เ้านายจอมงก
และสำหรับเ้านายที่ถูกเลขาคนรู้ใจ ตราหน้าว่าจะแต่งกับงานนั้น ก็เข้ามาในออฟฟิศเวลาเช้าตามปกติ แล้วรีบตรงไปนั่งทำงานตามปกติ เพราะ่นี้กำลังจะพัฒนาระบบผลิตให้มีประสิทธิภาพดีขึ้นกว่าเดิม เลยต้องศึกษาหาข้อมูลหลายต่อหลายอย่างเพื่อเสนอผู้บริหารระดับสูง
ไหนจะต้องเตรียมทำความเข้าใจกับพนักงานระดับล่าง ซึ่งเป็ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งทางตรงและทางอ้อมอีก บ่ายนี้ก็มีคิวคอยต้อนรับและคอยให้ข้อมูลข่าวสารจากนักลงทุนหลายต่อหลายคน ที่จะมาเยี่ยมชมกิจการ เพื่อเอาไปตัดสินใจลงทุนในตลาดหุ้นต่อไป
ยังไม่ถึงชั่วโมงดี สุนทรีย์ก็เคาะประตูห้อง แล้วเข้ามาพร้อมมื้อเช้า ซึ่งเขาไม่เคยถามว่าเป็อะไร เรียกว่าหามาให้เขาก็มีหน้าที่กินเท่านั้น ลำพังมีคนจัดมานี่ก็เป็บุญแล้ว
เพราะเขาเหนื่อย และเบื่อที่จะคิดว่าวันๆ จะกินอะไรเป็มื้อเช้า กลางวัน หรือเย็นดี มันดูจะจุกจิกเกินไปสำหรับคนโสดและบ้างานอย่างเขา
“อ้าว! คุณน้องดาวมาพอดี จะรับมื้อเช้าด้วยมั้ยคะ พี่เผื่อมาให้ด้วยแน่ะค่ะ”
พอวางถาดไว้บนโต๊ะอเนกประสงค์ให้เ้านายแล้ว สุนทรีย์ก็ทักคนเดินเข้ามาใหม่ด้วยน้ำเสียงสดใส ใจนั้นก็รักและเอ็นดูคุณหนูขาวีนไม่น้อย ด้วยรู้ดีว่าแท้จริงแล้วเป็คนดีมีน้ำใจมากแค่ไหน
“มีอะไรคะพี่สุนเช้านี้”
ดุจดาริกาพาส้นสูงสี่นิ้วเดินตรงไปหาโต๊ะทำงานของตัวเอง ปากก็ตามไป ตาก็มองไปยังคนเป็เ้านาย ซึ่งกำลังคว้ารีโมทคอนโทรลลุกเดินไปหาโต๊ะมีมื้อเช้าวางอยู่
“มีแพนเค้กกับผลไม้รวมค่ะ เด็กๆ ที่บ้านเรียกร้องมาหลายวันแล้ว พี่เลยเอามาให้คุณดินด้วย เผื่อทุกคนด้วยนะคะ ว่าแต่คุณน้องดาวจะรับมั้ยคะ พี่จะยกมาให้”
“ไม่ล่ะค่ะ น้องดาวกินข้าวต้มกับคุณพ่อคุณแม่จากบ้านมาแล้ว ไม่ชอบอาหารฝาหรั่งเท่าไหร่ค่ะ น้องดาวเป็คนไทย เืไทยเต็มตัวค่ะ เลยอยากกินของไทยๆ มากกว่า”
อันที่จริงตั้งใจจะเหน็บพี่ชายต่างสายเืมากกว่า ทว่าก็เห็นสุนทรีย์หน้าเจื่อนๆ ลง เลยเพิ่งคิดขึ้นได้
“อุ๊ย! น้องดาวไม่ได้ว่าพี่สุนกับเด็กๆ ที่บ้านนะคะ พี่สุนรู้ใช่มั้ยคะ”
หญิงสาวละคำเอาไว้แค่นั้น แล้วปรายตาไปหาคนตัวใหญ่ที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวใดๆ แม้จะถูกเหน็บหนักๆ ก็ตามที นี่ตกลงเธอจะทำอะไรเขาไม่ได้เลยใช่มั้ย ทำไมเขายังเฉยอยู่ได้นะ
“อ๋อ! ไม่เป็ไรค่ะพี่ไม่ถือ”
สุนทรีย์ก็พอรู้อยู่ เลยไม่ติดใจแล้วรีบเดินออกไปจากห้อง เพื่อกินมื้อเช้าของตัวเองควบคู่กับการเช็กอีเมลบ้าง ส่วนคนถูกเหน็บแนมนั้นแกล้งน้องต่างสายเืกลับ ด้วยการเปิดทีวีเสียงดังกว่าปกติ อีกทั้งเขาก็สนอกสนใจข่าวต่างประเทศไปด้วย
