บทที่ 5 แยกบ้าน
สองสามีภรรยาบ้านรองตกตะลึงกับร่างไหม้เกรียมตรงหน้าที่ตัวกระตุก ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับมีเพียงควันดำลอยออกมาจากปาก
“ท่านแม่ ไม่เป็ไรใช่หรือไม่” เซียวหย่งเหวินและภรรยาวิ่งเข้ามาดูแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรก่อนดี
“แค่ก ๆ เจ็บ เจ็บมาก นี่เป็ลางร้าย!”
สักพักเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้น
ชาวบ้านต่างพากันรีบวิ่งหนี มีบางคนคุกเข่ากับพื้น “แม่เฒ่าเหยาถูกฟ้าผ่าแล้ว!”
“นี่เป็เื่ไม่ดีอย่างแน่นอน”
“นางเอาอาหารสุนัขให้สามีกิน!”
“เซียวหย่งฝูและหลินซื่อรอคอยลูกสาวมานาน พอได้ลูกสาว นางยังจะเอาไปขายให้คนอื่นอีก”
“เื่นี้มันมีมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว ขายบุตรสาวจะนับเป็อะไรได้ ไม่บีบคอให้ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว”
“ครอบครัวของพวกเขาล้วนแต่พึ่งพาเซียวหย่งฝู…”
หลินซื่อก้มหน้าลงเพื่อปิดซ่อนความดีใจในดวงตาของตน พลางพึมพำ “ในที่สุด์ก็รับรู้แล้ว!”
ครั้งนี้เป็เพราะ์จริง ๆ!
เ้าก้อนแป้งมองท้องฟ้าและยิ้มอย่างอบอุ่น
เง็กเซียนจะยอมให้ผู้อื่นพูดถึงลูกัที่เขาชื่นชอบเอ็นดูนั้นว่าเป็ ‘สินค้าแลกเงิน’ ได้อย่างไร!
“หยวนหลาง ไปหาไม้กระดานมา แล้วพวกเราจะพาปู่เ้าย้ายออกไป” เขามองแม่เฒ่าเหยาที่ไหม้เป็ตอตะโกอย่างไม่แยแส แล้วพูดกับเซียวหย่งเหวินด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “แยกบ้าน!”
ใช่แล้ว พวกเราต้องอยู่ห่างจากพวกคนเลว เ้าก้อนแป้งคิดในใจ
พอหลินซื่อได้ยินเื่แยกบ้าน นางก็หอมหน่วนหยางน้อยในอ้อมแขนอย่างตื่นเต้น
หน่วนหยางยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข
เมื่อเซียวหย่งฝูพูดว่า ‘แยกบ้าน’ ในใจก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “เ้าสาม ไปหาท่านลุงหลี่เจิ้ง”
“ขอรับ” เซียวเฉินหลางตอบรับและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว การแยกบ้านเป็ความปรารถนาของพวกเขาอย่างเอกฉันท์
ต้องบอกว่าคนที่ไม่เต็มใจที่จะแยกครอบครัวมากที่สุดในขณะนี้คงเป็เซียวหย่งเหวินและเสี่ยวเหยา
“พี่ใหญ่ ครอบครัวน่ะยิ่งทะเลาะกันก็จะยิ่งแน่นแฟ้น พ่อแม่ก็ยังอยู่ จะแยกบ้านทำไม อีกอย่างตอนนี้แม่ก็เป็เช่นนี้แล้ว ท่านรีบยอมรับผิดกับท่านแม่เถอะ” เซียวหย่งเหวินพยายามอย่างหนัก หาวิธีเพื่อจะควบคุมพี่ชายของตน
เสี่ยวเหยาก็กังวลเช่นกัน “พี่ใหญ่ ทุกครอบครัวก็ต้องมีการทะเลาะกันเป็เื่ปกติ เื่แยกบ้านช่างมันเถอะ อีกอย่างท่านแม่ก็ทำเพื่อทุกคน ท่านมีลูกชายเยอะแยะ ขาดลูกสาวไปคนเดียวจะเป็ไรไป”
ภายใต้ความเดือดดาลของเซียวหย่งฝู เสียงของเสี่ยวเหยาก็ค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ
แม้เสียงจะเบาลง ก็ใช่ว่าตัวนางจำเป็ต้องยอม เทพัน้อยรู้สึกโกรธจัดแล้ว!
เรียกได้ว่าเสี่ยวเหยารนหาที่ตาย สายฟ้าสายหนึ่งฟาดลงมาใส่นางโดยตรง
หลังจากวุ่นวายไปได้พักหนึ่ง ชาวบ้านที่หวาดกลัวแยกย้ายกันไปก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
คนสองคนในสกุลเซียวถูกฟ้าผ่าซึ่งถือเป็เื่ใหญ่อย่างยิ่ง
“กระทำความชั่ว ถูก์ลงโทษแล้ว!”
