นิยายรักเล่นกลวนเวียนใจ เพราะรักเล่นกล เขียนโดย.. สลักกานต์
ตอนที่ ๑๘
กลรักซ้อน
....... ชลวิทย์ตัดสินใจพูดยืนยันบางอย่าง “แต่ที่ผมแน่ใจคือ.. ผมรักจูเลียตมาก และผมก็รู้ว่า.. จูเลียตเองก็รักผมมาก.. แบบมากมากเลยครับ”
....... ครูโชยิ้มรับ “คราวหน้า แยกให้ชัดเจนนะ ระหว่างชลวิทย์กับโรมิโอ”
....... “ครับครู”
....... “เธอด้วยนะมัตติกา”
....... ฝุ่นดินได้แต่พยักหน้ารับคำแทนคำพูด ตอนนี้เธอไม่กล้ากระทั่งจะสบตาชลวิทย์หรืออาจารย์เตโชด้วยซ้ำ
.
....... “ครูทำยังไงครับ ต้นน้ำอยากทำแบบครูได้บ้าง” จากประสบการณ์ที่เห็นใน่เวลาที่ผ่านมา ทำให้ต้นน้ำกล้าที่จะถามครูโชตรงๆ
.......“การดูแลนักแสดงหน้าใหม่ให้แสดงออกให้ดี จำเป็ที่เราจะต้องรู้จักตัวเค้าให้ชัดเจน แล้ว.. พาเค้าไปเป็ตัวละคร และแนะนำให้เค้าใช้ตัวละครทำงาน” ครูโชสอนต้นน้ำ
....... “ที่ครูพูดน่ะง่าย แต่ตอนทำน่ะ ไม่ง่ายเลยครับครู” ต้นน้ำโอดครวญ
....... เป็กนกที่รู้สึกไม่เหมาะสม ที่ต้นน้ำไปพูดไปทำกิริยาแบบนั้นกับครูโช “ .. ต้นน้ำ ..” เขาลากเสียงปรามต้นน้ำ และกำลังจะพูดต่อ
....... “ช่างเถอะกนก อยากรู้.. ก็ต้องถามน่ะ.. ถูกแล้ว อย่าไปเดาอะไรเอง” แล้วครูโชก็หันไปสบตาเด็กๆ ที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา “อยากรู้อะไรก็ถาม ครูก็จะตอบตามที่ความรู้ที่ครูมี อะไรที่ครูไม่รู้ ครูจะไปหาคำตอบให้ เพราะครูก็ไม่ใช่คนที่รู้ไปหมดทุกอย่าง”
....... เด็กๆ ต่างพากันรับคำ แต่ก็ไม่มีใครถามอะไร แล้วต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนอิริยาบท ก่อนที่จะมารวมตัวกันซ้อมละครต่อ
.
....... “ต้นน้ำ” อาจารย์เตโชเรียกลูกศิษย์
....... ต้นน้ำที่กำลังจะเดินออกไป รีบรับคำ “ครับครู” และกลับมาเข้ามาหาครูเตโชทันที
....... “วิธีที่ผมใช้กับฝุ่นดินกับชลวิทย์น่ะ ไม่ใช่วิธีทั่วไป เพราะทั้งสองยังถือเป็มือใหม่มากสำหรับการแสดง ผมจึงต้องใช้วิธีเฉพาะ” ครูโชอธิบาย
....... ต้นน้ำตาโตที่จะได้รู้วิธีการอันพิเศษ เขารีบพยักหน้ารับรู้ตามที่ครูโชบอก
....... “ถ้าเธออยากรู้ เธอก็ไปคุยกับฝุ่นดินและชลวิทย์เพื่อขออนุญาต ต้องคุยทีละคนนะ และคุยแบบส่วนตัวด้วย ถ้าเขาอนุญาตให้เธอมาฟังแบบส่วนตัวเวลาที่ผมพูดคุยกับเค้า ผมก็จะยินยอมให้เธอนั่งฟัง เวลาที่ผมช่วยให้พวกเค้าแสดงได้”
....... “ครับครู” ต้นน้ำรับคำทั้งที่ค่อนข้างหนักใจ
....... “อีกเื่” อาจารย์เตโชเปิดประเด็นใหม่ แล้วอาจารย์เตโชก็เล่าเื่ที่ปฐวีมาของดรอปเรียนตลอดจนวิธีที่เขาแนะนำให้ไป ให้ต้นน้ำฟังโดยละเอียด จากนั้นจึงบอกเขาไปว่า “ครูว่า.. ถ้ามีจังหวะ เธอลองพูดคุยกับปฐวีในฐานะเพื่อนก็ดีนะ แต่.. ห้ามพูดว่าผมบอกอะไรล่ะ”
....... “ครับครู” ต้นน้ำรับคำทั้งที่หนักใจยิ่งกว่าเมื่อครู่อีก
.