ทว่าก็ยังมีตาเหลือพอที่จะมองไปยังจอมเหน็บ ที่ไม่ว่าจะยังไง หรือเมื่อไหร่ ก็ยังคงมาทำงานพร้อมกระโปรงสั้นจู๋ไม่เปลี่ยนแปลง แม้นี่จะสามเดือนแล้วที่อยู่ร่วมห้องกันมา และเขาต้องคอยหาผ้าให้คลุมตักทุกครั้ง ไม่ว่าจะนั่งประชุมในห้องนี้ หรือห้องใหญ่ ร่วมกับพนักงานหรือผู้บริหารหลายต่อหลายคนก็ตาม
“ดูน้องดาวเก่งขึ้น คล่องขึ้นแล้วนะ พ่อดีใจที่ให้ดินเป็คนสอนงาน คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ขอบใจนะที่อดทนกับน้องมาตลอด ทำให้พ่ออุ่นใจ เบาใจมากเลยล่ะ”
อาทิตย์ก่อนตอนพาน้องต่างสายเืเข้าไปห้องประชุม เพื่อสังเกตการณ์และจะได้รู้เื่ราวให้มากขึ้นในวงผู้บริหารนั้น พ่อเอ่ยเบาๆ และแม้เขาจะไม่อยากพาน้องนุ่งสั้นไปประชุมด้วยยังไง แต่ก็กักน้องไว้ในห้องได้ เพราะอยากให้เรียนรู้งานให้ได้มากที่สุด จะได้เป็เร็วๆ เก่งเร็วๆ
และต้องทำเป็หูทวนลมกับคำเหน็บแนมของน้อง ที่มีให้ไม่เคยว่างเว้น ต้องทำเป็เอาเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ในยามที่น้องสร้างวีรกรรม ด้วยการว่าพนักงานคนนั้นคนนี้ตรงๆ ด้วยยังไม่คิดว่า น้องจะเชื่อเมื่อเขาบอกหรือสอนตอนนี้ คงต้องรอสักระยะ แม้เขาไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงเมื่อไหร่ หรือรออะไรก็ตาม
“ขี้งก! เงินเดือนก็ตั้งแยะ ไม่ยอมซื้อมื้อเช้ากินเอง ให้แต่คนอื่นหามา”
นี่ก็ต้องใช้ความอดทนอีกเช่นกัน และไม่อยากไปแจกแจงให้คนเหน็บแนมรู้ ว่าเขาจ่ายสุนทรีย์ไปในแต่ละเดือนเพื่อซื้อหาข้าวปลาอาหารมาให้มากน้อยแค่ไหน อยากเข้าใจแบบนั้นก็แล้วแต่
“น้องทำงานมาด้วยตั้งสามเดือนแล้ว ข้าวสักมื้อก็ไม่เคยคิดจะเลี้ยง งก!”
เขาก็ไม่ว่าอะไร แม้จะถูกว่าตรงๆ โจ้งๆ อย่างนี้ ยังคงนั่งกินเฉย พออิ่มก็ให้ผู้ช่วย เลขา และเลขาส่วนตัวมาประชุมย่อยเหมือนทุกวัน อีกเช่นกันที่เขาส่งตาเขียวๆ ไปหาคนมาช้ากว่าใคร ให้เอาผ้าพันคอผืนใหม่ที่เขาสั่งซื้อติดมือมาด้วย
แถมยังใช้สายตาสั่งให้นั่งข้างๆ เขา และเขาก็ยังคงต้องใช้เท้ากันไม่ให้ร่างเล็กๆ ไถเก้าอี้ออกไปไกลขอบโต๊ะ แม้จะมีผ้าคลุมต้นขาไว้แล้วยังไงก็ตาม
พอเสร็จเขาก็ออกไปประชุมกับผู้บริหาร และไม่ลืมที่จะสั่งงานเลขาส่วนตัวเอาไว้เยอะแยะ จะได้ไม่หนี จะได้ไม่อู้ และจะได้เก่งเร็วๆ แล้วเขาจะได้บอกพ่อให้หาตำแหน่งลงสักที หลังจากที่สามเดือนมานี้ เขากลายเป็พี่เลี้ยงเด็กดื้อ เด็กเอาแต่ใจและเด็กขี้วีนขี้เหวี่ยงมาจนปวดหัวไปหมดแล้ว
ใกล้เที่ยงคือเวลาที่เขาเดินออกมาจากห้องประชุม โดยมีเลขาส่วนตัวทำหน้างอๆ เดินถือแฟ้ม กับถือผ้าพันคอตามมาไม่ห่าง แล้วเขาก็ยิ้มสว่างไสว เมื่อเห็นว่าใครเดินออกจากลิฟต์มาหาพอดี
