สี่สหายกับเกาะหมอกลึกลับ

   เช้าวันที่อากาศสดใส ดวงอาทิตย์สาดแสงส่องทั่วท้องฟ้า และเป็๲วันที่แจ็คและดีนได้นัดกันไว้ว่าจะไปเจอกันที่สถานนีขนส่ง ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ตึกเอ็มไพร์สเตจ

   “พร้อมไหมแอนนี่” แจ็คหันไปถามแอนนี่ที่ดูร้อนรนผิดปกติ

   “ค่ะแล้วพี่จะเอากระเป๋าสัมภาระไปยังไงล่ะ” แอนนี่ถามเมื่อเห็นว่าลุงจอร์นนั่งอยู่หน้าทางเข้าออกของบ้านถ้าเกิดทั้งแอนนี่และแจ็คเดินสะพานกระเป๋าออกไป ลุงจอร์นต้องสงสัยแน่นอน

   “ไม่ต้องห่วงพี่มีแผนแล้ว” แจ็คกระซิบบอกแอนนี่

   “พี่แอบปลดล็อคหน้าต่างไว้บานนึงแล้วพอออกจากบ้านปุ๊บเดี่ยวพี่ก็ค่อยแอบปีนกลับเข้ามาแล้วเอากระเป๋าออกไป” แจ็คอธิบายแผนของเขาให้แอนนี่ฟัง

   “ว้าว สมกับเป็๞พี่ของหนู” แอนนี่ชมก่อนจะโผล่เข้ามากอดแขนแจ็ค

   “งี่เง่า งี่เง่า” เสียงเล็กๆ จี๊ดๆ ของปีปิกดังขึ้น ทำให้แจ็คและแอนนี่ต้องหันไปมองปีปิกที่ยืนเกาะอยู่บนโต๊ะ

   “เงียบนะปีปิก” แจ๊คพูดก่อนจะเอามือไปเคาะจงอยปากของปีปิกทำให้ปีปิกเอาหัวซุกไปซ่อนไว้ใต้ปีกของมัน

   “แล้วพี่จะทำยังไงกับปีปิกมันตามพี่ตลอด” แอนนี่ถาม

   “พี่ว่าพี่จะพามันไปกับเราด้วย”แจ็คตอบ ก่อนแจ็คและแอนนี่จะเดินออกไปหาลุงจอร์นที่กำลังจิ๊บกาแฟรับแดดยามเช้าบนเก้าอี้โยกซึ่งตั้งอยู่ที่หน้าบ้าน

   “ลุงจอร์นครับ” แจ็คพูดขึ้นทำให้ลุงจอร์นที่กำลังพักผ่อนอยู่หันมามองแจ็คอย่างไม่สบอารมณ์

   “มีอะไร” ลุงจอร์นถามห้วนๆ

   “ผมกับแอนนี่ คิดว่าอย่างน้อยๆ ก็ควรไปส่งดีนที่สถานนีซักหน่อยครับ”แจ็คเริ่มพูด

   “เพราะผมรู้สึกผิดที่รับปากกับดีนไว้ว่าจะไปเที่ยวด้วยกันเลยคิดว่าอย่างน้อยก็ควรไปส่งดีนเพื่อเป็๞การขอโทษหน่อยครับ” แจ็คเริ่มหาเหตุผลมาอธิบายให้ลุงของเขาฟัง

   “แล้วแกจะไปส่งที่ไหน”ลุงจอร์นถาม

   “ผมกับแอนนี่คิดว่าจะไปส่งดีนที่สถานนีขนส่งแล้วรีบกลับมาครับ” แจ็ค ตอบทำให้ลุงจอร์นนั่งนิ่งพลางใช้ความคิดไปด้วย ทำให้แอนนี่ที่เห็นดังนั้นจึงเริ่มกลัวว่าลุงจอร์นจะไม่อนุญาตให้พวกเธอไปส่งดีนและน้องสาว

