“ตื่นแล้วเหรอมึง”กอไผ่พูดขึ้นหลังจากเพื่อนรักขยับตัวตื่น
“กูอยู่ไหน”
“คลินิก กูไม่กล้าพามึงไปโรงพยาบาลกลัวพี่มึงรู้”
“ขอบใจมึง..ฮื้อ~”
“ไม่เป็ไรนะมึง ไม่เป็ไร”
น้ำแข็งตื่นขึ้นมา พอตั้งสติได้ก็คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน จนร้องไห้ตัวสั่นเทา ทำให้กอไผ่รีบโถมตัวเข้าไปโอบกอด
เมื่อคืนหลังจากที่กอไผ่รู้เื่ เพราะเวหาโทรหา บอกว่ามีปัญหากับน้ำแข็ง พยายามติดต่อ แต่น้ำแข็งไม่ยอมรับสาย เวหาจึงเป็ห่วง และเมื่อกอไผ่โทรหา น้ำแข็งก็ไม่ยอมรับสายเช่นกัน
จนสุดท้ายหญิงสาวกับแฟนหนุ่มรีบรุดมาหาเพื่อนรักที่บ้าน และได้พบเจอว่าเพื่อนรักนอนหมดสติ เืไหลหนองเต็มพื้นห้องน้ำ โชคยังดีที่แผลไม่ลึก ทั้งสองจึงรีบพามาหาหมอที่คลินิกหมอรุ่นพี่
เพราะกลัวว่าพวกพี่น้อง ของน้ำแข็งจะรู้เื่ และพานไปเอาเืหัวของเวหาออก ทั้งที่กอไผ่เองก็โมโหมาก มันต้องเื่ใหญ่ขนาดไหน เพื่อนรักของเธอ ถึงลงทุนกรีดข้อมือเอาชีวิตเข้าแลกแบบนี้
“มึงไปอยู่กับกูก่อนนะ่นี้”
“ไม่เป็ไรกูอยู่ได้”
“แต่กูเป็ห่วงมึง ขอละไอซ์ มึงอย่าทำร้ายตัวเองเพื่อคนที่ไม่เห็นค่าของมึงอีกเลย มึงยังมี พ่อแม่ พี่น้อง และกูที่รักมึงนะ”
“ขอบใจมึง กูขอโทษ กูก็รักมึงไผ่”
น้ำแข็งร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทา เฝ้าถามตัวเอง ทำไมถึงโง่งม ทำร้ายตัวเองแบบนั้นไปได้อย่างไร
ฟากฝั่งเวหาก็เอาแต่นั่งเหม่อลอยอย่างสิ้นหวัง เขานั่งดื่มเหล้าเคล้าน้ำตาจนหลับ พอตื่นขึ้นมาก็เอาแต่ชกต่อยกำแพง จนข้อนิ้วมือแตกเืไหล เขาทำอะไรลงไป เขาทำร้ายหัวใจตัวเองได้อย่างไร ทั้งที่รักน้ำแข็งมาก
ในวันต่อมา เวหามาหาน้ำแข็งที่มหาวิทยาลัย เขาพยายามขอคืนดี แต่กลับถูกน้ำแข็งบอกเลิกรา และขอให้เขากลับไป อย่าได้มาเจอกันอีก ไม่ว่าที่เรียนหรือที่บ้าน
ชายหนุ่มร่างใหญ่เข่าอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรง เขาพยายามปลอบโยนตัวเองว่าพรุ่งนี้เอาใหม่ และพยายามอยู่อย่างนั้นเป็เวลาร่วมเดือน จนน้ำแข็งเริ่มทำใจได้ จึงตัดสินใจนัดพบ เพื่อจบปัญหาและเดินไปข้างหน้าเสียที
“ไอซ์..สบายดีไหม?..กะ.กายขอโทษ”
“สบายดี กายผอมโทรมไปนะ..นี้..ไอซ์เอามาคืน”
น้ำแข็งนัดเจอกับเวหาที่ร้านกาแฟ เพราะไม่อยากพูดคุยกันเพียงสองต่อสอง พอเวหามาถึง เธอก็รีบยื่นกล่องที่เก็บสะสมความทรงจำของสองคนส่งคืนให้ ขณะที่เวหาเอาแต่พยายามพร่ำบอกกล่าวคำขอโทษ หวังเพียงให้กลับมาเป็เช่นเดิม
“ไอซ์..กายขอโทษ มันจะไม่มีอีกแล้ว กายสัญญา”
“พอเถอะกาย ขอบคุณนะที่ผ่านมา..จากนี้ไปดูแลตัวเองให้ดีนะ”
น้ำแข็งกลืนกินก้อนน้ำตาลงคอ พยายามกดข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่น เพื่อบอกกล่าวในสิ่งที่ตั้งใจ หลังจากคิดทบทวน และอยู่กับหัวใจที่ทุกข์ทรมาน มานานนับเดือน
“ไอซ์ขอโทษนะที่อยู่กับกายได้เพียงเท่านี้ ไอซ์ขอโทษที่มุ่งมั่น จนไม่มีเวลาให้กับกาย ไม่ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ไอซ์จะเก็บวันเวลาที่มีกายไว้ในความทรงจำที่ดีเสมอ โชคดีนะกาย”
“ไอซ์ไม่.. กายไม่เลิก ขอร้องละ..กลับมาเป็เหมือนเดิมได้ไหม กายสัญญา สาบานก็ได้ กายรักไอซ์นะ..ไอซ์~~~~~”
เวหาจับรั้งข้อมือเล็กเอาไว้ พร่ำเอ่ยด้วยหัวใจสั่นสะท้านเกรงกลัว แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง เมื่อน้ำแข็งสะบัดข้อมือออก แล้วรีบเดินออกจากร้านไป ในขณะที่เวหารีบวิ่งตามด้วยหัวใจที่แตกสลาย
“ไอซ์ กายรักไอซ์ และจะรักตลอดไป”
“ลาก่อนกาย”
น้ำแข็งเอ่ยเสียงสั่นก่อนจะก้าวเดินจากไป ด้วยหัวใจงอแง แทบไม่อยากจะเดิน ส่วนเวหาได้แต่ยืนมองแผนหลัง คนเดินจากไปจนจางหาย
“กายรักไอซ์..กะ..กายรักไอซ์..รักไอซ์คนเดียว ฮื้อ~~~~”
เวหายืนพึมพำอย่างคนไร้สติ ปล่อยให้น้ำตาร่วงหยดดั่งเม็ดฝน เขาไม่รู้เลยว่าจะก้าวขอเดินไปข้างหน้าได้อย่างไร เมื่อไม่มีอีกคนอยู่ข้างๆ ยอมรับว่า 4ปีที่ผ่านมาทุกที ที่มีเวหา จะต้องมีน้ำแข็งอยู่ด้วยตรงนั้น
แม้ในยามคนพี่ไปทำกิจกรรมค้างคืน เขายังหอบผ้าผ่อนไปเช่าโรงแรมนอนเฝ้า ทุกเช้าค่ำเฝ้าขับรถรับส่ง จนทุกคนที่บ้านน้ำแข็งเอ็นดู
หากคำว่า คลั่งรัก หมายถึงรักทุกลมหายใจเข้าออก เขาเป็ยิ่งกว่านั้น
13K
