ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

รุ่งเช้า

ลานฝึกวันนี้ต่างออกไป

ไม่มีถุงทราย

ไม่มีรถเสบียง

กลางลานมีชั้นวางอาวุธเรียงเป็๲แถว

หอก

ดาบ

โล่

ธนู

กระบี่

รวมถึงอาวุธที่หลินรุ่ยไม่คุ้นตาบางชนิด

ทุกคนเงียบ

นี่เป็๲ครั้งแรกที่หน่วยเจ็ดให้จับอาวุธจริง

ฉีเหยียนยืนอยู่หน้าแถว

พูดเพียงประโยคเดียว

“เลือก”

หลายคนเดินเข้าไปทันที

หลัวชิงหยิบดาบยาว

เฉินมู่เลือกกระบี่สั้น

หลินรุ่ยยืนมอง

ยังไม่ขยับ

ฉีเหยียนเห็น

“ไม่มีอันที่ชอบ?”

หลินรุ่ยตอบ

“ยังไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร”

ทั้งลานเงียบ

ฉีเหยียนยิ้ม

“ดี”

เขาชี้ไปที่หอก

“งั้นเอานี่”

หลินรุ่ยรับมา

หนักพอดีมือ

ไม่ดี

ไม่แย่

ฉีเหยียนพูดต่อ

“วันนี้ไม่มีคู่มือ”

“ไม่มีท่า”

“มีอย่างเดียว”

เขาชี้ไปอีกฝั่ง

มีเสาไม้ตั้งเรียงสิบต้น

สูงเท่าคน

แต่ละต้นมีเชือกสีต่างกัน

แดง

ดำ

ขาว

เหลือง

ฉีเหยียนพูด

“โจทย์ง่าย”

“ทำลายเสา”

ทุกคนเริ่มขยับ

หลัวชิงฟันทันที

ตูม!

เสาแตก

หลายคนใช้แรงเต็มที่

ไม่นานเสาเริ่มล้มทีละต้น

แต่หลินรุ่ยยังยืน

มอง

ระบบไม่ได้เปิด

เขาสังเกตเอง

เสาทุกต้น…

มีรอยแตกไม่เหมือนกัน

ตำแหน่งต่างกัน

น้ำหนักฐานต่างกัน

ทันใดนั้น—

เสียงดัง

กร๊อบ!

คนหนึ่งฟันเสาแตก

แต่เชือกสีดำที่ผูกอยู่หลุด

กับดักยิงลูกเหล็กออกมา

ชนเต็มอก

ล้ม

ทุกคนชะงัก

ฉีเหยียนกอดอก

“ใครบอกว่าต้องรีบตี”

เงียบ

—

หลินรุ่ยเดินไปหน้าเสา

จับหอก

ไม่ได้แทง

เคาะ

ปึก

ปึก

ฟังเสียง

อีกครั้ง

แล้วหมุนเสาเบา ๆ

จากนั้นใช้ปลายหอกแทงจุดหนึ่ง

ฉึก

เสาแตกครึ่ง

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉีเหยียนมอง

ไม่ได้พูด

หลินรุ่ยเดินไปต้นต่อไป

เหมือนเดิม

สังเกต

หาตำแหน่งรับแรง

แทง

แตก

ปลอดภัย

หลัวชิงมองแล้วร้อง

“เดี๋ยว!”

“นี่ไม่ใช่ฝึกอาวุธ!”

หลินรุ่ยตอบขณะเดิน

“ใช่”

“กำลังฝึกการตัดสินใจ”

—

ไม่นาน

เหลือเสาสุดท้าย

ต้นนี้ใหญ่ที่สุด

มีเชือกทุกสี

หลายคนลองแล้ว

ไม่ได้

หลัวชิงฟันเต็มแรง

เสาไม่ขยับ

เฉินมู่มองอยู่พักหนึ่ง

แต่ไม่ลงมือ

หลินรุ่ยเดินเข้าไป

มองพื้น

แล้วหยุด

เขาใช้ด้ามหอกแตะดิน

ยิ้มบาง

“เจอแล้ว”

เขาไม่ได้แทงเสา

แต่แทงพื้น

ฉึก

ทันใดนั้น—

กลไกดัง

ครืด…

เสาทั้งต้นเอนลงเอง

ทุกคนอึ้ง

ด้านล่างมีฐานล็อก

ถ้าทำลายเสาโดยตรง

จะเปิดกับดัก

แต่ถ้าปลดฐาน…

เสาจะล้มเอง

ฉีเหยียนหัวเราะครั้งแรก

“ดี”

เขาเดินเข้ามา

หยิบหอกจากมือหลินรุ่ย

แล้วพูด

“จำไว้”

จากนั้นโยนหอกคืน

“อาวุธไม่ได้มีไว้เอาชนะ”

เขามองทุกคน

“มันมีไว้แก้ปัญหา”

เงียบทั้งลาน

—

ตอนบ่าย

ฉีเหยียนประกาศอีกเ๹ื่๪๫

“พรุ่งนี้…”

ทุกคนเงยหน้า

เขาพูดต่อ

“ออกนอกค่าย”

ทุกคนเริ่มสนใจ

ฉีเหยียนยิ้มเย็น

“ฝึกในสนามจริง”

หลัวชิงหน้าเปลี่ยน

“สนามจริง?”

ฉีเหยียนพยักหน้า

“มีโจร”

“มีเ๧ื๪๨”

“มีคนตาย”

เขามองทุกคนทีละคน

“และครั้งนี้…”

“ข้าไม่อยู่ช่วย”

—

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจใหม่

นำทีมรอดกลับจากสนามจริง

รางวัล:

【แผนยุทธวิธีขั้นต้น】

เงื่อนไขลับ:

ไม่มีผู้เสียชีวิต

—

หลินรุ่ยมองข้อความ

แล้วเงยหน้าขึ้น

ในที่สุด

การฝึกเล่นจบแล้ว

พรุ่งนี้…

จะเริ่มของจริง

ตอนที่ 18 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 19 — สนามรบไม่ถามว่าเ๽้าเตรียมตัวมาดีหรือยัง