   “งี่เง่างี่เง่า” ปีปิกพูดขึ้น ทำให้ลุงจอร์นหันมามองตาเขียวใส่ปีปิกที่เกาะอยู่บนบ่าของแจ็ค

   “ไอ้นกนี่ แกว่าไงนะ” ลุงจอร์นตะคอกเสียงดุใส่ปีปิก

   “ลุงจอร์น ปีปิกมันก็พูดไปเรื่อยอย่าไปทำอะไรมันเลยนะครับ” แจ็คพูดเมื่อเห็นว่าลุงของเขาเริ่มโมโห

   “งั้นก็รีบไปแล้วรีบกลับมา”ลุงจอร์นตอบ พลางส่งสายตาพิฆาตมองไปที่ปีปิกเหมือนจะกินเ๧ื๪๨กินเนื้อให้ได้แล้วจึงไล่ให้แจ็คและแอนนี่ออกไป ส่วนตัวของลุงจอร์นเองก็นั่งจิ๊บกาแฟต่อ

  แจ็คกับแอนนี่ เดินออกมาจากหน้าบ้านเมื่อลับสายตาลุงจอร์นแล้วทั้งสองจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่

   “เกือบไปแล้วนะปีปิก” แจ็คพูดก่อนจะเอามือไปเคาะจงอยปากของมันเป็๞เชิงเตือน

   “แอนนี่เดี่ยวพี่เข้าไปเอากระเป๋าสัมภาระก่อนรอพี่อยู่ที่นี้นะ”แจ็คพูดขึ้น แล้วจึงนำปีปิกไปฝากไว้กับแอนนี่เพราะถ้าพามันกลับไปด้วยมันอาจจะส่งเสียงทำให้ลุงจอร์นรู้ตัวแล้วทำให้แผนที่แจ็คเตรียมไว้ล้มเหลวไม่เป็๲ท่าได้

  แจ็คเดินอ้อมไปด้านหลังของบ้านก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างบานนึงที่เขาปลดล็อกตั้งไว้แล้วค่อย ๆแอบย่องไปยังห้องของตัวเองเพื่อเอากระเป๋าสัมภาระทั้งของเขาและแอนนี่ที่เตรียมไว้ออกมาแต่แล้วแจ็คก็ต้องเงียบเสียงลงเมื่อเขาไปยินฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินอยู่ภายในบ้าน

   “ตึก ตึก ตึก” เสียงก้าวเท้าอย่างสม่ำเสมอดังขึ้นเป็๲จังหวะ ทำให้แจ็คต้องเอาตัวเองและกระเป๋าสัมภาระแอบเข้าไปซ่อนอยู่ใต้เตียงนอน

   “เอี๊ยด”ประตูห้องของแจ็คค่อยๆ แย้มออกมาช้าๆ เสียงบานพับประตูที่เก่าเริ่มส่งเสียงร้องทำให้แจ็คที่แอบอยู่ใต้เตียงหัวใจเต้นแรงมากยิ่งขึ้น จนแจ็คกลัวว่าลุงจอร์นจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่ตอนนี้เต้นอย่างรุนแรง

   ลุงจอร์นของเขากำลังเดินเข้ามาภายในห้องของแจ็คไปเปิดผ้าม่านที่ปิดไว้ตรงหน้าต่างเพื่อให้แสงส่องเข้ามาภายในห้องก่อนลุงจอร์นจะได้ยินเสียงเรียกจากหน้าบ้าน ลุงจอร์นจึงเดินออกไปดู

   แอนนี่ที่แอบดูลุงจอร์นอยู่เมื่อเห็นว่าลุงจอร์นลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในบ้านก็กลัวว่าแจ็คที่ยังไม่ออกมาจะถูกจับได้ทำให้แอนนี่ต้องรวบรวมความกล้า๻ะโ๷๞เรียกชื่อลุงของเธอออกไป

   “ลุงจอร์นคะ ลุงอยู่ไหน” แอนนี่๻ะโ๠๲เรียกลุงจอร์นของเธอ ซ้ำไปมาจนเธอเห็นประตูบ้านเปิดพร้อมปรากฏร่างลุงจอร์นที่ก้าวออกมาจากประตูพร้อมจ้องมองมาที่เธอ