“ไปเรียกหมอรักษาสัตว์มาดูอาการพวกนางก่อน!”
……
ชาวบ้านรุมล้อมเหมือนได้ดูละครฉากใหญ่ ส่วนทางหลี่เจิ้งเมื่อได้ยินเื่สำคัญที่ว่าจะแยกบ้านเขาก็รีบรุดมาถึงทันที
แม่เฒ่าเหยาและภรรยาของหลี่เจิ้งไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงมีความสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง แต่หลี่เจิ้งไม่คาดคิดเลยว่าทั้งสองครอบครัวกำลังจะแยกบ้านกัน เขาจึงเข้าไปถามเซียวหย่งฝูว่าหมายความว่าอะไร ก่อนจะได้ทราบความทั้งหมด
“แค่ก ๆ ถ้าจะแยกบ้าน ขนไก่สักเส้นเ้าก็เอาไปไม่ได้!” แม่เฒ่าเหยาแม้จะไม่เต็มใจ แต่นางก็ไร้ซึ่งแรงต่อต้านเช่นกัน “คนโชคร้ายอย่างพวกเ้าไปได้ก็ดี จะได้ไม่กระทบต่อการสอบบัณฑิตของเหวินเอ๋อร์!”
ตอนนี้นางถูกฟ้าผ่า และอาจจะต้องนอนรักษาตัวนานกว่าครึ่งเดือนทีเดียว
ที่ท้ายหมู่บ้าน มีบ้านผุพังทรุดโทรมหลังหนึ่ง ทว่าด้วยความที่มีห้องเพียงพอสำหรับซุกหัวนอน เซียวหย่งฝูจึงเลือกที่แห่งนี้เป็ที่พักอาศัย
ที่จริง หากได้ซ่อมแซมและสร้างเพิ่มอีกสองสามห้อง ก็นับว่าไม่เป็ปัญหาแล้ว
และเนื่องจากต้องแยกครอบครัวออกมา ที่ดินสองหมู่*[1]และหนองน้ำขนาดเล็กจึงจะถูกจัดสรรมาจากที่ดินของสกุลเซียวแบ่งให้ครอบครัวเซียวหย่งฝู
“ครอบครัวเ้ามีคนเยอะ อีกสองวันเ้ามาที่บ้าน แล้วเลือกที่ดินสองสามหมู่ไป” หลี่เจิ้งพูดกับเซียวหย่งฝูอย่างอัธยาศัยดี
“ท่านลุง ครั้งนี้โชคดีที่มีท่าน” เซียวหย่งฝูกำลังจะคำนับ แต่หลี่เจิ้งโบกมือห้ามไว้ก่อน
เมื่อหลี่เจิ้งกำลังจะเดินไป ก็หันมาถามอีกครั้ง “ได้ยินมาว่าคราวนี้ครอบครัวเ้าได้แฝดชายหญิงหรือ”
เมื่อเซียวหย่งฝูได้ยินว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงลูกของตัวเอง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที “ใช่แล้ว ครั้งนี้พวกเราได้ลูกสาวแล้ว หากท่านลุงมีเวลาก็มานั่งเล่นกับลูกสาวข้าได้”
เสี่ยวลิ่ว : ข้าเป็คนเก็บนางมาเอง!
คำพูดของเขาเพียงกล่าวตามมารยาท แต่หลี่เจิ้งตอบกลับอย่างจริงจัง “แน่นอน แน่นอน”
ถึงแม่เฒ่าเหยาจะให้แม่ไก่แก่กับพวกเขา ทว่าการแยกกันครั้งนี้ถือเป็เื่น่ายินดี
ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่เจิ้งคิดกับตัวเอง การตัดสินใจในวันนี้ถือว่ายุติธรรม และตัวเขาก็รู้สึกสบายใจ ดูเหมือนสิ่งที่บรรพบุรุษพูดนั้นถูกต้องจริง ๆ
เมื่อคืนก่อนบรรพบุรุษของเขามาเข้าฝัน
บอกว่าเขาควรปฏิบัติต่อครอบครัวของเซียวหย่งฝูให้ดี ภายหน้าครอบครัวพวกเขาจะได้พบเจอแต่เื่ดี ๆ
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาก็อยากจะทำอะไรสักอย่างเช่นกัน
หลี่เจิ้งลูบเคราแล้วลอบตัดสินใจเงียบ ๆ ในเมื่อคิดลำเอียงแล้ว เช่นนั้นก็ลำเอียงให้สุดไปเลย!
