่ติ๊กวางเอาไว้ เขาสั่งให้ต๋องมาที่ตึกนี้ตึกที่ตัวเขานำเงินที่เหลือจากการถูกลอตเตอรี่มาซื้อเอาไว้ก่อนจะเข้าคุกพร้อมกับให้ต๋องเปิดร้านคาเฟ่เพื่อให้มีรายได้ เผื่อวันที่เขาได้ออกจากคุกจะได้ไม่ต้องกังวลกับการหางานทำนั่นเอง
ติ๊กกะว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยเลยเขาเลยให้ต๋องขายคอนโดทิ้งไป แต่ต๋องกลับทำมากกว่านั้นคือต๋องเองดันลาออกจากงานและย้ายมาช่วยเขาดูแลร้านด้วยตัวเองอีกคนทำให้เขาสามารถลดการจ้างพนักงานไปได้ 1 คน แถมต๋องยังบริหารร้านจนพอมีชื่อเสียงขึ้นเล็กน้อยทำให้มีคนแวะเวียนมานั่งจิบชาหรือกาแฟอยู่เรื่อยๆ
ติ๊ก ได้กล่าวขอบคุณต๋องอีกครั้งหลังจากนั้นเขารีบก้าวเข้าไปในห้องพร้อมกับรีบไปที่เตียงแคปซูลทันที ออนไลน์.......
ติ้ง!
[ท่านได้เข้าสู่หมู่บ้านหยู่เปิง]
ติ๊กลืมตาขึ้นมาก็พบกับภาพเดิมขาดแค่ตรงหน้าไม่มีกุยแกอยู่ทีชออกเดินทันที เพราะเขาต้องหากุยแกให้เจอให้ได้ ทีชเดินไปสอบถามชาวบ้านที่เป็ NPC แถวนั้นพลางบอกลักษณะของกุยแกออกไป แต่แล้วเขากลับต้องแปลกใจที่ถามแค่คนเดียวก็ได้ที่อยู่ของกุยแกมาแล้ว
......
“ยินดีต้อนรับกลับนายท่าน”
กุยแกที่กำลังยืนรอติ๊กอยู่ที่หน้าโรงน้ำชากล่าวต้อนรับทีชที่กำลังเดินเข้ามาหา
“นายมารอฉันอยู่ที่นี่งั้นหรือ”
“ข้ารอนายท่านที่นี่ทุกวันเพราะโรงน้ำชาแห่งนี้นั้นสามารถหาได้ง่ายที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว” กุยแก ตอบตามตรงเพราะเขามักจะเดินทางมานั่งรอที่โรงน้ำชาเสมอทุกวันใน่เช้าของวัน
“นายสบายดีมั้ยขอโทษนะที่ข้าหนีไปนานเลย” ทีชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเสียใจอย่างมาก
“นายท่านไม่ต้องกังวลข้าได้เตรียมหลายสิ่งเท่าที่จะทำได้ไว้ให้นายท่านแล้ว นายท่านยังพอมาทันเวลาถ้าเกิดมาช้ากว่านี้ข้าเองก็อาจไม่ได้พบกับนายท่านอีก...” กุยแกพูดพร้อมกับยิ้มแต่แววตากับดูเศร้าเล็กน้อย....
นั่นก็เพราะว่าติ๊กติดคุก2 ปีซึ่งเท่ากับเวลาในเกมถึง 12 ปีกุยแกที่มีสถานะป่วยเรื้อรังได้พยายามอดทนมาตลอด 12 ปี จนตัวของกุยแกเองก็ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ถ้านับตามประวัติศาสตร์กุยแกต้องตายตอนอายุ 38 ปีแต่ข้อดีของการที่โลกนี้คือเกม อายุของกุยแกยังอยู่ใน่ที่รุ่งโรจน์อยู่คือ 26ปี แต่อาการป่วยนั้นแย่ลงเรื่อยๆราวกับจะบอกว่าต่อให้อายุไม่เพิ่มก็อาจจะต้องตายตามเวลาเดิมอยู่ดี
“ไม่ต้องกังวลข้าจะรักษาเ้าได้อย่างแน่นอน.....”
