EP2 — ความเร็วที่ไม่มีค่า
รถตู้จอดอยู่ริมทุ่ง
ไฟหน้ารถส่องไปยังตำแหน่งที่วัตถุหายไป
ไม่มีรอยไหม้
ไม่มีสนามแม่เหล็กตกค้าง
ไม่มีอะไรเลย
ซึ่งสำหรับเมฆา
นั่นแหละคือ “ปัญหา”
“ข้อมูลศูนย์” เขาพูด
“เป็นข้อมูลที่อธิบายยากที่สุด”
วรุฒนั่งกอดอก
สั่นเล็กน้อย
ทั้งที่อากาศไม่เย็น
“พี่เมฆาครับ
ผมเคยกลัวผี
กลัวความมืด
กลัวสอบตก”
เขากลืนน้ำลาย
“แต่ผมไม่เคยกลัว…สมการมาก่อนเลย”
จิตรากำลังเช็กกล้อง
จอแตกเป็นเส้น
เหมือนถูกลากด้วยมือที่มองไม่เห็น
“กล้องทุกตัวเสียพร้อมกัน” เธอว่า
“แต่นาฬิกาอะตอมในรถ
ยังเดินปกติ”
เมฆาชะงัก
หันมามองทันที
“เดินปกติ
หรือเดิน ตรงกัน”
จิตราหยุด
มองตัวเลข
“ช้ากว่ามาตรฐาน…สามจุดสองวินาที”
วรุฒเบิกตา
“…แปลว่าอะไรครับ
แปลว่าเรามาช้าหรือโลกไปเร็ว”
เมฆาหลับตา
ถอนหายใจ
“แปลว่าเวลาที่นี่
ไม่ใช่เวลาของที่อื่น”
เขาเปิดแล็ปท็อป
แม้สัญญาณจะหาย
ข้อมูลภายในยังอยู่
กราฟความเร่ง
พุ่งขึ้น
แล้วหายไป
ไม่มีเส้นเชื่อม
“วัตถุนี้” เมฆาพูดช้าๆ
“ไม่ได้มีค่า ‘ความเร็ว’”
วรุฒทำหน้าไม่เข้าใจ
“ของที่เคลื่อนที่
มันต้องมีความเร็วสิครับ”
“เฉพาะของที่เคลื่อนที่ ผ่าน ระยะทาง” เมฆาตอบ
“แต่นี่มันไม่ผ่าน”
เขาหยิบปากกา
เขียนลงบนกระจกหน้ารถ
Δx ≠ 0
Δt ≠ 0
v = ?
“ตำแหน่งเปลี่ยน”
“เวลาเปลี่ยน”
“แต่ไม่มีการเคลื่อนที่ระหว่างกลาง”
จิตราพูดเรียบ
เหมือนสรุปบทเรียน
“เหมือนมีใครบางคน
ลบเฟรมกลางออกจากหนัง”
วรุฒหัวเราะแห้ง
“ผมไม่ชอบหนังทดลองครับ
โดยเฉพาะตอนที่ผมอยู่ในเรื่อง”
เสียงวิทยุในรถ
ดังขึ้นเอง
…ชี่…ชี่…
ไม่มีสัญญาณ
แต่มีเสียง
“…วัตถุไม่ได้เร่ง…”
“…อย่าคำนวณด้วยกรอบอ้างอิงเดิม…”
“…คุณกำลังวัดผิดสิ่ง…”
วรุฒขนลุก
“พี่ครับ
เสียงนี้ไม่ใช่วิทยุสมัครเล่นนะครับ
มันเหมือน…เสียงคนอธิบาย”
จิตรามองหน้าปัด
คลื่นความถี่ไม่มีอะไรเลย
“ไม่มีการส่ง” เธอพูด
“เหมือนมันไม่ได้มา จากที่อื่น”
เมฆาพึมพำ
เสียงแทบไม่ได้ยิน
“แต่มาจาก ความเข้าใจของเราเอง”
เสียงหยุด
เงียบอีกครั้ง
ทันใดนั้น
ไฟหน้ารถส่องเห็นบางอย่างบนพื้น
รอยบุ๋มเป็นวงรี
ตื้นมาก
เหมือนแรงกดจากของที่ “เลือก” จะมีน้ำหนัก
วรุฒเดินเข้าไปใกล้
ย่อตัวดู
“…มันเหมือนรอยเท้า”
“แต่ของที่ไม่ต้องเดิน”
จิตรามองฟ้า
พูดเบา
“พี่เมฆา
ถ้ามันทำได้ขนาดนี้
มันยังต้องบินทำไม”
เมฆามองตาม
ดวงตาเคร่งเครียด
“มันอาจไม่ได้บิน”
เขาหยุด
แล้วพูดต่อ
“มันแค่ย้ายตำแหน่ง
ในจักรวาลที่ไม่ได้ใช้แผนที่เดียวกับเรา”
ลมพัดครั้งแรกของคืน
แรง
เฉียบ
เหมือนมีบางอย่างเพิ่ง “เคลื่อนออกไป”
วรุฒกอดตัวเอง
พูดติดตลกทั้งที่เสียงสั่น
“โอเคครับ
งั้นผมขอสรุปอีกทีนะครับ
ถ้ามันกลับมา”
เขามองฟ้า
“ผมไม่ขอดูใกล้ๆแล้ว
ผมขอแค่ให้มันอธิบายด้วยภาษาคน
หรืออย่างน้อย
อย่าทำให้ผมต้องกลับไปเรียนฟิสิกส์ใหม่ตั้งแต่บทแรก”
เมฆามองข้อมูล
ที่ยิ่งดูยิ่งขัดกัน
“มันอาจอธิบายแล้ว” เขาพูด
“แต่เราไม่มีกรอบคิดพอจะฟัง”
กล้องตัวหนึ่ง
ที่คิดว่าพัง
ส่งภาพขึ้นมาชั่ววินาที
ภาพสุดท้าย
เป็นท้องฟ้า
ที่มี “เงา” ซ้อนอยู่กับดาว
ไม่ใช่วัตถุ
แต่เป็นพื้นที่ว่าง
ที่ไม่มีดาวอยู่เลย
จิตราพูดช้าๆ
“พี่เมฆา
ถ้านั่นไม่ใช่ยาน”
เธอเว้นจังหวะ
“มันคืออะไร
ที่ต้องการ ‘ที่ว่าง’ ขนาดนั้น”
ภาพดับ
เหลือแค่คำถาม
ที่ไม่มีสมการไหนปิดได้สนิท...?!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