.......จากนั้นไม่นาน
....... ครูเตโชเรียกทุกคนรวม แล้วให้ทั้งหมดจัดการซ้อมฉากลารักด้วยใจซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายรอบ แต่ละรอบทั้งชลวิทย์และฝุ่นดินก็พัฒนาขึ้นทีละน้อย ทีละน้อย กว่าจะถึงรอบสุดท้าย ทั้งสองก็พัฒนาจนทำให้การแสดงน่าดูกว่ารอบแรกเยอะมาก
....... วันนี้พี่นัทมารับต้นน้ำกับฝุ่นดินตามปกติ เพื่อนๆ ต่างก็ขอพี่นัทไปทานอาหารด้วย ซึ่งพี่นัทก็ยินดีพาไปเลี้ยงอย่างเต็มที่
....... เมื่อทานอาหารกันเรียบร้อย ทุกคนก็ขึ้นรถเพื่อจะกลับบ้าน ต้นน้ำก็พูดขึ้นกับทุกคนเมื่ออยู่ในรถแล้ว “ทุกคน ต้นน้ำอยากไปหาปฐวีที่หอพัก อยากไปปรับความเข้าใจ”
....... เพื่อนๆ ต่างก็ยินดี และอยากไปร่วมรับรู้ด้วย คนที่รู้จักหอพักของปฐวีจึงบอกทางให้เขนขับรถมาพาทุกคนไป
....... เมื่อไปถึงหอพักที่ปฐวีอยู่ เพื่อนๆก็ลงไปรอที่บริเวณที่รับแขกของหอพัก แล้วปล่อยให้ต้นน้ำเดินขึ้นตึกไปหาปฐวี
....... ต้นน้ำมาจนถึงหน้าห้องพักปฐวี เขาตั้งสติชั่วครู่ ..
....... .. ‘การเป็ผู้กำกับการแสดง จำเป็ต้องมีบุคลิกที่ทำให้คนอื่นๆ ไว้วางใจ’ .. เสียงครูโชดังก้องในโสตประสาทต้นน้ำ
....... เอาวะ..!! ลองดู ต้นน้ำบอกตัวเอง แล้วก็เคาะประตูห้องพักปฐวี
....... “ครับ มาแล้วคับ” เสียงปฐวีดังมาจากในห้อง
....... ในใจต้นน้ำเต้นแทบไม่เป็จังหวะ
....... แล้ว.. ประตูห้องก็เปิดออก ปฐวียืนยิ้มรับแขกอยู่หลังประตูที่เปิดนั่น
....... ต้นน้ำยิ้มให้อย่างเป็มิตร “ปอวี”
....... ปฐวีปิดประตูทันที
....... “..โอ๊ย!!” ต้นน้ำร้องด้วยความเ็ป
....... ปฐวีรีบเปิดประตูออกมาอีกครั้งพร้อมกับเรียกคนที่ตนแอบรัก “ต้นน้ำ..” เขาก็มองเห็นว่าที่เขาปิดประตูเมื่อครู่ ประตูมันกระแทกหน้าผากต้นน้ำอย่างแรง จนหน้าผากนั่นแดงก่ำขึ้นมาทันที..!! “ขอโทษ. .”