ติ๊กที่ศึกษาข้อมูลและเตรียมพร้อมมาเรียบร้อยเขาได้ศึกษาจนรู้ว่าอาการป่วยที่กุยแกเป็นั้นคืออะไร จึงได้เตรียมหนทางรักษาไว้ก่อนแล้วใช่แล้วติ๊กใช้เวลา 6เดือนสุดท้ายที่อยู่ในคุก ด้วยเงินครึ่งหนึ่งที่ได้มาจากการขายคอนโดซื้อชั่วโมงเพื่อเข้าไปอ่านหนังสือในห้องสมุดโลก เขาวางแผนการทุกขั้นตอนว่าถ้ากลับมาออนไลน์ต้องทำสิ่งใดบ้างและเขายังให้ต๋องรวบรวมข่าวสารทั้งหมดของเกม LC ก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะเพราะเขารู้ตัวเองดีว่าไม่มีทางไล่ตามคนอื่นทันแน่ถ้าเล่นแบบไม่มีการวางแผน เพราะฉะนั้นเขาจะต้องทำตามแผนทุกขั้นตอนอย่างเคร่งครัดจนกว่าจะมีกำลังมากพอที่จะเข้าร่วมการแข่งขันลีกและแผนการแรกของเขาคือตามหากุยแกพร้อมกับบอกกุยแกว่าโรคที่กุยแกเป็นั้นมีทางรักษา
“ขอบคุณมากนายท่านข้าเองก็มีบางสิ่งอยากจะให้นายท่านเชิญตามข้ามาทางนี้ขอรับ”กุยแกพูดพร้อมกับเดินนำไปที่โรงเตี้ยมในหมู่บ้านหยู่เปิง
……
“นี่คือของที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านขอรับ”
“!!”
ทีชถึงกับตะลึงเมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในห้องชั้นบนของโรงเตี้ยม ในห้องมีหีบใบใหญ่อยู่ 2 ใบหีบแรกเต็มไปด้วยเหรียญทอง หีบที่สองนั้นมีขวดยาหลายแบบวางอยู่และยังมีอาวุธทุกชนิด ที่ดูแล้วน่าจะอยู่ในเกรด B ทั้งหมดและที่สำคัญมีคัมภีร์วางอยู่บนโต๊ะในห้องอีก 3 เล่ม
“นายไปหาของพวกนี้มาจากไหน!!”ทีชหันกลับไปถามด้วยความตื่นเต้น
“หลังจากนายท่านออกไปข้าก็สำรวจหมู่บ้านแห่งนี้ ข้าตัดสินใจที่จะทำธุรกิจเพื่อรอนายท่านกลับมาข้าได้ศึกษาแผนที่รอบๆหมู่บ้านก็พบใบชาที่ยอดเยี่ยมข้าจึงทำงานเก็บเงินเพื่อเปิดโรงน้ำชาพอข้ามีเงินมากขึ้นข้าก็ได้ซื้อโรงเตี้ยมแห่งนี้พร้อมกับเก็บสะสมเงินมาตลอดเพื่อเตรียมไว้ให้นายท่านได้สร้างตัวในตอนนี้นั้นร้านค้าทุกร้านเป็ของนายท่านทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว แค่นายท่านไปโอนกรรมสิทธิ์กับหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น!!”กุยแกพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับเป็เื่ง่ายๆ
“สุดยอดดดสมแล้วกับที่เป็ชายที่ถูกขนานนามว่าฉลาดที่สุดในยุคสามก๊ก”ทีชยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกทึ่งในความสามารถของกุยแก
“นายท่านควรรีบไปเปลี่ยนอาชีพแล้วก็ไปโอนกรรมสิทธิ์ร้านค้ากับหัวหน้าหมู่บ้าน ความจริงข้านั้นอยากทำอะไรให้นายท่านมากกว่านี้แต่ตัวข้าไม่สามารถออกจากบริเวณของหมู่บ้านหยู่เปิงได้ข้าจึงพยายามทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้”
