ตอนที่ 10 วุ่นวาย
เช้าวันต่อมา
เสี่ยวหลิงเปิดร้านเหมือนทุกวัน ่เช้า ๆ มีคนเข้าร้านมากมาย เธอจึงมาคิดเงินและให้เฉี่ยวซือไปทำความสะอาดร้าน
กริ่ง..!! เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นเสี่ยวหลิงเอ่ยทักททายลูกค้าเหมือนอย่างเคย
“สวัสดีค่ะ เชิญเลือกซื้อของได้ตามสบายนะคะ”
“คุณเสี่ยวหลิงสบายดีมั้ยครับ”
“คุณหยางฟง ฉันสบายดีค่ะ” เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือหยางฟงที่หายหน้าไปนานเขาจ้องมองเธอั้แ่หัวจรดเท้าและมองมาที่ท้องของเธอทำให้เสี่ยวหลิงใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย
“ผมมีเื่อยากคุยกับคุณ ขอเวลาสักครู่ได้มั้ยครับ” เสี่ยวหลิงเริ่มอึดอัดใจเพราะไม่รู้ว่าเขา้าคุยเื่อะไร เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตอนนี้น่าจะเป็่นี้คนงานเริ่มไปทำงานกันแล้ว ลูกค้าไม่ค่อยมีเท่าตอนแรกเธอจึงยอมออกไปคุยกับเขาที่หน้าร้าน
“ได้สิคะ เดี๋ยวคุณไปรอฉันอยู่หน้าร้านก่อนน ฉันจะเอาน้ำไปให้” หยางฟงพยักหน้าออกไปรอเธอที่ม้านั่งด้านนอกร้าน ไม่นานเสี่ยวหลิงเดินตามออกมาพร้อมน้ำในแก้วยื่นให้กับเขา
“ขอโทษนะครับที่มารบกวนตอนแรกผมจะรอให้ถึงตอนเย็นเสียก่อน แต่ว่าเื่นี้มันกวนใจผมั้แ่เมื่อคืนทำให้ผมนอนไม่หลับเลย”
“เื่อะไรคะที่กวนใจของคุณหยางฟง”
“คุณเสี่ยวหลิงครับ ผมรู้มาว่าตอนนี้คุณท้องและไม่มีใครรับเป็พ่อคุณไม่ต้องโทษตัวเองนะครับเพราะผู้ชายชั่ว ๆ พวกนั้นต่างหากที่ไม่เห็นคุณค่าของคุณ คุณเสี่ยวหลิงผมขอโอกาสได้มั้ยครับ หากคุณไม่ว่าอะไรให้ผมรับเด็กคนนี้เป็ลูก ผมรับได้ทุกอย่างไม่คิดเื่ที่ผ่านมาไม่ว่าคุณเคยผ่านอะไรมา ผมชอบคุณจริง ๆ ชีวิตของคุณที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ผมขอดูแลได้มั้ยครับ” หยางฟงพูดจาฉะฉานเสียงดังฟังชัด พร้อมคุกเข่าลงต่อหน้าเธอเหมือนกำลังขอเธอแต่งงาน เสี่ยวหลิงใไม่น้อยไม่คิดว่าชายคนนี้จะทำแบบนี้กับคนที่เคยเจอหน้าไม่กี่ครั้ง ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่เข้าใจเขาอยู่ดีรีบบอกให้เขาลุกขึ้นเพราะตอนนี้สายตาคนที่ผ่านไปมาเริ่มจ้องมองมายังเธอกับเขา
“คุณหยางฟงพูดเื่อะไรคะ ลุกขึ้นเถอะค่ะคนมองกันใหญ่แล้ว”
“ผมจะลุกจนกว่าคุณจะให้คำตอบครับ สิ่งที่ผมพูดมาไม่ใช่ว่าผมสงสารนะครับ แต่ผมอยากดูแลคุณจริง ๆ ให้โอกาสผมนะครับ”
“เอ่อ.. แต่ฉันกับคุณพึ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง อีกอย่างฉันสามารถดูแลเด็กคนนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวคุณลุกขึ้นเถอะนะคะ”