....... ต้นน้ำจับหน้าผากตัวเอง แม้จะเจ็บแสนเจ็บ แต่ก็ดีใจที่ปฐวีเปิดประตูออกมาอีกครั้ง
....... ปฐวีเข้าประคองต้นน้ำ “มา.. มา.. เข้ามาในห้องก่อน” แล้วเขาก็ประคองพาต้นน้ำเข้ามาในห้อง มานั่งที่เตียงนอนของเขา
....... เพื่อนๆ ที่ลุ้นอยู่ที่มุมตึกต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งที่เมื่อครู่ ก็อุทานพร้อมๆ กับต้นน้ำและช่วยกันปิดปากกันและกัน ไม่ให้เสียงเล็ดลอดไปให้ปฐวีได้ยิน
....... ปฐวีใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดที่หน้าผากต้นน้ำ
....... “โอ๊ยยยย” ก็มันเจ็บๆ แสบๆ นี่
....... ปฐวียิ้มอย่างสำนึกผิดแล้วเอาเบตาดีนทาไว้บางๆ เป็อันเสร็จกระบวนการ
....... “ปอวีจะไม่เรียนกะเราจริงๆเหรอ?” ต้นน้ำถามขึ้น หลังจากที่ปฐวีเก็บอุปรณ์ปฐมพยาบาลเรียบร้อยและนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่เกือบตรงข้ามกัน
....... “ปล่อยให้วีไปทำใจในแบบของวีเถอะ ถ้ายังเห็นหน้าต้นน้ำอยู่ วีทำใจไม่ได้หรอก” ปฐวีสารภาพ
....... “แต่.. เราเป็เพื่อนกันนะ”
....... “แต่ในใจวี ต้นน้ำเป็คนรักของวีนะ ไม่ใช่เพื่อน”
.......“ปอวี...” ต้นน้ำพยายามหาคำพูดมาพูดกับปฐวี แต่ก็ต้องเงียบลง
.......เพราะปฐวีพูดขัดขึ้น “อย่าพูดเลยต้นน้ำ ปล่อยวีไปตามทางของวีเถอะ วีพร้อมจะเป็เพื่อนกับต้นน้ำเมื่อไหร่ วีจะมาหาต้นน้ำเอง”
.......“แต่เราไม่ได้โกรธกันใช่ไหม?”
.......ปฐวียิ้มให้อย่างจริงใจที่สุด “วีรัก....” ปฐวีเลือกจะไม่พูดชื่อต้นน้ำ “จนทำใจไม่ได้อย่างนี้ จะโกรธต้นน้ำได้ยังไง”
.
.......ต้นน้ำนั่งรถกลับบ้านด้วยรอยยิ้มอิ่มสุข แม้วันนี้จะยังไม่ได้ปฐวีกลับมาเป็เพื่อน แต่วันหนึ่งข้างหน้า เพื่อนที่ดีของเขาคนนี้ จะต้องกลับมาเป็เพื่อนอีกครั้งอย่างแน่นนอน เขาแค่ต้องรอ.. รอให้ถึงวันนั้น..วันที่ปฐวีจะเดินกลับมาเป็เพื่อนเขา ..
.
.......วันนี้ร้านอาหารที่ณัฐกนกเลี้ยงทุกคนอยู่ใกล้หมู่บ้านของฝุ่นดินมากกว่าใคร ฝุ่นดินจึงเป็คนแรกที่พี่นัทมาส่ง เมื่อรถของณัฐกนกเลี้ยวผ่านป้ายชื่อหมู่บ้านฯ เข้าไป ชลวิทย์ที่จอดรออยู่ก็ขับรถของเขาตามรถณัฐกนกไปทันที เขน ..คนขับรถของณัฐกนกจึงชะลอรถพร้อมกะพริบสัญญาณไฟเป็สัญญาณให้ชลวิทย์รับรู้ และจอดรถในที่สุด
.......ชลวิทย์รีบลงมาจากรถ เดินมาที่รถณัฐกนก “พี่ฝุ่น ชลอยากคุยด้วย”
.......ฝุ่นดินลดกระจกลง แต่ไม่ยอมลงจากรถ “เราคุยกันพรุ่งนี้ต่อหน้าครูโชดีกว่า” ก็ตอนนี้เธอไม่พร้อมจะคุย ฝุ่นดินมั่นใจแล้วว่าเธออกหัก เพราะรักชล และเธอไม่อยากให้ชลวิทย์รู้
....... ชลวิทย์มองหน้าฝุ่นดินนิ่ง ในใจเขาคิดไปมาว่าควรตะรีบคุยหรือรอคุยพรุ่งนี้ .. อันไหนจะดีกว่ากัน
.......“ตอนนี้พี่ง่วง พี่อยากพัก” ฝุ่นดินตัดบท แล้วเลื่อนกระจกหน้าต่างรถปิดพร้อมกับบอกพี่นัท “พี่นัทคะ ไปส่งฝุ่นที่บ้านนะคะ” พูดจบกระจกก็ปิดสนิททันที
.......ชลวิทย์เดินกลับไปที่รถ แล้วขับรถออกอย่างหงุดหงิด
.
