หลังจากที่กินอาหารมื้อกลางวันที่ร้านอาหารเสร็จเรียบร้อยหัวหน้าทีมวิศวกรและธนกรพาทานตะวัน วารุณี และอำพลไปที่พัก โดยที่พักทีมวิศวกรจากประเทศไทยทางประเทศภูวธาราจัดหาที่พักรีสอร์ตจากคนในพื้นที่โดยให้วิศวกรหนึ่งคนต่อที่พักหนึ่งห้องซึ่งถือว่ามีความเป็ส่วนตัวอย่างมาก โดยจากที่พักไปยังโรงไฟฟ้าพลังน้ำใช้เวลาเดินทางประมาณ10 นาทีซึ่งจะมีรถจากโครงการมารับในเวลา 07.30 น. ส่วน่เย็นจะขึ้นอยู่กับแต่ละหน่วยงานว่าเลิกงานกี่โมงเพราะบางหน่วยงานอาจต้องเลิกตอนค่ำใน่เวลาที่มีการติดตั้งเครื่องหรือรันระบบ
“วันนี้พวกคุณพักผ่อนให้สบายแล้วพรุ่งนี้เจอกัน”
“ครับ/ค่ะ หัวหน้า” หลังจากหัวหน้าทีมวิศวกรและธนกรเดินจากไปแล้วทั้งสามคนแยกย้ายไปที่ห้องพักของตัวเองทานตะวันเดินสำรวจภายในห้องจัดว่าเป็ห้องพักที่มาตรฐานห้องหนึ่ง มีแอร์คอนดิชั่นตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น ระบบอินเตอร์เน็ต (WIFI)และสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างครบครันหญิงสาววางของตัวเองลงแล้วหยิบสมาร์ตโฟนวิดีโอคอลหาป้าสะใภ้ที่เมืองไทย
“ทาน ถึงที่พักแล้วหรือลูก” คุณนายสายหยุดรับโทรศัพท์ทันทีที่ทานตะวันวิดีคอลข้ามประเทศมาหาโดยใช้แอปพลิเคชันไลน์
“ค่ะ ทานถึงแล้ว” ทานตะวันตอบพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายหนึ่ง
“ที่พักเป็ไงลูก อยู่ได้ไหม”
“ดีเลยค่า คุณป้า” ทานตะวันเปิดกล้องหลังให้ผู้เป็ป้าสะใภ้ดูภาพรวมในห้องพักของเธอ
“โอเคลูก ดูแลตัวเองนะ ป้าเป็ห่วง”
“ค่ะ คุณป้าดูแลตัวเองด้วยนะคะ” หลังจากวางสายผู้เป็ป้าสะใภ้เรียบร้อยทานตะวันจึงค่อยๆเก็บของใช้ส่วนตัวเพราะอย่างไรเธอก็ต้องอยู่ที่นี้นาน
“พี่ไม่มีวันปล่อยเ้าไป แม้เ้าไม่เลือกพี่พี่จะทำทุกอย่างให้เ้าอยู่กับพี่ให้ได้” เงาดำเข้ามากอดรัดทานตะวันหญิงสาวดิ้นแรงแต่ทำอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุดจากอ้อมกอดของเงาดำนี้สักที
" เฮือก! " ทานตะวันลืมตาหญิงสาวลุกขึ้นนั่งทันที หญิงสาวนึกในใจเธอฝันแบบนี้อีกแล้ว หรือสิ่งที่หลวงพ่อพูดมันจะเป็ความจริงทานตะวันดูนาฬิกาที่โทรศัพท์ของเธอตอนนี้เป็เวลาหกโมงเช้าหญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นอาบน้ำทำธุระส่วนตัวทันทีถึงเธอนอนต่อเธอกลัวว่าอาจจะฝันแบบนี้อีกหรืออาจหลับยาวตื่นไม่ทันรถมารับไปทำงานที่เขื่อนก็ได้
“ทานเป็ไรทำไมดูง่วงนอน เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ” วารุณีถามเพื่อนสาวขณะที่พวกเขารวมถึงอำพล และธนกรกำลังนั่งกินอาหารเช้าที่โครงการเตรียมไว้ให้
“อืม เมื่อคืนฝันร้าย” ทานตะวันตอบด้วยสีหน้าเซ็ง
“ผีอำป้าว” ธนกรแซวเพื่อนโดยยกเื่ผีสางขึ้นมาจึงโดนอำพลฟาดไปที่ศีรษะหนึ่งที
“ไอ้บ้า อยู่ดีดี ยกเื่ผีสางขึ้นมาทำไม คนยิ่งกลัวๆอยู่” อำพลว่าเพื่อน