“คุณคงไม่รู้จักสินะครับ รักแรกพบ ผมนะเฝ้าคิดถึงคุณทุกวันที่ไม่ได้เจอหน้า ผมไม่รังเกียจคุณสักนิดไม่ต้องห่วงว่าจะเกิดเื่ที่ผมจะไม่รักลูกของคุณ ผมจะรักเขาให้เหมือนลูกของตัวเอง” หยางฟงเงยหน้ามองจ้องมองใบหน้าของเสี่ยวหลิงส่งสายตาให้เธอได้เห็นว่าเขาจริงจังกับเธอแค่ไหน สองมือของเขายื่นมาจับมือเธอเพื่อรอคำตอบ เสี่ยวหลิงอึดอัดใจเหลือเกินเธอจะหนีจากไป๋เทียนเฉินทำไมถึงได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวและเข้าใกล้เขามากขนาดนี้กัน อีกอย่างเธอคิดไม่ออกจะปฏิเสธเขาดด้วยคำพูดแบบไหนที่จะถนอมน้ำใจที่สุด
ครั้นนั้นเองมือหนามาจับมือของทั้งสองแยกออกจากกัน จนทั้งคู่ใการมาของบุคคนที่สาม
“คนอื่นไม่ต้องมารับผิดชอบ เด็กคนนี้คือลูกของฉัน ฉันจะดูแลเอง” หยางฟงใรีบลุกขึ้นคว้าคอเสื้อของเทียนเฉินแน่นดวงตาจ้องเขม็งเกรี้ยวกราด
“ที่นายพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง ที่บอกว่านายเป็พ่อของเด็ก แล้วคุณหรูเหยาละ นายทำเลวยิ่งกว่าที่ฉันคิดเสียอีก แต่ก่อนเอาแต่ต่อว่าคุณเสี่ยวหลิงที่แท้นายมันหวงก้างสินะ”
“มันเป็ความผิดพลาด แต่ฉันมีความรับผิดชอบพอฉันจะดูแลเด็กคนนี้ เมื่อไหร่ที่เขาคลอดแกก็เอาเสี่ยวหลิงไป ส่วนฉันจะเอาแค่ลูก” เทียนเฉินพูดออกมาหน้านิ่งเรียบ ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงนั้นสั่นเทาด้วยความโมโห ผู้ชายคนนี้ไม่เหมาะที่จะเป็พ่อของลูกเธอด้วยซ้ำ แถมตอนนี้หยางฟงเองก็รับไม่ได้ในคำพูดของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อน ต่อยเข้าที่ใบหน้าของเทียนเฉินเต็มแรงจนปากของเขามีแผลเืไหลซึมออกมา
“ไอ้ชาติชั่ว พูดจาหมา ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน”
“หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะเป็ใครฉันก็ไม่หวังให้มารับผิดชอบชีวิตฉันกับลูก ลูกคนเดียวฉันเลี้ยงได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก ” เสี่ยวหลิงหมดความอดทนะโออกไปสุดเสียงก่อนจะวิ่งเข้าไปในร้าน หยางฟงปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเทียนเฉินหวังจะตามเข้าไปปลอบใจเธอ แต่ว่าตอนนี้เฉี่ยวซือที่ยืนดูเหตุการณ์ั้แ่แรกรู้ดีรีบปิดประตูร้านล็อคจากด้านในทันที
“คุณเสี่ยวหลิง เรายังคุยกันไม่เสร็จเลยนะครับ ผมยอมตัดขาดจากเพื่อนชั่ว ๆ แบบนี้ได้หากคุณยอมให้โอกาส ช่วยออกมาคุยกับผมก่อนสิ”