.......มีเสียงสัญญาณข้อความเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ ชลวิทย์จึงเบาคันเร่งรถยนตร์จนรถแล่นไปอย่างช้าๆ แทบจะเป็จอดแล้วจึงเปิดอ่านข้อความนั่น
.......“มาหากูที่ห้องหน่อย เครียด อยากคุยด้วย ลม”
.......ชลวิทย์อ่านจบก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วก็บังคับพวงมาลัยรถไปยังเส้นทางที่มุ่งสู่ที่พักของลม
.
.......ณัฐกนกก็ยังไปส่งต้นน้ำเป็คนสุดท้ายเช่นเดิม วันนี้เขาเดินลงไปส่งต้นน้ำถึงหน้าบ้าน
.......“พี่นัทไม่ต้องลงมาส่งก็ได้” ต้นน้ำทั้งเขินทั้งอาย
.......ณัฐกนกดึงตัวต้นน้ำเข้ามากอดแนบอก จนแทบจะกลายเป็เนื้อเดียวกัน
.......“พี่นัท” เสียงต้นน้ำอู้อี้ เพราะหน้าของเขาซบอยู่ที่แผ่นอกของณัฐกนก “พอแล้วววว”
.......ณัฐกนกคลายวงแขนออก ปล่อยให้ตัวต้นน้ำเป็อิสระ
.......“ต้นน้ำอยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้ ไม่หนีพี่นัทไปไหนหรอกน่า ไม่ต้องกอดรัดขนาดนั้นก็ได้”
.......“ก็รักนี่” ณัฐกนกตอบสั้นๆ
.......“พูดบ่อยๆ ไม่กลัวมันจืดเหรอ?”
.......ณัฐกนกหอมแก้มต้นน้ำอีกฟอดใหญ่ๆ พร้อมกับตอบหน้าตาเฉย “ไม่เห็นจืดเลย หอมจะตาย”
.......“อีกแล้วนะพี่นัท” ต้นน้ำตีที่แขนพี่นัทอย่างเอ็นดู “แกล้งต้นน้ำอีกแล้ว”
.......ณัฐกนกยิ้มให้
....... ต้นน้ำยิ้มรับ แล้วเดินเข้าตัวบ้านไป ต้นน้ำไม่ลืมหันมาบ๊ายบายและส่งจูบให้พี่นัทอย่างที่เคยทำทุกครั้ง
.......ณัฐกนกเองก็อยู่บ๊ายบายและส่งจูบอีกครั้ง แล้วจึงกลับขึ้นรถไป
....... เขนคนขับรถของณัฐกนกพูดขึ้น “คุณนัทครับ บ่ายวันนี้มีคนมาส่งอะไรก็ไม่ทราบ ให้คุณท่านนะครับ ผมเห็นหน้าคนส่งของไม่ถนัด แต่น่าจะเป็คนของคุณตี้ครับ”
.......ณัฐกนกหน้าตึงขึ้นมาทันที
.......“ถ้าเป็คนของคุณตี้จริง แล้วส่งอะไรก็ช่างที่เกี่ยวพันกับ.. ต้นน้ำให้คุณท่าน ก็.. อาจจะเกิดเหตุ..”