“สวัสดีค่ะดิน”
วรรดียิ้มสว่างไสวให้ไม่แพ้กัน ทำเอาคนเป็เลขาส่วนตัวเห็นแล้ว ก็หันไปยิ้มให้สุนทรีย์กับนุ้ยเป็นัยให้รู้ว่า ไหนบอกว่าเป็แค่เพื่อนกันไง แล้วนี่อะไร ส่งตาหวานๆ ให้กันไม่หยุด
“สวัสดีครับวดี มาทำอะไรแถวนี้ครับ”
“มาทำธุระค่ะ ว่าแต่กินมื้อเที่ยงหรือยังคะ”
“ยังครับ”
“เหรอคะ! วดีกะจะมาให้ดินเลี้ยงพอดีค่ะ แถวนี้มีอะไรอร่อยๆ บ้างคะ”
“อยากกินของอร่อยๆ ต้องซื้อเองค่ะพี่วดี เพราะคนแถวนี้น่ะงกจะตาย น้องมาทำงานตั้งสามเดือนแล้ว ยังไม่เคยพาไปเลี้ยงสักมื้อเลยค่ะ”
ว่าแล้วคนเป็เลขาส่วนตัวก็เดินเข้าห้องหน้าตาเฉย ไม่สนใจว่าพี่ต่างสายเืจะมองตามยังไง พนักงานนั่งอยู่ใกล้ๆ ต่างได้ยินกันแทบทุกคน และต่างคนก็ต่างแอบกลั้นยิ้ม เพราะขนาดคุณดินยังถูกคุณหนูผู้เอาแต่ใจเล่นงานเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น
ส่วนคนถูกว่าตรงๆ ก็ไม่สะทกสะท้านอะไร ได้แต่ผายมือให้วรรวดีเดินเข้าห้อง ที่เขาแสดงความเป็สุภาพบุรุษเปิดประตูให้ สุนทรีย์รีบถือกระดาษโน้ตเดินตามมา
เพื่อรายงานว่ามีอะไรบ้างระหว่างเขาเข้าประชุม วรรวดีเดินไปทรุดกายลงนั่งกับโต๊ะอเนกประสงค์ สุนทรีย์นั้นก็รายงานไป คนเป็เ้านายก็ฟังไป มือก็ทำอย่างอื่นไปด้วย
“เดี๋ยวบอกนพกับนุ้ยให้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันนะครับพี่สุน มือนี้ผมเป็เ้ามือเอง จะได้ไม่ถูกคนแถวนี้ว่างกให้ได้ยินบ่อยๆ”
พอเสร็จก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคนฟังต่างอึ้ง แล้วก็ยิ้มบางๆ เมื่อหันไปหาวรรวดี ส่วนคนถูกเหน็บกลับนั้นก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย เมื่อสุนทรีย์หันมาหา เพราะไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองนัก ว่าจอมงกอย่างไอ้พี่ดิน จะเอ่ยคำนี้ออกมา
“โอ้โห! พอแฟนมาหาหน่อย ทำเป็หน้าใหญ่เลี้ยงข้าวยกออฟฟิศเลยแฮะ คอยดูนะคะ น้องดาวจะกินจนพุงกางเลย รับรองวันนี้พี่ดินกระเป๋าฉีกแน่ๆ”
ด้วยใจในนั้นหมายมั่นปั้นมือว่า ร้านไฮโซคือจุดหมายที่เขาจะพาทุกคนไปอย่างแน่นอน แต่พอไปแล้วลิฟต์เลื่อนเลยลงไปยังชั้นล่าง ก็ให้ผิดหวังนิดๆ ได้แต่คิดว่า ไอ้พี่ดินก็คงจะพาไปเลี้ยงที่แพนทรีใต้ตึกเป็แน่ เลยได้แต่แอบเบ้ปากใส่
“อ้าว! ไม่ไปแพนทรีเหรอคะ” ทว่าพอออกจากลิฟต์แล้วเขากลับพาเดินไปอีกทาง
“ไม่ครับ! วันนี้จะพาคุณน้องดาวมาเลี้ยงทั้งที ก็ต้องเมนูพิเศษหน่อยสิครับ”
“จริงเหรอคะ”
น้องต่างสายเืยิ้มร่า เมื่อทิศทางที่เขาพาเดินไปนั้น มีโรงแรมหรูหราอยู่ไม่ห่าง ใจก็คิดไปว่า วันนี้จะสั่งเมนูแพงสุดในร้าน ให้พี่ดินจนไปเลย แต่ความคิดนั้นก็จำต้องหยุดกึกลง เมื่อเขาพาเดินเลี้ยวซ้ายไปอีกทางที่ตรงข้ามกับใจคิดไว้
