ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        กู่ซิ่วฟังแล้วงงไปหมดเธอถามว่า “เยว่เยว่เอาซานซานมาเป็นเครื่องมือยังไง?แล้วปล่อยข่าวลืออะไรใส่ฮุ่ยฮุ่ยอีก?”

        ซือล่าเหมยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังด้วยสีหน้าบึ้งตึง

        กู่ซิ่วอ้าปากพะงาบๆ  ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

        ในใจก็ได้แต่โทษลูกสาวสุดที่รักเยว่เยว่ ว่าช่างสร้างเรื่องได้เก่งนัก

        สวี่เยว่ร้องไห้ใจจะขาด“หนูไม่ได้ใช้ซานซานเป็นเครื่องมือแล้วหนูก็ไม่ได้บอกว่าพี่สาวเป็นมือที่สามใครด้วย”

        จากนั้นก็นำเรื่องที่เคยพูดกับกู่ซานซานมาเล่าให้ทุกคนฟัง

        หลังจากเล่าจบเธอถามกู่ซานซานทั้งน้ำน้ำตาว่า “ตอนนั้นฉันพูดว่าถ้าพี่สาวยังไม่ยอมรับว่าเป็นมือที่สามพวกเราก็ตัดสินว่าเธอเป็นมือที่สามไม่ได้ใช่ไหม?”

        “เธอต่างหากที่ยืนยันว่าพี่สาวเป็นมือที่สามใช่หรือเปล่า?”

        กู่ซานซานได้แต่พยักหน้า

        สวี่ฮุ่ยเอ่ยขึ้น“สวี่เยว่ อย่าขุดหลุมพรางให้กู่ซานซานเลย”

        “ก่อนเธอจะไปบ้านคุณตาเรื่องที่หลูเจียหงใส่ร้ายฉันก็กระจ่างแล้ว”

        “เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฉันไม่ใช่มือที่สามแต่กลับไม่บอกความจริงกู่ซานซาน เล่าเรื่องแค่ครึ่งเดียว ชักจูงให้เธอเข้าใจฉันผิด”

        “แล้วค่อยใช้ความปากมากของเธอกระจายข่าวลือเกี่ยวกับฉันเธอไม่ต้องลงมือเองก็สามารถทำลายชื่อเสียงฉันได้”

        “เธอนี่ช่างใจคอโหดเหี้ยมนักกู่ซานซานดีกับเธอขนาดนี้ เธอยังใช้เขาเป็นเครื่องมืออีก!”

        ซือล่าเหมยใช้นิ้วจิ้มหัวลูกสาวโง่ๆ ของตัวเอง “เห็นธาตุแท้ของสวี่เยว่หรือยัง?ต่อไปอย่าไปเล่นกับเธออีก!”

        กู่ซานซานเม้มปากแน่นจ้องมองสวี่เยว่ด้วยความแค้นเคืองพลางพยักหน้า

        คุณตากู่บังคับให้สวี่เยว่และกู่ซานซานขอโทษสวี่ฮุ่ยจากนั้นจึงพูดกับสวี่ฮุ่ยด้วยท่าทางใจดี “ได้ยินว่าเช้านี้มีคนมาด่าเธอถึงหน้าบ้านจนคุณนายลู่ต้องมาจัดการให้”

        “อากาศร้อนๆ แบบนี้ รบกวนคุณนายเขาเกินไป”

        “ฉันอยากซื้อของขวัญให้น้าของหลานพาไปขอบคุณคุณนายลู่ที่บ้านสกุลลู่สักหน่อยหลานคิดว่ายังไง?”

        สวี่ฮุ่ยถึงบางอ้อคุณตาอยากใช้เธอเป็นบันไดไต่เต้า สานสัมพันธ์กับตระกูลลู่นี่เอง         

        มิน่าล่ะถึงได้ตบหน้ากู่ซิ่วกับสวี่เยว่แถมยังบังคับให้สวี่เยว่กับกู่ซานซานขอโทษเธอ ทั้งหมดก็เพื่อเอาใจเธอ

        น่าเสียดายที่เธอไม่อยากให้พวกเขาสมปรารถนา

        สวี่ฮุ่ยปฏิเสธอย่างเย็นชา“ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูจะไปขอบคุณด้วยตัวเอง”

        คุณตากู่ทำสีหน้าจริงจัง“ทำแบบนั้นได้ยังไง? ไม่มีผู้ใหญ่ไปด้วยสกุลลู่จะคิดว่าพวกเราไม่ให้เกียรติพวกเขานะ”

        สวี่ฮุ่ยยังคงพูดเสียงราบเรียบ“คุณย่าลู่รู้ว่าพวกคุณไม่ชอบหนูท่านคงไม่สนใจหรอกว่าพวกคุณจะให้เกียรติพวกเขาหรือเปล่า”