.......ณัฐกนกยกมือห้ามเขนพูดต่อ แล้วบอกเขนทันที “พานัทไปบ้านพ่อ”
.......“จะดีเหรอครับ?” เขนถามขึ้นเพราะเป็ห่วง
.......“นัทไม่ได้อยากไปทะเลาะกับพ่อหรอกน่า” ณัฐกนกออกตัว “อาจจะถึงเวลาที่ต้องคุยกับพ่อจริงๆ จังๆ ซะที”
.......“ครับ ครับ” แล้วเขนก็ออกรถพาณัฐกนกไปที่บ้านพ่อเขาทันที
.
.......ชลวิทย์มาถึงห้องพักของลม นภดล นักแสดงคู่ขวัญหรือคู่จิ้นของเขา ก็พบว่าลมดื่มสุราไปพอสมควรแล้ว และฤทธิ์แอลกอฮอร์ก็ทำให้ตัวลมแดงไปทั้งตัว ที่ชลวิทย์เห็นชัดเจน ก็เพราะลมไม่ได้ใส่เสื้อหรือกางเกงน่ะสิ มีเพียงบ๊อกเซอร์แค่ตัวเดียวที่ปกปิดร่างกายอยู่
.......แม้่แขน ท่อนขา แผ่นอก และลำตัวลมจะแดงเห่อเพราะฤทธิ์เหล้า แต่มันก็ยังน่าดูเหลือเกิน ชลวิทย์เองก็เผลอมองเรือนร่างอันงามนั่นเป็ระยะ..ระยะ..
.......“เมียกูน้อยใจอะไรก็ไม่รู้ หนีกลับไปหาญาติอีกละ”
.......“มึงก็ง้อเค้าสิ” ชลวิทย์แนะนำไปงั้นๆ
....... “เออเออ” ลมรับคำ “แต่ตอนนี้มึงชนแก้วกะกูก่อน” เสียงลมเริ่มอ้อแอ้ แต่ก็มีพลังพอที่จะให้ชลวิทย์หยิบแก้วเปล่ามาชงเหล้อแล้วยกแก้วชนกับคู่จิ้นที่แสนน่ามองของตนเอง
.
.......เตโชนั่งคิดทบทวนอะไรหลายๆ อย่างที่เขาทำลงไปในวันนี้ บางอย่างมันก็คาบเกี่ยวกับจริยธรรมพอควร
....... หากฝุ่นดินหักห้ามใจไม่ได้.. เก็บความรักไว้ในโลกจินตนาการไม่ได้ .. หากเธอจีบชลวิทย์ขึ้นมา ..เตโชจะรับมืออย่างไร?
.......หรือหากชลวิทย์จีบฝุ่นดินขึ้นมาจริงๆ เตโชจะรับมือแบบไหน? เพื่อให้ละครยังคงซ้อมและแสดงต่อไปได้ เขาจำเป็ต้องคิดไว้ล่วงหน้า
.......มายด์หลานชายสุดที่รัก ไม่ลืมที่จะแวะมาพุดคุยชื่นชมการซ้อมการแสดงในวันนี้ และกู๊ดไนท์คีสเตโชอย่างที่เป็มาประจำแทบทุกวัน
.
....... ลมนภดลเมาเหล้าจนแทบพูดไม่รู้เื่ แต่ก็ยังไม่วายชื่นชมชลวิทย์ว่าเป็เพื่อนร่วมจอที่แสนดี ช่วยกันประคับประคองให้เขาแสดงผ่านไปได้แทบทุกฉาก
.......ไม่พูดเปล่า ลมยังวาดวงแขนมากอดคอชลวิทย์บ้าง หรือบางทีก็โอบเอวเขาไว้ ทุกััล้วนทำให้ชลวิทย์รู้สึกวาบหวามในใจขึ้น
.......สุราช่วยให้ชลวิทย์กล้าที่จะพูดระบายความอึดอัดที่ต้องอยู่กับนิภาสให้ลมนภดลฟังก็จริง แต่มันก็ช่วยให้ชลวิทย์รู้สึกหวั่นไหวไปกับการััเรือนร่างของกันและกันด้วยเช่นกัน
....... เพราะนั่งพื้นเพื่อดื่มสุรา ลมจึงต้องเอี้ยวตัวไปหยิบน้ำแข็งบ้าง ขนมบ้างกับแกล้มบ้าง ที่ลมต้องใช้ ‘การเอี้ยวตัว’ แทนการลุกขึ้นนั้นเพราะเขาเองก็เมามายมากแล้ว
....... และ.. การเอี้ยวตัวไปมาของลมแต่ละครั้งนั่น ทำให้ขากางเกงบ๊อกเซอร์เปิดกว้างมากพอที่อีกคนจะมองเห็นบางสิ่ง!!