“พี่ดินไม่ได้พาไปกินที่นั่นหรอกเหรอคะ”
ความผิดหวังทำให้ต้องถามขึ้นทันที มือก็ชี้ไปยังโรงแรมหรูหรา ทว่าคนถูกถามนั้นหันมายิ้มสว่างไสวให้ ตามด้วยเสียงหัวเราะหึๆ นพกรกับสุนทรีย์นั้นก็แอบยิ้มไม่ต่างกัน
“ไม่ครับ! กินร้านในนั้นจะอร่อยอะไร สู้ร้านนี้ก็ไม่ได้ นี่ร้านโปรดของผมเลยนะครับ ผมจะพามาเลี้ยงก็เฉพาะคนพิเศษของผมเท่านั้นครับ”
คนตอบยิ้มน้อยๆ เป็เชิงเย้ยนิดๆ แล้วเดินนำไปยังร้านจุดหมาย ส่วนคนถามนั้นเบ้ปากตามแผ่นหลังกว้าง สองเท้าก็ก้าวตามอย่างไม่ใคร่จะเต็มใจนัก ตาก็จ้องมองร้านส้มตำไก่ย่าง ซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบของตึกสูงระฟ้า ถ้าไม่มีใครพามา ดุจดาริกาก็ไม่คิดว่าจะมีร้านอยู่ด้านในอย่างแน่นอน
ควันโขมงโฉงเฉงจากเตา ที่เดาเอาว่าคงเป็ไก่ย่างนั้น ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าเธอก็ยังเห็นเขาเดินนำไปเลือกโต๊ะกว้างสุด ส่วนโต๊ะอื่นๆ นั้นก็มีผู้คนนั่งจับจองจนเต็ม แต่ละคนไม่บอกก็รู้ว่าทำงานออฟฟิศแทบทั้งสิ้น
“คุณน้องดาวตามพี่สุนกับวดีไปดูสิครับว่าอยากกินอะไร สั่งเผื่อผมด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวผมมา”
ดุจดาริกาหันไปเบ้หน้าใส่คนสั่งอย่างไม่ปิดบัง แล้วมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินออกจากร้านไป ไม่รู้ว่าจะไปไหน เขาปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วค่อยๆ พับขึ้นไปจบเกือบจะถึงข้อศอกควบคู่ไปกับการก้าวเดิน
“คุณน้องดาวกินส้มตำมั้ยคะ”
เสียงของสุนทรีย์ เรียกให้ใบหน้าสวยๆ หันกลับมามองของกินตรงหน้า ซึ่งมีอะไรมากมายหลายอย่าง และเธอนั้นก็ไม่ค่อยจะคุ้นเคยนัก ผิดกับสาวๆ โต๊ะอื่น ดูเหมือนจะชื่นชอบแล้วชี้นิ้วสั่งกันยกใหญ่
“น้องดาวเอาอะไรก็ได้ที่ไม่มัน ไม่เผ็ดค่ะ พี่สุนเลือกให้ทีนะคะ”
ด้วยไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี เลยให้ผลักภาระให้สุนทรีย์จัดการแทน นุ้ยเดินมายืนข้างๆ แล้วสั่งของโปรดคือส้มตำปูปลาร้าเผ็ดๆ แล้วยิ้มสว่างไสวให้
“น้องดาวเอาข้าวสวยนะคะ”
หญิงสาวไม่วายสำทับ ก่อนหันหลังจะกลับไปนั่งรอ เมื่อเ้าของร้านจดรายการทุกอย่างครบ ก็ประจวบเหมาะกับคนเป็เ้ามือเดินกลับมาพร้อมถุงอะไรสักอย่าง แล้วทรุดกายลงนั่งข้างนพกร แล้วอ่านข่าวรอ
“คุณน้องดาวมานั่งตรงนี้ครับ”
คนถูกสั่งนั้นไม่ใคร่จะชอบใจนัก ทว่าก็จำต้องเดินไปยังเก้าอี้ที่พี่ต่างสายเืตบมือลง เป็สัญญาณบอกและด้วยท่าทีขรึมนิดๆ เมื่อมองไปยังหนุ่มๆ ในร้าน ซึ่งต่างพากันหันมามองโต๊ะของเขาเป็ตาเดียวกัน
