ตอนที่ 21: แขกคนใหม่ของป้าข้างบ้าน
บ่ายวันศุกร์อันแสนสงบเงียบใน่ปลายฤดูฝน... ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือหมู่บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่สว่างไสว ปราศจากก้อนเมฆหมอกควันใดๆ แสงแดดแผดเผาลงมาบนแนวปูนถนนและสนามหญ้าสีเขียวขจีจนเกิดไอความร้อนระเหยพัดโชยขึ้นมาเป็ระลอกบางๆ สายลมร้อนที่พัดผ่านแปลงดอกไม้ริมรั้วหอบเอาทั้งกลิ่นอายดินชื้น กลิ่นหอมระรื่นของดอกแก้ว และดอกพุดซ้อนลอยอบอวลไปทั่วบริเวณกว้างขวาง ประตูรั้วไม้เตี้ยๆ สีขาวสะอาดตาที่เคยทำหน้าที่ปิดกั้นอาณาเขตระหว่างบ้านของเจตและป้าลดา บัดนี้ถูกเปิดอ้าทิ้งไว้อย่างกาวรรณ์ถาวร เป็เสมือนสะพานเชื่อมสัมพันธ์ลับและความรักความเสน่หาของพวกเขาทั้งสองที่เติบโตและลึกซึ้งขึ้นในทุกๆ วันที่ผ่านมา
*เอี๊ยด...*
เสียงล้อรถยนต์ซีดานสีบรอนซ์ทองคันหรูของป้าลดาแล่นช้าๆ เข้ามาจอดสงบแน่นสนิทบนลานปูนหน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นของเธอ ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์เงียบดับลง ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออกกว้างพร้อมกับการปรากฏตัวของป้าลดาในชุดเดรสกระโปรงยาวผ้าฝ้ายพลิ้วไหวสีชมพูหวานก้าวลงมาด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ทว่าความพิเศษของการกลับมาในวันนี้คือ ประตูฝั่งผู้โดยสารตอนหน้าได้เปิดออกช้าๆ เผยร่างอวบอัดสะบึมบั๊กของหญิงสาวใหญ่อีกคนก้าวเท้าเรียวสวยลงมาเหยียบพื้นกระเบื้องลานจอดรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้าอิดโรยจากการเดินทางไกลหลายชั่วโมง
เธอคนนี้คือ **‘พิมพ์รา’** หรือที่ลดาเรียกว่า **‘น้าพิมพ์’** สาวใหญ่วัย 36 ปี เพื่อนรักสนิทสนมกลมเกลียวของลดามาั้แ่สมัยเรียนมัธยมปลาย น้าพิมพ์ราเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตชีวิตคู่ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตมาด้วยความชอกช้ำและผิดหวังหลังจากการหย่าร้างกับอดีตสามีเก่าที่แต่งงานครองคู่กันมาเกือบสิบปี ความโดดเดี่ยวอ้างว้างและหยาดน้ำตาที่รินไหลทุกค่ำคืนทำให้เธอยอมตกลงรับคำชวนอันอบอุ่นของลดาที่จะย้ายมาพักอาศัยและพักผ่อนฟื้นฟูจิตใจอยู่ด้วยกันที่บ้านเดี่ยวหลังใหญ่หลังนี้ชั่วคราวเพื่อรักษารอยร้าวทางใจ