   “เบ๊อะบ๊ะ” ปีปิกร้องขึ้นทำให้ลุงจอร์นหันความสนใจมาที่เ๯้านกแก้วตัวสีเขียว ซึ่งแอนนี่กำลังกอดมันไว้ในอ้อมแขนของเธออยู่

   “เอ่อ ลุงจอร์นจะเอาอะไรไหมคะ”แอนนี่รวบรวมความกล้าอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามออกไป

   “ไม่ จะไปเล่นที่ไหนก็ไป” ลุงจอร์นตอบอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปมองเ๯้านกแก้วอีกครั้งอย่างไม่ละสายตา

   แอนนี่ที่ได้ยินดังนั้นจึงรีบเดินออกไปจากบ้านก่อนจะได้ยินคำถามที่ลุงจอร์นถามตามหลังมาทำให้แอนนี่ต้องชะงักไป

   “แจ็คไปไหน” คำถามนั้นทำให้แอนนี่ตัวเย็นเหมือนมีน้ำแข็งมาเกาะตามตัวของเธอขนแขนสองข้างลุกตั้งชันด้วยความกลัวปีปิกที่เหมือนจะรู้ว่าควรพูดอะไรซักอย่างจึงได้โพล่งออกไป

   “งี่เง่า งี่เง่า” คำพูดของปีปิกยิ่งทำให้ลุงจอร์นโมโหมากกว่าเดิมทำให้ลุงจอร์นไม่ได้สนใจคำถามที่ถามออกไปแต่หันมาสนใจเ๽้านกแก้วตัวนี้แทน

   “ขอโทษค่ะลุงหนูจะดูแลปีปิกให้ดีกว่านี้” พูดจบแอนนี่จึงวิ่งออกจากบ้านไปในทันทีโดยไม่หันกลับมาดู ซึ่งเธอวิ่งอ้อมไปทางข้างหลังบ้านที่เธอแยกกับแจ็ค

  หลังจากลุงจอร์นออกไปตามเสียงเรียกของแอนนี่แล้วแจ็คจึงรีบออกมาจากใต้เตียงแล้วแอบย่องไปดูที่ประตูห้องว่าตอนนี้ลุงจอร์นอยู่ไหนแล้วทำให้เห็นว่าตอนนี้ลุงจอร์นกำลังออกไปคุยกับแอนนี่อยู่แจ็คจึงได้ใช้จังหวะนี้รีบขนย้ายกระเป๋าสัมภาระทั้งหมดออกไปทางด้านหลังบ้านก่อนจะดึงหน้าต่างกลับมาปิดไว้เหมือนเดิม แล้วรีบวิ่งไปรอแอนนี่ที่ตรงที่เขากับเธอแยกกันและเจอแอนนี่ที่กำลังยืนหอบ และตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

   “ขอบใจนะแอนนี่ ถ้าไม่ได้เธอพี่ก็อาจจะถูกลุงจอร์นจับได้ไปแล้ว” แจ็คพูดขึ้นก่อนจะปลอบน้องสาวของเขาที่กำลังตัวสั่นอยู่

   “งี่เง่า งี่เง่า” ปีปิกร้องขึ้นอย่างภูมิใจ

   “แกเองก็ทำได้ดีมาก” แจ็คพูดพลางยื่นมือไปลูบหัวปีปิกที่ตอนนี้บินกลับมาเกาะที่ไหล่ของเขาแล้ว

   “งั้นไปกันเถอะ” แจ็คพูดกับแอนนี่ก่อนทั้งสองจะรีบมุ่งหน้าไปยังสถานีซึ่งนัดเจอกับดีนไว้

   ณ สถานีขนส่งที่ตอนนี้คับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายที่ต่างรอรถโดยสารเพื่อเดินทางไปยังจุดหมายของแต่ละคน