        พูดจบเธอก็เดินออกไปเธอไม่อยากรับมือกับคุณตาอีกแล้ว เสียเวลาเปล่า ๆ หลบไปก่อนดีกว่า

        คุณตากู่หน้าแตกจ้องมองกู่ซิ่วและสวี่เยว่อย่างไม่พอใจ ก่อนจะพาครอบครัวลูกชายกลับไป

        สวี่ฮุ่ยยังเดินไม่ถึงประตูใหญ่ของบ้านพักก็เจอกับสวี่ต้าซานที่เพิ่งกลับจากเลิกงาน

        สวี่ต้าซานลงจากรถจักรยานถามด้วยความเป็นห่วง “ใกล้มื้อเย็นแล้วทำไมลูกจะออกไปข้างนอกอีกล่ะ?”

        สวี่ฮุ่ยพูดประชดประชัน“กินข้าวเย็นอะไรกัน? คุณตาเพิ่งตบหน้าแม่กับสวี่เยว่แม่ต้องมาลงที่หนูแน่ ๆ”

        “ไม่ด่าไม่ตีหนูก็บุญแล้วยังหวังว่าแม่จะให้ข้าวหนูกินอีกเหรอ? พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกซะล่ะมั้ง”

        สวี่ต้าซานทำหน้าไม่อยากเชื่อ“คุณตาของลูกมาเหรอ? แล้วท่านอยู่ไหน?”

        สวี่ฮุ่ยชี้นิ้วไปด้านหลัง“นั่นไงคะ!”

        สวี่ต้าซานมองตามที่เธอชี้ไปแล้วร้องเรียก “พ่อ พี่ชาย พี่สะใภ้จะกลับแล้วเหรอครับ? อย่างน้อยก็กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนค่อยกลับสิครับ”

        ซือล่าเหมยพูดแขวะ“ซานซานยังไม่ได้กินข้าวสักเม็ด ดื่มน้ำสักหยดที่บ้านนายสวี่เยว่ก็ใช้ลูกสาวฉันเป็นเครื่องมือแล้วถ้าได้กินข้าวที่บ้านนายหรือดื่มน้ำไปด้วยไม่รู้คนร้ายกาจอย่างสวี่เยว่จะหาทางกลั่นแกล้งซานซานยังไงอีกบ้าง!”

        สวี่ต้าซานเห็นเพื่อนบ้านที่เพิ่งเลิกงานหลายคนมองมาทางพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงพูดว่า “ไปคุยกันที่บ้านเถอะ”

        แต่คุณตากู่กับคนอื่นๆ ไม่ยอมไปบ้านสวี่ต้าซานอีก

        สุดท้ายพวกเขาก็ไปคุยกันที่มุมหนึ่งนอกบ้านพักประมาณสิบกว่านาที

        ส่วนใหญ่เป็นสวี่ต้าซานที่ถามซือล่าเหมยเป็นคนตอบ

        สวี่ต้าซานถึงได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากเขาไปทำงานรวมถึงเรื่องที่สวี่เยว่ใช้กู่ซานซานเป็นเครื่องมือใส่ร้ายสวี่ฮุ่ยว่าเป็นมือที่สาม

        หลังจากส่งพ่อตาและครอบครัวพี่ภรรยากลับไปแล้วสวี่ต้าซานก็กลับบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง

        ตอนที่เขาปั่นจักรยานมาถึงหน้าประตูบ้านก็เห็นสวี่ฮุ่ยก้าวเข้าไปในบ้านพอดี

        กู่ซิ่วเพิ่งโดนพ่อตัวเองตบหน้ากำลังโมโหจัด พอเห็นสวี่ฮุ่ยก็คลั่งขึ้นมาทันที

        หยิบแก้วขึ้นมาปาใส่สวี่ฮุ่ย“อีเด็กเวรนรกส่งมาเกิด ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ!”

        สวี่ฮุ่ยหลบทันแก้วใบนั้นเลยไปโดนหน้าผากของสวี่ต้าซานที่เดินตามหลังเข้ามาในบ้านเลือดไหลทะลักออกมาในทันที

        สวี่ฮุ่ยแบมือให้สวี่ต้าซาน“พ่อ หนูบอกแล้วว่าแม่กับสวี่เยว่กุข่าวลือใส่ร้ายหนูพอโดนคุณตาสั่งสอน พวกเธอต้องมาลงที่หนูแน่ ๆ พ่อยังไม่เชื่ออีก!”

        กู่ซิ่วไม่คิดว่าตัวเองจะทำสวี่ต้าซานบาดเจ็บเธอพูดตะกุกตะกัก “ฉัน…ฉันไม่ได้ตั้งใจฉันแค่อยากจะขู่ฮุ่ยฮุ่ย”

        สวี่ต้าซานเอามือคลำหน้าผากเห็นเลือดเต็มมือ จึงตะโกนลั่น “เธอกับสวี่เยว่ใส่ร้ายฮุ่ยฮุ่ยคุณยังมีหน้ามาขู่ฮุ่ยฮุ่ยอีกเหรอ?”