น้าพิมพ์ราเป็ผู้หญิงที่มีสรีระอวบอัดสะบึมยั่วยวนใจเป็พิเศษ รูปร่างของเธออวบอัดมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนสะดุดตา สะโพกผายกลมกลึงกว้างใหญ่และเนินอกโตตึงแน่นคู่ั์ล้นทะลักเด่นชัดไม่แพ้ป้าลดา ผิวกายของเธอเป็สีน้ำผึ้งเนียนละเอียดนุ่มนิ่มสะอาดตา ใบหน้าสวยเฉี่ยวคมอมหวานทว่าแววตาคู่กลมโตกลับแฝงความเหงาและความอ้างว้างลึกๆ วันนี้เธอเลือกสวมชุดเดรสกระโปรงรัดรูปสั้นเหนือเข่าสีน้ำเงินเข้ม เผย่ไหล่กลมกลึงและขาอวบเนื้อนุ่มแน่นสะดุดตาชวนมองและน่าััที่สุด
ทางฝั่งบ้านเดี่ยวหลังข้างๆ... เจต (ตัวเอก/เด็กข้างบ้าน) ในชุดเสื้อกล้ามรัดรูปสีเทาเผยแผงอกหนั่นแน่นลอนกล้ามท้อง และกางเกงขาสั้นสบายๆ กำลังยืนยืดเส้นยืดสายชูบาสเกตบอลลงห่วงไม้แป้นบาสอยู่ที่ลานสนามหญ้าบ้านตัวเอง ชายหนุ่มหันสายตาคมเข้มมองตรงมายังรถยนต์ของลดาทันที สายตาคู่คมคมกริบกวาดมองสรีระสะสะบึมยั่วยวนของน้าพิมพ์ราอย่างนิ่งสงบ ทว่าในความเงียบงันนั้น แววตาของเจตกลับลุกโชนไปด้วยประกายแห่งตัณหาความปรารถนาและแผนการลึกลับขึ้นมาทันที
เจตโยนลูกบาสทิ้งลงพื้นสนามหญ้าเสียงดังตุบๆ แล้วเดินก้าวเท้ายาวๆ ข้ามรั้วไม้เตี้ยสีขาวผ่านสนามหญ้าที่ไม่มีอะไรปิดกั้นตรงเข้ามาหาคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แสงแดดบ่ายสาดส่องชโลมผิวสองสีชื้นเหงื่อจนเหนียวเหนอะหนะเป็ประกายเงาเลี่ยม มัดกล้ามต้นแขน หัวไหล่หนาแกร่ง และแผงอกกว้างขยับไหวตามจังหวะก้าวเดินอย่างสมชายหนุ่มแน่นวัย 21 ปีที่เติบโตเต็มตัวสะพรั่งไปด้วยความกำยำ
“เจตจ๊ะ... มาพอดีเลยลูก นี่พิมพ์ เพื่อนสนิทของป้าเองจ้ะ พิมพ์... นี่เจตนิพัทธ์ หรือเ้าเจต เด็กข้างบ้านที่ฉันเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ ไงจ๊ะ คอยมาช่วยงานยกของหนักๆ ในบ้านและดูแลฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะจ้ะ” ลดาเอ่ยแนะนำเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงสุภาพ แฝงแววตาเชื่อมเชื่อมหวานรักหึงหวงส่งให้คนรักหนุ่มรุ่นลูกอย่างมีความนัยเสน่หาลึกซึ้ง
น้าพิมพ์ราหันสายตาจ้องมองตามคำแนะนำของเพื่อนรัก ทันทีที่สายตาคู่เฉี่ยวหวานซึ้งของเธอประสานเข้ากับร่างกายสูงใหญ่กำยำ 182 เิเ และแผงอกกว้างที่ปูดนูนภายใต้เสื้อกล้ามรัดรูปของเจต ชายหนุ่มรุ่นลูกที่มีเสน่ห์ดิบแน่นของเพศชายหนุ่มแน่นสะพรั่ง น้าพิมพ์ถึงกับเบิกตากว้างชะงัก ลมหายใจสะดุดตัวเกร็งสั่นระริกริกๆ ด้วยความหวั่นไหวอย่างรุนแรงลึกๆ เสน่ห์ความเป็ชายที่แข็งเกร่งป่าเถื่อนของเจตปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาของแม่หม้ายสาวใหญ่ที่ขาดแคลนััรักอบอุ่นมานานเกือบปีจนหัวใจเต้นผิดจังหวะสะท้านสยิวไปทั่วท้องน้อยและหว่างขาจนกางเกงในชื้นแฉะ