....... ชลวิทย์รู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าทันที ก็.. สิ่งที่เขาเห็น.. มัน.. มันไม่ใช่ลักษณะที่เป็..ปกตินี่ แต่.. มัน..มันอยู่ในสภาพพร้อมรบ.. นี่นา!!
....... แล้ว..มันกลับทำให้เขารู้สึกแบบนั้นไปด้วยน่ะสิ..!!
.......ดีที่ชลวิทย์ใส่กางเกงยีนส์ อีกฝ่ายจึงไม่เห็นว่า..ส่วนนั้นของเขาก็พร้อมรบเช่นกัน
.......“เอ่อ.. กูกลับก่อนนะ” ชลวิทย์ตัดบท เขาไม่อยากให้อะไรอะไรมันยืดยาวไปกว่านี้ ที่สำคัญ..เขาอยากเก็บลมไว้เป็เพื่อน ไม่ได้อยากรู้สึกอะไรแบบที่กำลังรู้สึกกับลมตอนนี้ และฤทธิ์สุราเองก็ช่วยให้อะไรเกิดขึ้นได้ไม่ยาก
....... แต่พอเกิดขึ้นแล้วนี่สิ..หลังจากนี้คงมองหน้ากันลำบาก
....... พูดจบชลวิทย์ก็พยายามทรงตัวขึ้นยืนเพื่อจะออกจากห้องพักทันที
.......“เดี๋ยวสิมึง” ลมพูดพร้อมกับคว้าเอวกางเกงยีนส์ที่ชลวิทย์ใส่ จนชลวิทย์ต้องนั่งลงไปอีกที ลมเองก็เซจนตัวเขาเข้ามาเบียดชิดลำตัวชลอวิทย์จน..
.......อกแนบอก
.......ปากแนบแก้ม !!
.......ชลวิทย์สะดุ้ง ผละออกทันที !!
.......แต่ลมยังเมามายไม่รู้เื่
.......อารมณ์ชลวิทย์ยิ่งพลุ่นพล่านขึ้น.. แรงปรารถนายิ่งมันก่อตัวขึ้นในใจ.. เรือนร่างและการััต่างๆกับลมในอดีตยิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกอย่างชัดเจนขึ้น
.......ฝุ่นดิน .. ฝุ่นดิน .. คือภาพเดียว คนเดียว .. ที่ช่วยให้เขาประคองสติ และเดินออกมาจากห้องพักของลมได้
.......ชลวิทย์ประคองสติ ขับรถกลับที่พักอย่างระมัดระวังที่สุด และปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลกับนิภาสภรรยาของเขา
....... ทั้งที่ในมโนของเขา..กลับเป็ใบหน้าฝุ่นดินสลับไปมากับเรือนร่างของลม จึงไม่แปลกที่ครั้งนี้.. ชลวิทย์จะเสพสมจนสุขสมอย่างที่สุด
.
.......รุ่งเช้า
.......ชลวิทย์ขึ้นไปอยู่บนดาดฟ้าที่พักแต่เช้า เขาเหม่อมองไปแสนไกล พลางก็คิดถึงอนาคตข้างหน้าของเขา เพราะ.. ตอนนี้ชลวิทย์รู้แน่ชัดแล้วว่า ..
.......ในใจ..เขารักฝุ่นดิน
.......ในแรงปรารถนา..เขาสามารถมีเพศสัมพันธ์กับหญิงและชายได้
.......ในความตั้งใจ..เขาตั้งใจจะเป็พ่อที่ดี
.......แต่ที่คิดไม่ตก!!
....... ว่าเขาจะจัดการกับความรู้สึกนานาที่มีต่อผู้คนรอบตัวเขาอย่างไร?