“นี่ครับ”
ดุจดาริกามองของในมือ ที่พี่ต่างสายเืเพิ่งดึงออกมาจากถุงเมื่อครู่ มันเป็เสื้อยืดตัวใหญ่ ราคาคงไม่กี่ร้อย และเขาคงไปสอยมาจากแผงใดแผงหนึ่งไม่ห่างจากนี้นัก ดวงตาคมกริบนั้น มองลงไปหา่ขาขาวเรียวงามที่โผล่พ้นชายกระโปรงอันแสนสั้นเป็เชิงบอกให้เอาของในมือเขาไปปิดไว้
ทำให้มือบางจำต้องรับมา แม้อยากจะขัดขืนแทบแย่ แต่ก็เห็นว่ามีสายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ มองมาทางนี้แทบทั้งสิ้น คนในออฟฟิศนั้นเห็นอยู่เป็นิจแล้ว กับอาการที่พี่ชายต้องคอยช่วยน้องต่างสายเืปิดเรียวขาไว้อย่างนี้ ทว่าวรรวดีเพิ่งจะเคยเห็น จนต้องเผลอยิ้มในความรอบคอบของเขา
“วดีสั่งคอหมูย่างให้ดินด้วยนะคะ ครั้งก่อนที่โทรคุยกัน จำได้ว่าดินบ่นอยากกิน”
แต่ก็ฉลาดมากพอที่จะไม่สะกิดเื่นั้นขึ้นมาพูดคุย เลยหยิบยกเอาเื่อื่นมาแทน
“ขอบคุณครับ”
ปัถพียิ้มน้อยๆ มือก็รับจานกับช้อนและส้อมจากนุ้ย ที่จัดการส่งแจกจ่ายให้ทุกคนตามความเคยชิน ไม่กี่นาที ไก่ย่าง ข้าวเหนียว น้ำจิ้ม แกงหน่อไม้ แกงเห็ด ก็ลำเลียงมาลงโต๊ะ
“ขอข้าวสวยด้วยครับ”
พอเห็นน้องเล็กนั่งมองตาละห้อย ก็ให้สงสารไม่น้อย เลยรีบย้ำกับเด็กในร้าน แล้วเลือกตักไก่ย่างชิ้นที่ไม่มีมันให้เป็อย่างแรก
“ขอบคุณค่ะ”
ทว่าน้องกลับส่งเสียงประชดนิดๆ ให้ ด้วยในใจนั้น เดาเอาว่ามื้อนี้พี่ชายต่างสายเืแกล้งชัดๆ ก็รู้ๆ อยู่ว่าน้องไม่ชอบออกมากินข้าวข้างนอกท่ามกลางอากาศร้อนๆ อย่างนี้ แถมเลือกร้านที่น้องไม่ได้โปรดปรานสักนิดเดียวอีกต่างหาก
“ด้วยความยินดีครับ กินเยอะๆ นะครับคุณน้องดาว มื้อนี้พี่เลี้ยงเต็มที่”
คนเป็พี่ย้ำชัดๆ อีกครั้ง ทำเอาลูกน้องทั้งสามต่างกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว ส่วนคนถูกแกล้งนั้นก็เบ้ปากให้นิดๆ ตาก็จ้องมองส้มตำ ลาบ น้ำตก ซุบหน่อไม้ ซึ่งล้วนแล้วแต่มีพริกเป็ส่วนประกอบในปริมาณที่มากมาย เกินกว่าจะตักใส่ปากได้ เพราะเป็คนไม่กินของเผ็ดเอาเสียเลย
“เหลือส้มตำใส่พริกเม็ดเดียว ไม่ใส่ปู ไม่ใส่ปลาร้า กับลาบและน้ำตกแบบไม่เผ็ดสามอย่างนะคะ”
สุนทรีย์เห็นคุณหนูเล็กของเ้านายใหญ่ มองทุกจานหน้าละห้อยแล้วก็ให้สงสาร เลยรีบย้ำกับเด็กในร้านเพราะกลัวจะลืม และนั่นทำเอาปัถพียิ้มร่าด้วยความขำ ในใจนั้นก็สงสารน้องขึ้นมาตงิดๆ
“แกงเห็ดกับแกงหน่อไม้ไม่ค่อยเผ็ด คุณน้องดาวลองชิมสิครับ” เลยอยากปลอบขวัญ แถมยังเอาใจด้วยการจะตักมาใส่จานให้
“ไม่เอาค่ะ พี่สุนบอกว่าเขาใส่ปลาร้า น้องดาวไม่ชอบ”
ทว่าคนถูกเอาใจกลับต้องรีบยกจานข้าวหนีของในช้อน ที่พี่ชายต่างสายเืกำลังจะตักให้ด้วยใบหน้าง้ำงอ