“สวัสดีครับน้าพิมพ์... ยินดีต้อนรับสู่บ้านป้าลดานะครับ เดี๋ยวผมช่วยขนกระเป๋าเดินทางหลังรถเข้าไปเก็บในห้องนอนแขกชั้นล่างให้นะครับ” เจตเอ่ยทักทายน้ำเสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่ส่งสายตานิ่งคมจ้องมองใบหน้านวลสวยและอกโตของน้าพิมพ์อย่างมีความหมายลึกซึ้ง
“สะ... สวัสดีจ้ะเจต... ขอบใจมากนะจ๊ะรบกวนหนูแย่เลย...” น้าพิมพ์ราละล่ำละลักกระซิบตอบเสียงสั่น หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหูขาวสะอาดเบนหลบสายตาคมกริบด้วยความเขินอายปนเสียวสยิวลึกๆ ในสัญชาตญาณสาวใหญ่ที่เริ่มพุ่งพล่าน
เจตเดินอ้อมไปทางท้ายรถ ขยับเปิดฝากระโปรงท้ายรถออก ชายหนุ่มก้มลงขยับยกกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบที่หนักอึ้งขึ้นพาดบ่ากว้างและหิ้วด้วยมือแกร่งอย่างง่ายดายราวกับยกปุยนุ่น เผยมัดกล้ามต้นแขน หัวไหล่ และแผ่นหลังกว้างตึงเปรี๊ยะชื้นเหงื่อจนเสื้อกล้ามแนบเนื้อเห็นลอนกล้ามสะท้านตา น้าพิมพ์ยืนกอดอกจ้องมองตามบั้นท้ายสอบและแผงหลังกว้างหนาของเด็กหนุ่มข้างบ้านด้วยสายตาสั่นไหว กลืนน้ำลายอึกใหญ่ระงับความอยากในอกอย่างทรมานใจที่สุด
“แหม่... หนูลดา เด็กข้างบ้านเธอคนนี้แข็งแรงจังเลยนะจ๊ะ... รูปร่างกำยำล่ำสันดีจังเลย แผงอกหนาไหล่กว้างน่าพึ่งพาจัง...” น้าพิมพ์เอ่ยกระซิบชมเพื่อนรักเสียงแ่หวานพลางใช้นิ้วเรียวลูบแขนตัวเองแก้เขิน
ลดาชำเลืองมองเพื่อนรักพลางอมยิ้มเ้าเล่ห์ดวงตาระยิบระยับ “จ้ะพิมพ์... เ้าเจตมันแข็งแรงมาก... แรงดีไม่มีตกเลยล่ะ ช่วย ‘ยกของ’ และ ‘ทำงาน’ หนักในบ้านได้ดีที่สุดเลย... เดี๋ยวพิมพ์อยู่บ้านหลังนี้ไปเรื่อยๆ จะได้รู้เองจ้ะ” ลดาแฝงคำพูดมีนัยสวาทจนน้าพิมพ์ขมวดคิ้วประหลาดใจแต่ไม่ได้ทักอะไรต่อเพราะความอาย
เจตนำกระเป๋าเดินทางเข้าไปจัดวางในห้องนอนแขกชั้นล่างเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มเดินก้าวกลับออกมาที่ห้องโถงกว้าง พลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อที่ไหลย้อยตามซอกคอหนาและแผงอกกว้าง น้าพิมพ์รากุลีกุจอรีบเดินเข้าไปในครัว ยกแก้วน้ำส้มคั้นเย็นฉ่ำที่จัดเตรียมไว้มารีบยื่นส่งให้เจตด้วยมือเรียวที่สั่นเทาเบาๆ