เทียนเฉินเช็ดเืที่ออกมาจากปากก่อนที่จะเรียกเพื่อนของเขาออกไปจากตรงนี้
“นี่นายนะหยุดแหกปากเรียกเธอเสียที ยังไงเสี่ยวหลิงก็ไม่ออกมาคุยกับนายหรอก ”
“แล้วมันเพราะใครล่ะถ้าไม่ใช่ฝีมือของนาย มานี่เรามีเื่ต้องคุยกัน” หยางฟงหันขวับมามองเพื่อนของตัวเองก่อนจะลากตัวเขาไปที่โรงงานของเทียนเฉินเพื่อคุยเื่นี้ให้รู้เื่
ฝั่งด้านเสี่ยวหลิงที่เดินเข้ามาในร้าน เธอไม่ได้เสียใจสักนิดที่ถูกเขาดูถูกแต่ทว่ายิ่งโกรธยิ่งเกลียดไป๋เทียนเฉินมากกว่าเดิมอีกด้วย ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ถูกหยางฟงต่อยก่อนเธอเองที่จะตบหน้าเขาอย่างไม่ไว้หน้าเหมือนกัน ที่ดูถูกเธอขนาดนั้น
“พี่เสี่ยวหลิงเป็อย่างไรบ้างคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะคะพอดีเมื่อครู่เสียงดังฉันเป็ห่วงพี่เลยออกไปดู ผู้ชายคนนั้นที่เป็เ้าของโรงงานตรงข้ามเราเป็พ่อของเด็กจริง ๆ หรือคะ แล้วอย่างนี้พี่จะทำยังไงต่อไป หรือนี่เป็ปัญหาที่พี่เคยพูดที่จะย้ายไปอยู่ที่อื่น”
“ฉันไม่เป็อะไรหรอก แค่โมโหเท่านั้นเองกลัวว่าถ้ายังยืนอยู่ตรงนั้นคงฆ่าผู้ชายปากหมาคนนั้นตายคามือ เื่ของฉันกับเขาเป็ความผิดพลาดที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น อีกอย่างเขากำลังเป็คู่หมั้นของเพื่อนรักของฉัน ฉันไม่อยากให้เื่นี้ไปทำให้หรูเหยาเสียใจเลยคิดว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ไม่คิดเลยว่าเื่ที่ฉันท้องหรูเหยาจะไปบอกคนอื่นแบบนี้ ทำให้เกิดเื่ใหญ่อย่างวันนี้ขึ้น ”
“แล้วอย่างนี้พี่จะทำยังไงต่อไปคะ ในเมื่อตอนนี้เื่พ่อของเด็กมีคนรู้แล้ว ฉันคิดว่าอีกไม่นานเื่นี้คงถึงหูของเพื่อนพี่เสี่ยวหลิงแน่ ๆ ”
“นั่นสิ หรือว่าฉันจะต้องรีบหายหน้าไปจากที่นี่ เฉี่ยวซือฉันมั่นใจในตัวเธอนะว่าเธอสามารถดูแลที่นี่ได้”
“อย่าบอกนะคะว่าพี่จะเดินทางไปตอนนี้เลย”
“ยังหรอก ฉันยังต้องเก็บของและขอประวัติการตั้งท้องเพื่อย้ายไปต่างมณฑล วันนี้เธอดูแลร้านไปก่อนนะฉันจะไปโรงพยาบาล”
“ได้ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เฉี่ยวซือยืนมองเ้านายของตัวเองด้วยความสงสาร หากคนผู้หญิงคนอื่นคงเรียกร้องให้ไป๋เทียนเฉินรับผิดชอบไปแล้ว แต่เธอกลับจิตใจดีไม่เสียใจไม่โกรธแถมยังจะเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับไม่ให้เพื่อนรู้อีก
‘พี่เสี่ยวหลิงพี่น่าสงสารจริง ๆ ฉันขอให้ต่อจากนี้พี่พบเจอแต่เื่ดี ๆ นะ’
3K