“ตายจริง! ขอโทษครับ ผมลืมไป”
คนเป็พี่ชายเพิ่งจะนึกขึ้นได้ หาใช่อยากแกล้งสักนิด ทว่าก็รู้ดีว่าน้องนั้นเหมาว่าเขาแกล้งไปเรียบร้อยแล้ว จากใบหน้าที่ง้ำงอ สายตาค้อนขมับๆ มาหานั่นเอง
และใบหน้าสวยนั้นก็ยังคงง้ำงออยู่ สายตาก็ยังคงค้อนพี่ต่างสายเืขมับๆ อยู่ หลังจากยืนส่งวรรวดีขึ้นรถแล้ว ปัถพีก็เดินนำทุกคนก็รีบตรงไปหาลิฟต์ทันที เพราะมีงานรออยู่มากมาย และการไปกินมื้อเที่ยงข้างนอกไม่ได้อยู่ในแผนของเขาสักนิด
ระหว่างเดินไปซื้อเสื้อมาให้น้องต่างสายเืคลุมขานั้น ก็มีโทรศัพท์จากคนรู้จักที่ค่อนข้างสนิทกันพอสมควร ทำให้เขามีงานเพิ่มขึ้นมาทันที เข้าห้องได้เลยรีบสั่งงาน
ส่วนดุจดาริกานั้น พอได้ถุงเครื่องสำอางแล้ว ก็รีบกลับออกไปเข้าห้องน้ำทันทีเช่นกัน เพราะรู้สึกว่าหน้ามัน ผมเผ้าเหม็นกลิ่นควันไก่ย่าง แถมยังเหนียวตามแขนตามขา จนอยากเข้าไปล้างให้สะอาดสะอ้านก่อนเริ่มงานใน่บ่าย
พอกลับเข้าห้องมา ก็เห็นสุนทรีย์กับนพกร กำลังวุ่นวายกับการจัดเอกสารหลายอย่าง มีนุ้ยเร่งเย็บเร่งเอาเข้าแฟ้มอยู่ เลยให้สงสัยจนอดปากเอาไว้ไม่ไหวต้องเอ่ยถามทันที
“บ่ายโมงครึ่งมีคอมพานีวิสิท[1]ค่ะคุณน้องดาว พอดีมีนักลงทุนมาเพิ่มแบบไม่ได้ลงทะเบียนค่ะ ใช้เส้นคุณดินเข้ามาด้วย เลยต้องรีบทำเอกสารเพิ่ม”
“เหรอคะ! งั้นน้องดาวช่วยค่ะ”
เมื่อเห็นว่าทุกคนยุ่ง เลยรีบอาสา แม้ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้ สุนทรีย์เลยยื่นที่เย็บกระดาษให้อย่างไม่ลังเลเพราะความรีบ
“แล้วพี่ดินไปไหนล่ะคะ”
“ไปคุยกับท่านประธานค่ะ อีกหน่อยจะมา”
คำว่าอีกหน่อยนั้นก็กินเวลาสิบกว่านาที ทุกคนถึงได้ออกจากห้อง นพกรนั้นได้รับคำสั่งให้ไปช่วยเ้านายหนุ่มั้แ่แรก ส่วนสุนทรีย์เพิ่งมีคำสั่งเปลี่ยนจากเฝ้าออฟฟิศเป็ให้ไปด้วย
นุ้ยเลยต้องอยู่เฝ้าหน้าห้องและคอยรับโทรศัพท์แทน คนเป็เลขาส่วนตัวของปัถพีนั้นไม่ได้รับคำสั่งใดๆ แต่ก็ช่วยหอบหิ้วเอกสารหนึ่งปึกเดินตามทั้งสามออกมา
“คุณน้องดาวจะไปไหนครับ”
ปัถพีที่รีบเดินกลับจากห้องประธานตรงมา ก็จ้องของในมือน้องต่างสายเืตาเขม็ง และนั่นก็ทำให้คนถูกมองไม่ชอบใจสักนิด
“ก็ไปช่วยพี่ดินไงคะ พี่สุนบอกว่ามีคอมพานีวิสิทนี่คะ”
เลยตอบเสียงห้วนกว่าปกติ และนั่นทำให้คนทั้งออฟฟิศต่างได้กลิ่นอายของการไม่ลงรอยระหว่างสองพี่น้องเข้าให้แล้ว
“ไม่ต้องครับ ผมมีนพกับพี่สุนคอยช่วยแล้ว คุณน้องดาวกลับเข้าห้องไปทำงานที่ผมสั่งไว้ต่อเลยครับ”
คนเป็เ้านายสั่งเสียงเข้มนิดๆ ใบหน้าขรึมหน่อยๆ ตานั้นก็จ้องมองไปยังเรียวขาขาว ที่โผล่พ้นชายกระโปรงอันแสนสั้นลงมา เป็เชิงบอกให้รู้ว่า เขาจะไม่ยอมปล่อยให้น้องกลายเป็เป้าสายตาให้ผู้ชายหน้าไหนมองจนน้ำลายหก เหมือนตอนเดินไปกินข้าวข้างนอกเมื่อกี้แน่