        “อีกอย่างนี่เรียกว่าขู่หรือไง? เธอจะทำให้ฮุ่ยฮุ่ยเสียโฉมชัด ๆ!”

        “กู่ซิ่วเธอคิดว่าทุกคนเป็นคนโง่ มีแค่เธอฉลาดคนเดียวในโลกหรือไง?”

        สวี่เยว่ครุ่นคิดกัดริมฝีปาก ก่อนจะเดินเข้าไปพยุงสวี่ต้าซาน “พ่อพวกเราไปทำแผลก่อนเถอะค่ะ”

        “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ถ้าพ่อจะโทษก็โทษหนูเถอะค่ะ”

        “เดี๋ยวพ่อค่อยสั่งสอนหนูทีหลังก็ได้หนูไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ทั้งนั้น…”

        เธอยังพูดไม่ทันจบสวี่ต้าซานก็ตบหน้าเธอ “ลูกทำผิดพ่อสั่งสอนลูกเป็นเรื่องสมควรแล้ว ทำไมลูกถึงมีข้อโต้แย้ง?”

        สวี่เยว่ล้มลงกับพื้น

        กู่ซิ่วเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปประคองสวี่เยว่พูดปนสะอื้นว่า “เยว่เยว่ ลูกเป็นยังไงบ้าง?”

        สวี่เยว่ฝืนยิ้มเข้มแข็ง“แม่ หนูไม่เป็นไรค่ะ”

        “ให้พ่อตีหนูระบายอารมณ์เถอะค่ะใครใช้ให้หนูอดทำผิดไม่ได้อีกละคะ?” พูดจบเธอก็ร้องไห้ฮือ ๆ ๆ ออกมา

        นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่ต้าซานตีสวี่เยว่หลังจากตีไปแล้วเขาก็รู้สึกเสียใจ ตอนนี้เห็นสวี่เยว่ร้องไห้จนหายใจไม่ออกเขายิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

        ยิ่งกู่ซิ่วร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดบอกว่าสวี่เยว่เป็นเด็กมีโรคประจำตัว จะผิดยังไงก็ไม่ควรตี

        แล้วยังบอกอีกว่าถ้าสวี่เยว่เป็นอะไรไปเธอก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อไป สวี่ต้าซานจึงรู้สึกผิดอย่างมาก

        เดิมทีเขาตั้งใจจะสั่งสอนภรรยากับลูกสาวคนเล็กให้หนักแต่ตอนนี้เขาไม่มีความคิดนั้นแล้ว

        สวี่ฮุ่ยเห็นสถานการณ์ก็เข้าใจดีว่าการหวังให้สวี่ต้าซานให้ความเป็นธรรมกับเธอนั้นคงเป็นไปไม่ได้

        งั้นก็เอาเรื่องน่าอายที่สวี่เยว่กับกู่ซิ่วใส่ร้ายเธอไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้กันทั่วเลยแล้วกัน

        เธอพยุงสวี่ต้าซานเดินออกไปข้างนอก“พ่อ เรารีบไปทำแผลเถอะค่ะ เลือดไหลเยอะแล้ว!”

        ความกังวลบนใบหน้าของเธอล้วนเป็นการเสแสร้ง

        ต่อให้สวี่ต้าซานหัวแตกหรือถึงขั้นตาย เธอก็ไม่เสียใจ

        สวี่ต้าซานไม่เคยรักเธอจริงๆ แล้วทำไมเธอต้องเสียใจด้วย

        คนอื่นทำกับเธอยังไงเธอก็จะทำกับคนอื่นอย่างนั้น

        ตอบแทนความแค้นด้วยความดีแล้วอะไรตอบแทนความดีล่ะ?

        สวี่เยว่กลัวว่าสวี่ฮุ่ยจะฟ้องเรื่องของเธอกับกู่ซิ่วให้สวีต้าซานฟังจึงรีบเข้าไปพยุงสวี่ต้าซานอีกข้างหนึ่ง แล้วไปหาหมอกับสวี่ต้าซาน

        สวี่ต้าซานยิ่งรู้สึกผิดตนตีลูกสาวไปแล้ว ลูกสาวยังพาเขาไปหาหมอ

        เพื่อนบ้านหลายคนเห็นสวี่ต้าซานเลือดอาบหน้าก็ตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น

        สวี่ต้าซานคิดว่าไม่ควรป่าวประกาศเรื่องน่าอายให้คนนอกฟังจึงคิดจะบ่ายเบี่ยงไป

        สวี่ฮุ่ยจะปล่อยให้เขาทำตามใจได้ยังไง?เธอตั้งใจจะใช้โอกาสนี้เปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของกู่ซิ่วกับสวี่เยว่ให้ทุกคนรู้