“ขอบคุณมากนะจ๊ะเจต... เหนื่อยแย่เลย ดื่มน้ำส้มเย็นๆ ให้ชื่นใจก่อนนะจ๊ะหนู” น้าพิมพ์เอ่ยบอกพลางช้อนตามองสบตากับเจตตรงๆ แสงไฟสลัวสาดส่องเนินอกอวบอิ่ม
ปลายนิ้วอุ่นร้อนของเจตแสร้งทำเป็ยื่นไปัักุมโดนข้อมือนุ่มนิ่มของน้าพิมพ์ราเบาๆ ตอนรับแก้วน้ำ กระแสความร้อนระอุแล่นริ้วจากมือกว้างเข้าสู่ข้อมือเรียว น้าพิมพ์ตัวสะดุ้งวาบหน้าแดงระเรื่อเบนหลบสายตาด้วยความเขินอายปนเสียวสยิวลึกๆ เจตสบตานิ่งคมส่งกระแสอารมณ์เสน่หาเ้าเล่ห์ ชายหนุ่มดื่มน้ำส้มรวดเดียวหมดแก้วจนหยดน้ำสีส้มไหลเปียกอกเสื้อกล้ามเป็คราบน่าสยิว
“ขอบคุณครับน้าพิมพ์... น้ำส้มหวานเย็นชื่นใจดีจังเลยครับ... ถ้ามีอะไรชำรุดในบ้านหรือ้าให้ผมช่วย ‘ซ่อม’ จุดไหน เรียกใช้เด็กข้างบ้านคนนี้ได้ตลอดเวลาเลยนะครับ... ผมยินดีช่วยอย่างเต็มที่และรวดเร็วแน่นอนครับ...” เจตทิ้งท้ายน้ำเสียงทุ้มพร่าแฝงความนัยสะกิดใจจ้องมองสะโพกผายกลมกริบของน้าพิมพ์รา
“จ้ะเจต... ขอบใจมากนะจ๊ะเด็กดี...” น้าพิมพ์พึมพำตอบบิดนิ้วเขินอายปนปั่นป่วนในช่องท้องอย่างรุนแรง
เมื่อเจตขอตัวลาเดินข้ามสนามหญ้ากลับบ้านไป ทิ้งให้สองสาวใหญ่อยู่ในห้องนั่งเล่น น้าพิมพ์ราเดินไปหยุดเกาะขอบหน้าต่างกระจกมองตามแผ่นหลังกว้างของเด็กหนุ่มข้างบ้านที่เดินจากไปกวาดสายตามองมัดกล้ามหลังด้วยหัวใจที่เต้นรัวสะท้านในอกอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
ลดาเดินขยับเข้ามาโอบไหล่เพื่อนรัก ยิ้มเย้าแววตาหวานฉ่ำ “เป็ยังไงพิมพ์... เด็กข้างบ้านฉันถูกใจเธอไหมจ๊ะ? เห็นมองตามตาไม่กระพริบเลยนะเพื่อนรัก”
น้าพิมพ์ราสะดุ้งตัวโยนหน้าแดงก่ำรีบปฏิเสธพัลวันด้วยความเขิน “บ้าจ้ะลดา! ฉันเป็ผู้ใหญ่แล้วนะจะไปคิดอะไรกับเด็กคราวลูก... แต่ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเจตเขาดูเป็หนุ่มแน่นเต็มตัวและมีเสน่ห์ทางเพศดิบๆ แข็งแรงมากเลยจ้ะ...”
“หึๆ... พิมพ์จ๋า... เจตน่ะไม่ใช่เด็กน้อยธรรมดาหรอกนะ... เขาเป็หนุ่มแน่นที่ร้อนแรงและมีรสรักที่วิเศษสุดยอดจนพิมพ์ต้องติดใจแน่ๆ... เดี๋ยวพิมพ์อยู่บ้านนี้ไปเรื่อยๆ จะได้รู้จักเสน่ห์และอาวุธร้ายของเจตดีขึ้นแน่นอนจ้ะ” ลดาหัวเราะเบาๆ ทิ้งท้ายมีนัยลึกซึ้ง
คำพูดของลดาทำเอาน้าพิมพ์ราใจสั่นสะท้านเก็บความสงสัยและความร่านสวาทที่เริ่มพวยพุ่งในอกไว้ลึกๆ ความเหงาและความปรารถนาอุ่นร้อนที่แห้งแล้งมานานบัดนี้เริ่มปะทุขึ้นมาทีละน้อยเพียงแค่ได้พบััแรกของเจตเด็กข้างบ้านยอดเสน่หาคนนี้ และความ้าััรักก็กำลังเรียกร้องให้เธอต้องยอมจำนนในไม่ช้า...