บนเตียงสีขาว ภาพข่าวใน โทรทัศน์ที่ผนังห้อง
“นักแสดงไต้หวันสามคนช่วยเด็กหญิง และ แฟนคลับจมน้ำขึ้นมาอย่างปลอดภัย” วรากรนอนมองรูป ถ่ายของทั้งสามคนในมือถือ น้ำตาไหลพราก ฉันหลุดเข้าไป แล้ว ก็กลับออกมา แต่พวกเขาเล่าอยู่ที่นี่ตลอดเวลาแล้วความผูกพันเ่าั้คืออะไรกันคือเื่ที่วรากรพูดเื่มาเป็นิยายโดยมีทั้งสามเป็ตัวละครหรือว้่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริงในอีกภพหนึ่งธรรมดาของนิยายย้อนยุคที่พระเอกมักจะตามมาในภพปัจจุบัน เมื่อนางเอกกลับมา เข้าข้างตัวเองมากไปหรือเปล่า
เสียงเคาะประตูดังเบาๆ วรากรดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม ตัวร่างสูงชลูดทั้งสาม คนก้าวเข้าในห้อง รอยยิ้ม คุ้นชิน ส่งยิ้มมาให้ด้วยความมีไมตรี
“ซาหวัดดีคับคุณ”ยกมือไหว้พร้อมกัน ทั้งสามคน แบบที่พยายามฝึกมาอย่างดี วรากรหน้าซีดเผือดกลัวเหลือเกินกลัวว่าทุกอย่าง จะเป็เพียงฝัน
หลิ่งจือถือช่อดอกไม้ หลวนคุนถือกระเช้าผลไม้ ไท่จือถือซุปไก่เข้ามา
วรากรฝืนยิ้ม ทั้งสามเดินมาหยุดที่เตียงมองหน้ากันเลิ่กลัก ไท่จือดึงเอา โพยกระดาษที่กระเป๋าในอกเสื้อออกมาคลี่อ่านเป็ ภาษาจีนที่เขียนให้อ่านออกเสียงเป็คำไทยโดยล่ามภาษาจีนนั่นเอง
“ วันนี้เราทั้งสามคน ตกลงกันว่า…. เราสามคน ชอบคุณ อยากจะเป็แฟนคุณ เราทั้งสามคนจะแข่งกันจีบคุณ ให้ชอบให้ได้”วรากรปาดน้ำตาที่ไหลริน ไม่สนใจอะไรต่อจากนี้แล้วเพียงได้พบทั้งสามคนก็ดีใจอย่างที่สุดถึงแม้จะไม่มีอิงหลิวก็ตาม แม้เื่ที่ผ่านมาจะเป็เพียงฝันแต่ก็นับว่าเป็ฝันที่เป็จริง ไท่จือวาง กระเซ้าซุปไก่ลงบนโต๊ะ ใช้มือใหญ่ เช็ดน้ำตาให้วรากรหลวนคุนยื่นส่งผ้าเช็ดหน้ากลิ่นหอมให้ หลิ่งจือ ไวกว่าใครเอื้อมมือกุมมือวรากรอย่างปลอบใจ
“ร้องไห้ทำไม พวกเราชอบคุณ ไม่ดีใจหรืออย่างไร”หลวนคุนพูดขึ้น วรากรยิ้มทั้งน้ำตา ประตูเปิดกว้าง วรากร มองไปที่ประตูห้องอิงหลิวในชุดพยาบาล อกเป็อก เอวเป็เอวดวงหน้าหวานใสเดินเข้ามาถือเข็มฉีดยาในมือ พูดจาเสียงดังฟังชัดทั้งสามหนุ่มหันไปมองอิงหลิวพร้อมกัน
“ฮะแฮ่ม ญาติออกไปได้แล้ว คนไข้ต้องฉีดยา แล้วก็พักผ่อน”วรากรมองเข็มฉีดยาก่อนจะะโลงจากเตียง ไท่จือรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขน หลวนคุนและหลิ่งจือกางแขนออกป้อง อิงหลิวไม่ให้เข้าใกล้วรากร กลายเป็รอยยิ้มและความชุลมุนที่แสนจะมีความสุขวรากรยิ้ม หวานกอดคอไท่จือแน่นต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดเื่วุ่นๆ อะไรขึ้นอย่างน้อยก็มีพวกเขาอยู่ เป็ความผูกพันที่วรากรไม่อาจจะลืมเลือนมันได้ตลอดไป
ขอได้รับความขอบคุณ วรากร
23K