“แต่น้องดาวอยากไปช่วยนี่คะ แล้วก็อยากจะไปดูด้วยว่าเป็ยังไง น้องดาวยังไม่เคยดูสักครั้งเลย”
คนถูกมองทำท่าทางไม่ยอม แล้วเดินฉับๆ ตรงไปหาลิฟต์ ทว่าคนเป็พี่ก็ไม่ยอมเช่นกัน เลยก้าวยาวๆ ไปหา แล้วคว้าแขนน้องไว้อย่างคนอารมณ์เสียนิดๆ เพราะจะรีบไปแท้ๆ แต่ถูกทำให้เสียเวลา
“ไว้ครั้งหน้าค่อยดู เดี๋ยวผมจะบอกล่วงหน้าเองว่าวันไหน”
เขาอยากจะบอกต่อออกไปอีกเหลือเกินว่า น้องจะได้หากระโปรงที่มันมีชายยาวกว่านี้มาใส่หน่อย แต่ก็กักเก็บถ้อยคำเอาไว้
“คุณพ่อคะ”
ดุจดาริกาเห็นท่าทีพี่ต่างสายเืแล้วก็ไม่อยากยอมแพ้ ประจวบเหมาะกับเห็นพ่อเดินออกจากห้องตรงมาหาลิฟต์อีกตัวเช่นกัน
“มีอะไรเหรอน้องดาว”
ปัถพีปล่อยมือจากแขนเล็กๆ ของน้อง แม้คนเป็พ่อจะไม่ได้มองลงไปสักนิด
“ก็พี่ดินสิคะ จะไม่ยอมให้น้องดาวไปออฟเซิร์ฟคอมพานีวิสิทด้วย คนอะไรไม่มีเหตุผลเอาซะเลย คุณพ่อช่วยสั่งพี่ดินให้น้องดาวทีสิคะ”
ลูกสาวคนเล็กฟ้องทันที และไม่สนใจว่าจะมีกี่ตาจ้องมองมาดู ว่าสองพี่น้องคู่นี้ใครจะแพ้ใครจะชนะอยู่เงียบๆ
“โอย! เื่ของเ้านายกับลูกน้อง พ่อขอไม่ยุ่งก็แล้วกัน คุยกันเองเลยพ่อรีบ”
ทว่าคนเป็พ่อก็หนีเอาตัวรอด ด้วยการอ้างเหตุผลแบบเป็การเป็งานเข้ามาใช้ ในใจก็เห็นด้วยกับลูกชายคนโตเหลือล้น กับการไม่ยอมตามใจน้องเล็กในครั้งนี้
“คุณพ่อ!”
ลูกสาวร้องลั่นชั้นเมื่อพ่อไม่ยอมตามใจเหมือนทุกครั้ง มือบางนั้นก็เกาะแขนพ่อแจ เพื่อหมายจะให้ช่วย ทว่าพ่อก็ยังทำนิ่งเฉย ส่วนคนเป็พี่ต่างสายเืนั้นไม่ได้อยู่เฉย แต่เดินไปคว้าแขนเล็กๆ แล้วดึงมาจากการเกาะเกี่ยวแขนพ่อไว้
“บอกแล้วไงครับคุณน้องดาวว่าเอาไว้คราวนี้ ตอนนี้กลับเข้าไปทำงานในห้องรอผมก่อนก็แล้วกัน เร็วครับ! ผมรีบ”
“ไม่เอา พี่ดินใจร้าย พี่ดินไม่มีเหตุผล”
คนน้องไม่ยอม แต่ก็ต้องเดินตามแรงรั้งของพี่ไป เพราะพละกำลังมีเหนือกว่ามาก อีกมือนั้นควักเรียกสุนทรีย์ให้ตามมาด้วย และพอพาน้องเข้าไปยืนอยู่ในห้องแล้ว แขนเล็กๆ ของน้องก็สะบัดอย่างแรง จนหลุดจากอุ้งมืออันแข็งแรงของพี่
“ปล่อยน้องดาวนะ คนใจร้าย ไหนว่าจะสอนงานให้ทุกอย่าง ทำไมแค่นี้ต้องมากีดกันด้วย คอยดูนะ น้องดาวจะไปฟ้องคุณยาย”
ปากก็ว่าพี่ฉอดๆ สุนทรีย์ผู้ยืนมองอยู่ใกล้ๆ ประตูต้องกลั้นขำเอาไว้แทบแย่ แต่คนเป็พี่ที่ถูกน้องว่านั้นกลับไม่ขำด้วยสักนิด
“ผมไม่ได้กีดกันอะไรทั้งนั้น ทีหน้าทีหลังถ้าคุณน้องดาวอยากจะไปร่วมด้วย ก็ช่วยใส่อะไรที่มันมีชายยาวกว่านี้มาสักสองคืบสิครับ”