....... ทั้ง..นิภาสภรรยาและว่าที่แม่ของลูก
....... ทั้ง..ฝุ่นดินหญิงที่เข้ามาอยู่ในดวงใจ และเขาอยากให้มาเคียงกาย
....... ทั้ง..ลมเพื่อนชายที่เขาปรารถนาจะหลับนอนด้วย
....... ชลวิทย์ไม่รู้จะทำอย่างไรดีหรือ..ไม่รู้ว่าจะต้องเลือกอะไรให้ตนเองจริงๆ
.
.......วันนี้ไม่มีคิวการซ้อมละครเวที แต่เหล่าสมาชิกชมรมโรมิโอก็มารวมตัวกัน ช่วยกันตระเตรียมของต่างๆสำหรับการซ้อมในครั้งต่อๆ ไป
.......เมื่อมีเวลาว่าง ต้นน้ำก็รีบไปคุยกะฝุ่นดินแบบส่วนตัวทันทีในเื่ที่ครูโชให้มาคุย
.......“ฝุ่นยินดีมากต้นน้ำ ต้นน้ำไปบอกครูโชได้เลย”
.......“ขอบใจมาก แกนี่สมกะเป็เพื่อนรักของฉันจริงจิ๊ง”
....... “แต่..เธอต้องคุยกะน้องชลเองนะ ดูท่าทางเค้าก็มีความลับไม่น้อยเลยล่ะ ฝุ่นก็ไม่ค่อยรู้เื่ของเขาหรอก
....... ต้นน้ำได้แต่รับรู้ แต่ยังไม้รู้จะพูดยังไง เมื่อไหร่ และพูดตอนไหนดี
.
....... เมื่อเสร็จสิ้นภาระงานทุกอย่าง ทั้งฝุ่นดิน ต้นน้ำ และเพื่อนๆ อีกสองสามคนก็เดินมาจุดที่นัดพบกับพี่นัทเป็ประจำ แต่วันนี้.. กลับไม่พบพี่นัท ไม่เห็นกระทั่งรถที่ปกติจะมาจอดรอเสมอ .. เสมอ
.......ฝุ่นดินหยิบโทรศัพท์มือถืออีริคสันขึ้นมา กดหาเบอร์โทรของพี่นัท แล้วกดโทรออกไปหาพี่นัท แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ ฝุ่นหน้าเสีย
.......ต้นน้ำรู้สึกแปลกๆ “มีไรเหรอฝุ่น”
.......“ปกติพี่นัทไม่เคยปิดมือถือแบบนี้”
....... สีหน้าของฝุ่นดินทำให้ต้นน้ำหน้าเสียตามไปด้วย
.
....... ดูท่า.. ความรักจะเล่นกลกับต้นน้ำเสียแล้วกระมัง?
....... ปฐวีเพื่อนที่แสนดีของต้นน้ำ ...ความรักก็ดลใจให้เขารักต้นน้ำ ... โดยไม่ได้ให้ต้นน้ำรักตอบแทน ...จนเขาต้องจากต้นน้ำไปในที่สุด ... แม้ทั้งต้นน้ำและปฐวีจะไม่ได้โกรธกัน ...แต่ก็ไม่ได้พบหน้ากันอีก ...
....... พอต้นน้ำมีคนรักที่แสนดีอย่างพี่นัท ...ความหวาน.. ความสวีท.. เพิ่มขึ้นทุกวี่วัน ... แล้ว.. อยู่ๆ พี่นัทก็หายไปจากชีวิตโดยไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย
....... ดูสิ.. ความรักช่างเล่นกลกับเขาเสียจริง
.
....... “พี่ฝุ่นครับ” เสียงชลวิทย์ดังขึ้น
....... ฝุ่นดินใจหายวาบ ..เธอจะทำอย่างไรดี? จะคุยกับน้องเขายังไง? จะเป็เพื่อน เป็พี่น้อง หรือเป็แฟน? .. จะต้องวางตัวยังไง?คุยยังไง?
....... สารพัดคำถามดังขึ้นในความคิดฝุ่นดินหาก..ปราศจากคำตอบ..!!
จบตอน ๑๘
782