“นายคงลำบากมากแล้วเอาละข้าจะรีบไปเปลี่ยนอาชีพก่อนแล้วจะรีบกลับมานายพักผ่อนอยู่ที่โรงเตี้ยมนี่ก่อนละกันนะขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ข้าจริงๆ ข้าขอขอบคุณจากใจ....”ติ๊กยกมือคำนับไปทางกุยแก เขารู้สึกขอบคุณจากใจจริงๆ เพราะกุยแกได้ทำให้แผนของเขาถึงกับพังไปหลายแผนเลยสิ่งที่กุยแกเตรียมไว้ให้ไม่ต่างจากทางลัดสู่เส้นทางของความสำเร็จเลย
“ข้าจะไปรอนายท่านที่ประตูทางทิศเหนือก่อนข้าแนะนำว่าหลังจากที่นายท่านทำธุระเสร็จแล้วให้ออกไปเก็บเลเวลทางประตูนั้น”กุยแกพูดเสร็จก็รีบออกไป
‘ประตูทิศเหนืองั้นหรือทิศนั้นเป็หุบเขานี่นาทำไมถึงให้ไปที่หุบเขานะหรือว่าจะมีสัตว์อสูรที่ให้ค่าประสบการณ์มากกว่าหมาจรจัดอีกงั้นเหรอ’ทีชนึกสงสัยในใจ
รอบๆหมู่บ้านหยู่เปิงนั้นมีสัตว์อสูรอยู่ไม่กี่ชนิดเพราะมันเป็แค่หมู่บ้านเริ่มต้นเล็กๆเท่านั้นผู้เล่นส่วนมากแค่มาเรียนรู้ระบบกับเปลี่ยนอาชีพก็เดินทางออกจากหมู่บ้านไปั้แ่เลเวล5 กันหมดแล้ว ซึ่งเมืองเริ่มต้นจะอยู่ถัดออกไปทางทิศตะวันออก
.....
ทีชเก็บของในห้องจนหมดก็ออกจากโรงเตี้ยมมุ่งหน้าไปจุดเปลี่ยนอาชีพทันทีสายอาชีพหลักที่ทีชเลือกคือ จอมยุทธหลังจากที่เปลี่ยนอาชีพเสร็จแล้วนั้นทีชก็เปิดหน้าต่างสถานะดู
ชื่อตัวละคร : ทีชเลเวล : 5
คลาสหลัก : จอมยุทธ
คลาสรอง 1 : ยังไม่มี / คลาสรอง 2 : ยังไม่มี
พลังชีวิต : 1350/1350
ปราณ : 200/200
พลังกายภาพ : 23 พลังเวทย์ : 1
ความอดทน : 10 ความว่องไว : 20
ความชำนาญ : 2
ค่าสถานะคงเหลือ : 0
น้ำหนักสัมภาระ : 280/720
พอเปลี่ยนอาชีพเสร็จพลังมานากับจิตก็หายไปทันทีเพราะอาชีพจอมยุทธนั้นใช้ได้แค่ปราณเท่านั้นค่าพลังกายภาพกับค่าความว่องไวเพิ่มขึ้นมาจนถึง 20 กันหมดส่วนความอดทนเองก็เพิ่มมาเยอะเช่นกันทั้งๆ ที่ ทีช ไม่เคยอัพเลยสักแต้มเมื่อตรวจสอบเสร็จก็มุ่งหน้าไปหาหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมกับโอนกรรมสิทธิ์ร้านค้าทันทีเสียงระบบดังขึ้นทันที
[ท่านได้เป็เ้าของโรงเตี้ยมหยู่เปิง]
[ท่านได้เป็เ้าของโรงน้ำชาหยู่เปิง]
[ท่านได้เป็เ้าของคอกม้าหมู่บ้านหยู่เปิง]
“โรงตีเหล็กร้านขายยา กับร้านอาหาร ไม่สามารถเป็เ้าของได้สินะระบบคงป้องกันไว้เพื่อให้เควสกับผู้เล่นใหม่ ส่วนค่ายทหารเองก็เช่นกันเอาเถอะได้มา 3 อย่างโดยที่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็สุดยอดมากแล้ว”ทีช คิดพลางวิ่งไปที่ประตูทิศเหนือตามคำขอของกุยแก
.......