“พอ พอ ไปทำงานดีกว่าได้เวลาแล้ว เล่นกันอยู่ได้”วารุณีบอกเพื่อนในกลุ่มจากนั้นคนทั้งสี่คนแยกย้ายทำงานในส่วนของตน โดยอำพลและธนกรไปควบคุมการก่อสร้างโครงสร้างของโรงไฟฟ้าซึ่งจะเป็งานในส่วนของโยธาวารุณีจะอยู่ในสำนักงานเป็หลักเพราะหญิงสาวดูในเื่ของบัญชีและงบประมาณส่วนทานตะวัน่แรกหญิงสาวจะอยู่ในสำนักงานเช่นกันเพื่อประชุมเตรียมความพร้อมในการติดตั้งเทอร์ไบน์และใน่ติดตั้งรันระบบหญิงสาวจะออกไปปฏิบัติหน้าที่ที่หน้างานขณะที่หญิงสาวกำลังประชุมอยู่กับทีมวิศวกรเครื่องกลที่ตรวจสอบงานพร้อมกับผู้รับเหมามีผู้ชายสี่คนเปิดประตูเข้ามาในสำนักงานซึ่งสำนักงานกลางของโรงไฟฟ้าจะมีขนาดเล็กมีการกั้นสองฝั่งคือฝั่งที่ทีมวิศวกรและนักบัญชีทำงานอีกส่วนหนึ่งอยู่ข้างในจะเป็ห้องประชุมหรือที่พักของทีมวิศวกร โดยตอนนี้มีผู้ชายสี่คนเดินเข้ามาในสำนักงานซึ่งไม่มีใครอยู่ในส่วนหน้าของสำนักงานเลย ผู้ชายคนหนึ่งจึงชะโงกหน้าไปที่กระจกที่ทีมวิศวกรกำลังประชุมอยู่ทานตะวันนั่งอยู่ในฝั่งที่เห็นคนนอกเดินเข้ามาพอดี หญิงสาวจึงขออนุญาตผู้เข้าร่วมการประชุมไปถามบุคคลเ่าั้ว่าเขา้าพบใคร
“สวัสดีค่ะ พวกคุณมาพบใครคะ” หญิงสาวถามผู้มาเยือนทั้งสี่คนทานตะวันตกตะลึงเพระหนึ่งในสี่คน นั้นเป็คนที่เธอเคยพบที่เครื่องบินตอนนั่งมาที่ ภูวธาราและในร้านอาหารที่ไปกินข้าวกับทีมวิศวกรครั้งก่อนผู้ชายคนนี้ยิ้มมุมปาก และแจ้งสาเหตุที่พวกเขามา
“สวัสดีครับ พวกผมคือทีมป่าไม้เพื่อมาอำนวยความสะดวกในการสร้างโรงไฟฟ้าครับผมมาพบหัวหน้าทีมวิศวกร”
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ ตอนนี้พวกเรากำลังประชุมกันอยู่แต่ใกล้เสร็จแล้วรบกวนพวกคุณรอสักครู่นะคะ” เ้าหน้าที่สำนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาพอดีทานตะวันจึงให้จัดที่นั่งให้พวกเขาเพื่อรอทีมวิศวกรประชุมเสร็จ
“สวัสดีครับ ผมเป็หัวหน้าทีมวิศวกรครับ” หัวหน้าทีมวิศวกรออกมาต้อนรับแขกพร้อมกับทานตะวัน
“สวัสดีครับ ผมวสุธาเป็เ้าหน้าที่ป่าไม้ที่มาอำนวยความสะดวกในการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำครับ”
“ผมขอแนะนำอีกสามคนนะครับ นี้ถกลเกียรติ ธราธร และนภดลครับ” หลังจากที่เ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ชื่อวสุธาแนะนำเพื่อนของเขาเสร็จแล้วก็คงต้องเป็ฝ่ายตรงข้ามแนะนำตัวบ้าง
“ครับ ผมชื่อเจตต์ เป็หัวหน้าทีมวิศวกรที่นี่และนี้คือทานตะวันเป็วิศวกรเครื่องกลที่ดูแลการติตตั้งกังหันน้ำครับ” ทานตะวันทักทายบุคคลทั้งสี่ที่พึ่งรู้จักกันอย่างเป็ทางการหญิงสาวมองผู้ชายทั้งสี่คนเธอสังเกตว่ารูปร่างของเ้าหน้าที่ป่าไม้สี่คนนี้รูปร่างคล้ายกันตัวใหญ่ หนา ดูแข็งแรง ไว้หนวดเคลาทำให้ดูน่าเกรงขามและดูดุ แต่สามคนมีผิวสองสีเสมือนผู้ที่ทำงานหนักหรือทำกิจกรรมกลางแจ้งเป็ประจำส่วนอีกคนนั่นคือผู้ชายที่แนะนำตัวว่าชื่อนภดลดูจะขาวไปกว่ากลุ่มเพื่อน
“ทานตะวัน อย่างนั้นคุณไปตามเพื่อนๆกลุ่มคุณมาเจอกันที่โรงอาหารเขื่อน เดี๋ยวผมจะแนะนำเ้าหน้าที่ทั้งสี่คนให้รู้จักกัน”
“ค่ะ หัวหน้า” ขณะที่ทานตะวันกำลังจะเดินออกไปหญิงสาวได้ยินเสียงของเ้าที่ป่าไม้นภดลเรียกเธอ
“คุณทานตะวัน เดี๋ยวครับ ผมขอไปด้วยได้ไหม อยากดูรอบเขื่อน” ทานตะวันมองไปยังที่หัวหน้าของเธอ พอหัวหน้าเจตต์พยักหน้าเป็การอนุญาตทานตะวันตอบรับชายหนุ่มที่ชื่อนภดลทันที
236
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