   “แจ็ค” ดีนที่เห็นแจ็คเดินมาพร้อมกับแอนนี่จึง๻ะโ๠๲ร้องทักขึ้นทำให้แจ็คที่ได้ยินเดินเข้ามาหาดีนพร้อมแอนนี่ในทันที

   “นึกว่านายจะไม่ได้มาซะแล้ว”ดีนเอ่ยขึ้น

   “ก็เกือบไม่ได้มาไปแล้วเหมือนกัน โชคดีที่มีแอนนี่กับปีปิกอยู่”แจ็คพูดก่อนจะชี้ไปทางแอนนี่ และแนะนำแอนนี่ให้รู้จัก

   “นั้นน้องสาวนายเหรอ ฉันเองก็มีน้องสาวเหมือนกัน”พูดจบดีนจึงได้แนะนำน้องสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ของเขาให้แจ็คและแอนนี่ได้รู้จัก

   “นี่อลิซน้องสาวของฉันเอง” ดีนชี้ไปยังสาวน้อยผมสีดำที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก่อนดีนจะแนะนำแจ็คและแอนนี่รวมทั้งปีปิกให้อลิซรู้จัก

   “มาเถอะไปขึ้นรถกันพวกเราจองตั๋วไว้ให้แล้วระหว่างที่รอพวกนาย” ดีนเอ่ยก่อนจะยื่นตั๋วสองใบให้แจ็คและแอนนี่

   “ขอบใจ” แจ็คพูดขึ้นพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้มด้วยความยินดีที่อย่างน้อยปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้เขาก็ไม่ต้องอยู่บ้านกับลุงจอร์นขี้โมโหของเขา

   เมื่อขึ้นรถแล้วทั้งสี่คนจึงเดินไปนั่งยังเบาะที่ยังว่างอยู่

   “เป็๲อะไรไหมแอนนี่” แจ็คถามเมื่อหันไปเห็นแอนนี่นั่งเงียบ ทำสีหน้าอย่างกังวลใจ

   “ลุงจอร์นต้องโกรธเรามากแน่ๆ เลย”แอนนี่ตอบ

   “ไม่ต้องกลัวนะแอนนี่ยังไงพี่ก็อยู่กับน้องไม่ไปไหน” แจ็คพูด ทำให้แอนนี่รู้สึกดีขึ้นที่อย่างน้อยก็มีพี่ชายที่คอยรักและเป็๲ห่วงเธออยู่ด้วยตลอด

   “เบ๊อะบ๊ะ”เ๯้านกแก้วเสียงแหลมพูดขึ้น ก่อนจะเอาหัวของมันไปถูกับแอนนี่

   “เ๽้านกติ๊งต๊อง” แอนนี่หัวเราะขึ้นพลางเอามือไปลูบหัวมัน

   “แกห้ามพูดแบบนี้ใส่คนอื่นเชียวนะปีปิก”แจ็คสั่ง

   “งี่เง่า งี่เง่า” ปีปิกพูดขึ้น และพูดย้ำอีกหลายครั้ง ทำให้แจ็คต้องเอามือไปดีดจงอยของมันแต่ปีปิกที่เหมือนจะรู้ทัน จึงรีบบินหนีไปเกาะอยู่ที่ชั้นวางกระเป๋าสัมภาระเหนือหัวก่อนจะหัวเราะอย่างผู้ชนะ ทำให้คนที่อยู่บนรถบัสหันมามองมันเป็๲ทางเดียวกัน

   “หน่อย เ๯้านกแสบ” แจ็คพูดขึ้น แต่นั้นกลับทำให้แอนนี่หัวเราะขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายที่รักของเธอทะเลาะกับสัตว์เลี้ยงที่เขารักทำให้ความกังวลใจของแอนนี่ค่อย ๆ จางหายออกไป

   “แจ็ค” ดีนที่นั่งกับอลิซอยู่เบาะด้านหน้าเรียก

   “มีอะไรดีน” แจ็คที่กำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปจับปีปิกกลับมาหันมาถามดีน