เมื่อมาถึงก็พบกับกุยแกที่ยืนอยู่กับทหารสวมชุดเกราะที่มีโล่แล้วก็ดาบพาดอยู่ที่หลังอีก10 คนทีชเห็นแบบนั้นก็รู้สึกแปลกใจว่าทหารมาทำไมจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปถามกุยแก
“นายพาทหารมาทำไมแถมมาตั้ง 10 คน”
“ข้าได้เตรียมสถานที่ให้นายท่านเก็บเลเวลไว้แล้วทหารทั้ง 10 นายนี้จะเป็คนลากสัตว์อสูรเข้ามานายท่านแค่ยืนรอฆ่าทหารเท่านั้น”กุยแกตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ เหมือนเดิม
“!! นะนายทำยังไงทำไมทหารถึงยอมมาทำอะไรแบบนี้ให้กัน” ทีช ใอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะใอีกกี่ครั้งกันแน่ในวันนี้
“ในหมู่บ้านหยู่เปิงนี้ข้าสามารถออกคำสั่งทหารได้ทุกคน นายท่านไม่ต้องกังวลไม่มีปัญหาแน่นอนขอรับรีบออกเดินทางกันดีกว่าเราจะออกไปเก็บเลเวลให้นายท่านจนกว่านายท่านจะเลเวล 50.....”พูดเสร็จก็เดินนำไปทันที ทิ้งให้ ทีชนั้นได้แต่ยืนอึ้งอยู่อย่างงั้น
.........
‘จากเลเวล5 ข้ามไปเลเวล 50 เท่าที่เราทราบมาน่าจะใช้เวลาอย่างน้อย1-2 เดือนในเกมเลยนะ’ ทีชเดินตามไปก็ครุ่นคิดไปตลอดทาง
และแล้วก็มาถึงจุดที่กุยแกได้เตรียมไว้ให้ทีชเป็ช่องเขาที่โค้งเว้าเข้าไปในหุบเขา ด้านในมีลานเล็กๆ พอให้คนราวๆ 10-15 คนยืนได้โดยไม่ต้องเบียดกันมาก เมื่อทั้งกลุ่มเดินมายืนในจุดนี้กุยแกก็ออกคำสั่งกับทหารทันทีทหารทั้ง 10 คนกระจายตัวหายลับออกจากหุบเขาไป ทีช ยืนรอได้ 5นาทีก็มีทหาร 2 นายวิ่งกลับมาพร้อมกับลากสัตว์อสูรกลับมาด้วยคนละ3-4 ตัว เป็สุนัขที่คล้ายๆสุนัขจรจัดแต่ตัวใหญ่กว่าเล็กน้อย เมื่อเห็นดังนั้น ทีช จับกระบี่ระดับ B ที่กุยแกเตรียมไว้พุ่งเข้าไปโจมตีทันที
ฉัวะ! ฉัวะ!
ฉึก!
‘หืมทำไมโจมตีแค่ตัวละหนึ่งทีก็ตายแล้วละ’
หลังจากที่ทีชเข้าไปโจมตีใส่หมาป่า3 ตัวเขารู้สึกแปลกใจเพราะหมาป่านั้นโดนฟันไปแค่ครั้งเดียวก็ตายทันทีมันลงไปนอนกองกับพื้นไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่แล้วเสียงกุยแกก็ไขข้อสงสัยให้ทันทีราวกับอ่านความคิดของทีชออก
“ข้าได้สั่งให้ทหารโจมตีมันจนใกล้จะตายก่อนจะลากมาขอรับรวมกับกระบี่ที่นายท่านถือนั้นมีความคมที่สามารถตัดกระดูกของหมาป่าได้นายท่านจึงสามารถฆ่ามันได้ในดาบเดียว ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อนายท่านในตอนนี้สิ่งที่นายท่าน้าคือเลเวล หาใช่การฝึกฝนวิชาไม่”
“เยี่ยมมากกุยแก ฉันกำลัง้าอยู่พอดี งั้นก็จัดมาเลยยิ่งเยอะยิ่งดี!!”ทีชตอบด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของเขากำลังยิ้มอย่างมีความสุขสุดๆ