ณ บ้านหลังเล็กที่ทรุมโทรม เซียวจี้หลางลูกคนที่สี่กำลังเงี่ยหูฟังเสียงของพ่อแม่ เมื่อได้ยินเสียงเข้ามาใกล้ เขาก็รีบร้อนวิ่งเข้าไปหาจนสะดุดล้ม “ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้ว เสี่ยวลิ่วร้องไห้ใหญ่เลย!”
เมื่อหลินซื่อได้ยินลูกชายร้องไห้ นางก็รีบเร่งฝีเท้า “เขาคงหิวแล้ว ทว่าข้ามีน้ำนมไม่พอเนี่ยสิ!”
พูดจบก็เปิดเสื้อเพื่อให้นมบุตรชาย
เซียวหยวนหลางช่วยหลินซื่ออุ้มเซียวลิ่วหลางนอนตะแคง “ท่านพ่อ พวกเขาให้ไก่ที่ไม่เคยออกไข่ เช่นนั้นฆ่าพวกมันเอามาบำรุงให้ท่านแม่เถอะ”
เซียวหย่งฝูยังรู้สึกว่าสิ่งที่ลูกชายคนโตพูดนั้นมีเหตุผล “ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ไปฆ่าไก่แล้วล้างทำความสะอาดให้ข้าหน่อย เดี๋ยวที่เหลือข้าจัดการเอง”
“ขอรับ!” เซียวหยวนหลางพยันหน้ารับคำ เขาหยิบมีดเดินไปหาแม่ไก่แก่ที่ลานหลังบ้าน
เ้าก้อนแป้งพ่นฟองออกมา พลางมองแม่ไก่แก่เป็นัยว่า : ดูสิว่าเ้าจะอยู่หรือจะตาย
แม่ไก่แก่ : เหอะ ทำเป็เสแสร้งเป็จิตใจดีมีเมตตา
ทันทีที่เซียวหยวนหลางเดินเข้าไปในลานหลังบ้าน จู่ ๆ แม่ไก่แก่ที่ห่อเหี่ยวเหมือนจะตายก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา กระทั่งยามเดินยังส่ายก้นดุ๊กดิ๊ก
เซียวหยวนหลางลังเลเล็กน้อยที่จะยอมแพ้ เขายื่นมือออกไปคว้ามัน “ข้าขอโทษนะ! โอ๊ะ... นี่ นี่มัน อะไรกัน”
ดวงตาเบิกกว้าง เห็นสีหงอนของแม่ไก่ค่อย ๆ สดขึ้น คอเหยียดตรง ปีกแน่นขึ้น และมีไข่สดใหม่วางกองพะเนิน
“น้องรอง รีบไปเรียกพ่อมาเร็ว!”
เซียวจ้งหลางซึ่งกลายเป็ลูกมือ หันหลังกลับและวิ่งเข้าบ้านไป
“พ่อ ท่านพ่อ รีบไปดูเร็ว พี่ใหญ่เรียกหาท่าน!”
ก่อนที่จะพูดจบ เขาก็ถูกเซียวหยวนหลางที่ตามมาตีเข้า “เ้านี่หนา ไม่เห็นต้องเสียงดังไปเลย ท่านพ่อ รีบมาดูเถอะ ไก่ตัวนั้นออกไข่กว่ายี่สิบฟองในรวดเดียว ข้าว่ามันคือไก่วิเศษ”
“ไข่ยี่สิบฟองหรือ ถ้าไก่ตัวนี้ออกไข่ได้สองฟองข้าคงกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว”
เซียวหย่งฝูเดินตามทั้งสองไปที่ลานหลังบ้าน แน่นอนว่ามีไข่มากกว่ายี่สิบฟองกองอยู่บนพื้นจริงตามนั้น
เขาหยิบไข่ที่มีเปลือกนิ่มขึ้นมาทั้งยังรู้สึกอุ่น ๆ พลางะโขึ้น “โอ้โฮ ทำเอาข้าแทบพูดไม่ออกเลย”
แม่ไก่แก่เงยหน้าขึ้นและเดินผ่านเซียวหย่งฝูอย่างภาคภูมิใจ
“อย่าฆ่าไก่ตัวนี้ รีบไปต้มไข่ให้แม่ของเ้าเถอะ” เมื่อได้เห็นการแสดงพลังของแม่ไก่แก่ เซียวหย่งฝูสั่งไม่กี่คำก็เดินกลับเข้าบ้านไป
“ให้ตายเถอะ” เซียวหย่งฝูรำพึงรำพัน “จู่ ๆ ไก่ของเราก็ออกไข่กว่ายี่สิบฟอง ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ”
ขณะนั้น มุมปากของเ้าก้อนแป้งได้ยกขึ้น ดูภาคภูมิใจสุด ๆ
[1] 1 หมู่ เท่ากับ 166.5 ตารางวา หรือ 666.67 ตารางเมตร
3K