จบคำเขาก็เดินตรงไปหาประตู สุนทรีย์รีบหลีกทางให้ และรู้กันโดยนัยแล้วว่า งานใหม่ที่เ้านายควักมือให้ตามมานั้น ก็คือการกันน้องสาวนุ่งสั้นคนนี้ไม่ให้ออกไปไหนนั่นเอง
“ดูไว้ดีๆ นะครับพี่สุน ห้ามให้ออกไปห้องประชุมใหญ่เด็ดขาด แล้วถ้าคุณน้องดาวยังดื้อและขัดคำสั่งละก็ ผมอนุญาตให้หวดจนก้นลายได้เลย”
ว่าแล้วเขาก็เปิดประตูออกแล้วปิดเข้าใหม่อย่างรวดเร็ว ทำเอาพนักงานข้างนอก ที่ต่างลุ้นว่าศึกสองพี่น้องต่างสายเืครั้งนี้ ใครจะแพ้ใครจะชนะ และเมื่อเห็นเขาเดินออกมาคนเดียวด้วยใบหน้าเรียบขรึมอย่างนี้ ก็รู้ผลทันที
“ไปกันครับคุณพ่อ”
ชัยยุทธ์ยิ้มรับคำของลูกชายต่างสายเืด้วยความพึงพอใจ ที่ยกนี้จัดการน้องเล็กจอมเอาแต่ใจได้อยู่หมัด เป็ที่ถูกอกถูกใจของเขาไม่น้อย
“คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่ให้ดินเป็คนกำราบยัยตัวยุ่ง ขอบใจนะ”
พออยู่ในลิฟต์แล้วชัยยุทธ์ก็เอ่ยเสียงเรียบนุ่ม ใบหน้ายิ้มน้อยๆ บ่งบอกว่าพอใจจริงๆ ทำเอาผู้ช่วยของเขาก็พลอยยิ้มอย่างชอบใจไม่ต่างกัน
“อ้อ! เย็นนี้ยังไม่มีนัดที่ไหนใช่มั้ยดิน”
ชัยยุทธ์เพิ่งคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ได้คุยเื่สำคัญ และเป็เื่ส่วนตัวที่ไม่อาจจะคุยในออฟฟิศได้
“เอ่อ! คิดว่าไม่ครับคุณพ่อ”
แม้ปัถพีจะรู้ดีว่ามีนัดกับเพื่อน แต่ก็เลื่อนได้ เพราะไม่มีใครสำคัญกับเขามากไปกว่าพ่อผู้มีพระคุณล้นหัวคนนี้เลย
“ดีๆ งั้นไปกินข้าวที่บ้านกับพ่อนะ มีเื่จะคุยด้วย แล้วก็เห็นแม่เราว่าเย็นนี้จะมีแขกมาด้วยมั้ง”
“ครับ”
เขารับคำแค่นั้น ไม่คิดจะถามให้มากความว่าเื่อะไร หรือแขกคนไหนจะมาร่วมโต๊ะด้วย เพราะนั่นไม่ใช่นิสัยและถือเป็การไม่สมควรยิ่ง แม้คนได้ชื่อว่าเป็พ่อจะไม่เคยมีเส้นแบ่งระหว่างกัน แต่ด้วยความที่ถูกคุณยายดาราขีดเส้นแบ่งให้บ่อยๆ เลยทำให้เขาต้องคอยเตือนตัวเองเสมอว่าควรจะยืนอยู่ตรงจุดไหน
[1] Company Visit การขอเข้าเยี่ยมชม ตั้งคำถามการทำงาน เป้าหมายในการขาย และคำถามอื่นๆ จากนักลุงทุนเพื่อเอาข้อมูลมาวิเคราะห์และประเมินมูลค่าของบริษัทจดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์นั้นๆ ต่อไป
=======================
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
??“???“???“? Promotion Valentine's Day จ้า??“???“???“?
shorturl.at/guGZ8 <= ในรอยรักร้าว 389 เหลือ 259บ.
shorturl.at/bhFGM <= อาญาซาตาน 490 เหลือ 199บ.
shorturl.at/fiJU0 <= วิมานสอยดาว 467 เหลือ 199บ.
shorturl.at/imJKT <= ร้อยดาวฯ 460 เหลือ 199บ.
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
2K
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