ใช่แล้วแผนขั้นต่อไปของทีชก็คือการเก็บเลเวลแบบบ้าคลั่งอย่างน้อยเท่าที่วางแผนไว้คือเร่งเก็บเลเวลให้ถึง 200 ภายใน 1ปี เพื่อเปลี่ยนคลาสเป็คลาสสุดท้ายให้เร็วที่สุด เพราะตอนนี้ตัวเกมเปิดมาแล้ว12 ปีถ้านับเวลาในเกม ผู้เล่นส่วนมากทั่วโลกเลเวลเฉลี่ยอยู่ที่ 200 กันหมดแล้ว โดยเฉพาะท็อป 100 ของโลกนั้นเลเวลอยู่ที่ 250 ขึ้นไปกันหมด อีกอย่างคือเมื่อเลเวลถึง200 แล้วนั้น ค่าประสบการณ์จะต้องใช้มากกว่าเดิมอีกเป็ 10เท่า ใช่แล้ว 10 เท่าในตอนที่เกมเปิดผู้เล่นชั้นนำต่างใช้เวลาไม่เกิน 1 ปีก็เลเวล200 กันหมดแล้วแต่หลังจากนั้นหลายๆ คนใช้เวลา 1 เดือนต่อ 1 เลเวลบางคนอาจไม่อัพสักเลเวลเลยด้วยซ้ำ
แถมเลเวล 200-300 นั้นไม่สามารถอัพค่าสถานะได้เองอีกต่อไปแต่ค่าสถานะจะเพิ่มตามสายอาชีพของแต่ละคนให้อัตโนมัติทำให้หลายคนเริ่มที่จะไม่เร่งการเก็บเลเวลอีกแล้วแต่จะเดินทางเพื่อทำเควสหรือตามหา NPC เพื่อมาเป็อาจารย์สอนวิชาบ้างก็สมัครเข้าสำนักต่างๆ บ้างก็ผันตัวเองไปบริหารเมืองที่ตัวเองถือครองบ้างก็ทำธุรกิจเพื่อหาเงินไปใช้ในโลกภายนอกระบบเกมจงใจตั้งมาแบบนี้ก็เพื่อให้ผู้เล่นที่้าเก่งกาจนั้นตามหาวิชาต่างๆเพื่อนำมาฝึก หรือพยายามคิดค้นวิชาขึ้นเอง เป็การเพิ่มความสมจริงที่มากขึ้นราวกับได้ใช้อีกชีวิตในโลกของ นิวเวิลด์ เพราะฉะนั้นเลเวล 200 ขึ้นไปนั้นก็เปรียบเสมือนจุดเริ่มต้นว่าจะเข้าสู่เส้นทางสายไหนจะเป็นักบู้หรือบุ๋น
......
แผนขั้นต่อไปของทีชที่เตรียมมานั้นไม่มีอะไรมากนอกจากเก็บเลเวลเท่านั้นในตอนนี้รวมกับที่เขายังมีบัพคูณค่าประสบการณ์ 50% ที่ได้มา ทำให้ได้เปรียบผู้เล่นอื่นทันทีบอกได้แค่ว่าไม่มีใครเก็บเลเวได้เร็วเท่ากับทีชแน่นอนเพราะตอนที่คนอื่นได้บัพนั้นไม่มีทหารมาช่วยลากสัตว์อสูรให้แบบนี้แน่ๆแถมหมาป่าที่ทหารลากมานั้น ถือว่าเป็สัตว์อสูรที่ให้ค่าประสบการณ์มากเป็อันดับสองของเมืองเริ่มต้นอีกด้วยโดยที่อันดับหนึ่งนั้นคือ ก็อบลิน เพียงแต่ก็อบลินนั้นไม่ได้อาศัยอยู่แถวหมู่บ้านหยู่เปิง
ทีชนั้นไม่เคยมีความสุขมากเท่านี้มานานแล้วเขาชื่นชมในตัวกุยแกอย่างมากเขาเชื่อแล้วว่ากุยแกนั้นคือ NPC เกรด S และยังเป็ NPC ชั้นสูงในหมู่เกรดS อีกด้วย เขาได้แต่ผิดหวังตัวเองที่วันนั้นเลือกจะหนีหน้าด้วยการล็อกเอ้าท์ออกไปถ้าตัวเขาไม่ใจร้อนออกไป บางทีตัวของทีชก็จะไม่ก่อเื่จนต้องติดคุก
ในตอนนี้นั้นทีชสาบานในใจทันทีว่าต้องรักษากุยแกให้หายขาดและจะต้องทำให้กุยแกอายุยืนยาวจนอยู่กับเขาให้นานที่สุด เขาจะไม่ให้กุยแกตายเด็ดขาดเพราะเกมนี้นั้นถ้า NPCตายจะไม่สามารถเกิดใหม่ได้เหมือนกับผู้เล่นแต่จะตายไปเลยไม่มีทางฟื้นขึ้นมาอีก