   “ฉันคิดว่าการที่นายกับแอนนี่มากับเราด้วยเป็๲เ๱ื่๵๹ที่วิเศษมาก ๆ เลยละ” ดีนพูดหลังจากได้เห็นการทะเลาะของปีปิกกับแจ็ค

   “ฉันก็คิดว่าปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้มันต้องเป็๞ปีที่วิเศษแน่ๆเลย” แจ็คตอบก่อนจะหันไปจับเ๯้านกแก้วที่ยังคงส่งเสียงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจที่ชั้นวางกระเป๋าสัมภาระลงมาอีกครั้ง

   “เฮ้ เธอชื่อแอนนี่เหรอ” อลิซปีนเก้าอี้ชะเงอขึ้นมาแอนนี่ ที่กำลังนั่งมองพี่ชายของเธออยู่

   “ใช่ เธออลิซสินะ” แอนนี่หันกลับมาตอบ

   “ใช่ เธอคิดว่าถ้าไปถึงที่เลคจอร์จแล้วเธอจะทำอะไรต่อ”อลิซถาม

   “คงจะไปที่บ้านลุงของพวกเธอก่อนแล้วหาอะไรทำกัน”แอนนี่ตอบ

   “แต่ลุงเธอจะไม่ว่าอะไรจริงๆเหรอที่พาเราไปด้วยโดยไม่ได้บอกแบบนี้” แอนนี่ถามขึ้นด้วยความกังวลอีกครั้ง

   “ไม่ต้องกลัวไปลุงแซมไม่ว่าอะไรหรอก แค่เพิ่มเด็กมาด้วยอีกคนสองคนไม่ทำให้ลุงแซมแกต้องเหนื่อยหรอกนะแล้วอีกอย่างฉันก็คิดว่าเราคงจะไม่ไปรบกวนลุงแซม จนแกต้องเอาเวลาของแกมาดูแลพวกเราหรอกนะ”อลิซตอบ

   “นั้นสินะ” แอนนี่พูดขึ้นก่อนแจ็คจะขยับกลับมานั่งพร้อมเ๽้านกแก้วที่ถูกเขาจับไว้ในมืออย่างทะนุถนอม

   “ฉันว่าฉันดีใจนะที่ปีนี้ฉันได้มีเพื่อนมาเล่นด้วยกันใน๰่๭๫ปิดเทอมหน้าหน้าร้อนนี้ด้วย”อลิซพูด

   “ฉันก็เหมือนกัน ฉันคิดว่าปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้มันต้องพิเศษที่สุดสำหรับฉันแน่ๆเลย” แอนนี่ตอบ แล้วรถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกช้าๆทำให้อลิซต้องกลับไปนั่งที่นั่งของตัวเองให้เรียบร้อย

   ‘เลคจอร์จเหรอ อยากไปให้ถึงไวๆ จัง’ แจ็คคิดในใจ พลางหันออกไปมองนอกหน้าต่างของตัวรถ เห็นผู้คนมากมายที่กำลังขึ้นและลงมาจากรถ  บางคนก็นั่งรอรถอย่างใจเย็นหัวใจของแจ็คเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นเพราะวันหยุดฤดูร้อนในปีนี้เป็๞ปีที่เขาได้ทำอะไรตามใจตัวเองเป็๞ครั้งแรกแอนนี่เองก็คิดแบบเดียวกัน แม้เธอจะตามแจ็คมาเพราะอยากอยู่กับแจ็คมากกว่า

   “ดีนกว่าเราจะไปถึงเลคจอร์จนี่อีกนานไหม” แจ็คโน้มตัวไปถามดีน

   “จากที่นี้ไปเลคจอร์จก็แปดชั่วโมงนะ”ดีนหันมาตอบ

   “โอ้โห้ นานเหมือนกันแฮะ” แจ็คตอบก่อนจะกลับไปนั่งเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ต่อ ก่อนจะค่อยๆหลับไปด้วยความเพลียและตื่นเต้น