กุยแกที่เป็ NPC สายบุ๋น ทีช ยิ่งต้องระมัดระวังเป็พิเศษ เพราะจะไม่เหมือนสายบู้ที่มีฝีมือในการต่อสู้สูงส่งซึ่งสามารถดูแลตัวเองได้ความคิดนี้ของทีชความจริงก็ไม่ผิดซะทีเดียวเพียงแต่สิ่งที่ทีชเข้าใจนั้นผิดไปเล็กน้อยNPC สายบุ๋นไม่ใช่แค่ฉลาดอย่างเดียวเท่านั้น หากขึ้นชื่อว่า NPCเกรด S ยังไงซะการเอาตัวรอดย่อมทำได้เก่งเหมือนๆกันแน่นอน แต่อาจจะคนละวิธีการ เหมือนกับกุยแกที่ถูกทิ้งให้อยู่แต่ในหมู่บ้านเริ่มต้นที่มีทหารไม่ถึง100 คน ยังสามารถทำได้ขนาดนี้ ไม่ว่าจะหาอุปกรณ์เกรด Bมาให้ เข้าควบคุมหมู่บ้านหยู่เปิงถึงแม้จะไม่เป็หัวหน้าหมู่บ้านแต่ตัวเขากลับมีอำนาจยิ่งกว่าหัวหน้าหมู่บ้านอีก NPCทุกคนในหมู่บ้านล้วนแต่ให้ความเคารพนอบน้อมทหารในหมู่บ้านแค่กุยแกสั่งคำเดียวก็พร้อมบุกน้ำลุยไฟในทันทีซึ่งเื่เหล่านี้ทีชจะได้รู้ได้เห็นอีกมากในอนาคต.....
......
ในเกมนี้นั้น NPC ทุกคนจะเข้าใจว่าผู้เล่นเป็มนุษย์ที่เคยสำเร็จเป็เซียนแล้วกลับชาติมาเกิดทำให้เวลาตายดวงิญญาเซียนที่กลับชาติมาเกิดสามารถเกิดใหม่ได้อีกคล้ายๆ กับตำนานของนกฟินิกซ์ที่เวลาตายก็จะสลายกลายเป็กองขี้เถ้าแต่แล้วก็ฟื้นออกจากกองขี้เถ้าขึ้นมามีชีวิตได้ใหม่ก็เหมือนกับผู้เล่นที่พอตายไปแล้ว 15 นาทีร่างก็จะสลายกลายเป็แสงพอผ่านไปอีก2 ชม. ก็จะพุ่งลงมาเกิดใหม่ที่จุดเกิด
NPC ระดับสูงนั้นจะฉลาดสามารถเข้าใจการกระทำแปลกๆและคำพูดแปลกๆ ของผู้เล่นได้ดีกว่า NPC ระดับต่ำเช่นเวลาที่ผู้เล่นพูดว่า ไปเก็บเลเวล ไปล่าบอส ไปลงดันเจี้ยน หรือประมาณนี้ก็จะเข้าใจได้ทั้งหมดว่าผู้เล่น้าจะสื่อถึงอะไร
…….
เวลาผ่านไป2 วันบัพค่าประสบการณ์ของ ทีช ก็หมดลง ทีชนั้นเก็บเลเวลตลอดเวลาโดยไม่ได้หยุดพักเลยนอกจากตอนนอนเท่านั้น ขวดยาที่กุยแกเตรียมไว้ให้นั้นสามารถใช้ฟื้นพลังปราณได้ทำให้เขาเก็บเลเวลต่อได้โดยไม่ต้องหยุดพักบ่อยอย่างที่คิดแล้วยิ่งอัพเลเวลค่าพลังปราณก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ทีชอัพแต่ค่าพลังกายภาพกับความอดทนทั้งหมด ในตอนนี้นั้นเขามองข้ามค่าความว่องไวไปก่อนทันทีนั่นก็เพื่อ้าให้ตัวเองเหนื่อยช้าที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ จนสุดท้ายก็จบลง‘เปิดหน้าต่างสถานะ’
ชื่อตัวละคร : ทีชเลเวล : 80
คลาสหลัก : จอมยุทธ
คลาสรอง 1 : ยังไม่มี / คลาสรอง 2 : ยังไม่มี
พลังชีวิต : 15,320/15,320
ปราณ : 800/1,050
พลังกายภาพ : 163 พลังเวทย์ : 1
ความอดทน : 150 ความว่องไว : 95
ความชำนาญ : 22
ค่าสถานะคงเหลือ : 0
น้ำหนักสัมภาระ : 409/2100