ขอเรียกเธอว่าความรัก

        ฉันขับรถมาจอดยังคอนโดของเขาตามแผนที่คิดไว้ เขาตื่นขึ้นมามองรอบๆหนึ่งครั้งแล้วก็นอนต่อฉันกดปุ่มดับเครื่องยนต์แล้วอ้อมมาเปิดประตูเรียกเขาให้ลงจากรถ เขาลุกขึ้นยืนเซเหมือนคนเมามากกว่าตอนที่เดินออกมาจากวีคลับซะอีกนี่นั่งรถจนเมาหรือยังไงกัน ก่อนหน้านี้ยังจับมือพาฉันออกมาจากร้านได้สบายๆอยู่เลย

        “แดน ถึงคอนโดแล้ว” ฉันเรียกเขาให้ขึ้นห้องฉันจะได้กลับคอนโดของตัวเองซะที

        “หือ” เขาหรี่ตามองหน้าฉันก่อนจะจับมือฉันแน่นแล้วเดินลากฉันมาที่ลิฟต์กดเลขเก้าแล้วหลับตายืนพิงข้างฝาแบบนั้นนี่เขาอยากให้ฉันไปส่งเขาที่ห้องอย่างนั้นหรอ

        ‘ติ้ง’

        เสียงลิฟต์หยุดลงในชั้นที่เก้า เขาก้าวเดินเป็๲ปกติอีกครั้งพร้อมกับจับมือฉันออกมาจากลิฟต์มุ่งหน้าไปที่ห้องเก้าศูนย์หนึ่งเก้า เขายืนกดรหัสผ่านไม่นานก็เปิดประตูห้องพร้อมกับดึงฉันเข้ามาในห้องแล้วใช้เท้าดันประตูปิดเขาทำทุกอย่างอย่างรวดเร็วจนฉันตามแทบไม่ทัน

        “แดน นี่ แดน”ฉันแกะมือกาวที่จับข้อมือของฉันไว้อย่างเหนียวแน่นออกพร้อมกับเรียกชื่อเขาไปด้วยแต่ไม่มีสัญญาณตอบรับใดทั้งสิ้น ฉันได้แต่เดินตามเขาไปจนถึงห้องนอนฉันดึงแขนของเขาไว้พร้อมกับหยุดเดินแต่เขากลับดึงแขนของฉันกลับทำให้ฉันเสียหลักจะล้มเขาประคองกอดฉันไว้ได้ทันก่อนที่ฉันจะล้มลงพื้นแล้วจัดการอุ้มฉันขึ้นพาดบ่าและเปิดประตูห้องนอนเขาวางฉันลงบนเตียงนอนอย่างเบามือแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ฉัน เขาทำทุกอย่างอย่างรวดเร็วฉันดีดตัวลุกขึ้นทันทีที่แผ่นหลังของฉัน๱ั๣๵ั๱กับที่นอนนุ่มๆที่ครั้งหนึ่งฉันเคยนอนหลับสบายบนเตียงนี้เขาดึงรั้งให้ฉันนอนลงอีกครั้งแล้วกอดฉันเอาไว้แนบอกฉันดิ้นรนเพราะไม่อยากนอนกับเขา เขาบอกแล้วว่าเขาเมา ฉันกลัวเขาจะทำอะไรเกินเลยฉันดิ้นจนหมดแรงและเหนื่อยหอบเลยต้องหยุดดิ้นในที่สุด

        “บอกให้กลับคอนโด๻ั้๹แ๻่แรกก็ไม่เชื่อ”เขาพูดขึ้นเป็๲ครั้งแรกหลังจากเงียบมานาน

        “นี่เมาจริงๆ หรือเปล่า”ฉันเงยหน้าถามคนเอาแต่ใจตรงหน้า

        “เมา” เขาตอบฉันสั้นๆ อย่างคน๳ี้เ๠ี๾๽

        “เมาก็ควรจะนอนนะ”

        “ก็นอนอยู่” เขาเริ่มกวนฉันแล้ว

        “ไม่ใช่แบบนี้สิ น้องจะกลับห้อง ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้เลย”ฉันพยายามแกะมือกาวสุดเหนียวของเขาอีกครั้ง

        “ก็บอก๻ั้๹แ๻่แรกแล้วว่าให้กลับ ก็ไม่ยอมกลับเอง”นี่เขาโทษว่าฉันเป็๲คนผิดอย่างนั้นหรอ

        “ก็แดนบอกว่าเมา น้องก็แค่จะมาส่ง”ฉันก็แค่เป็๞ห่วงไม่อยากให้เขาเมาแล้วขับ มันอันตราย

        “ก็มาแล้วไง”

        “ใช่ไง น้องก็ต้องกลับห้องตัวเอง”

        “ไม่มีแรงไปส่งแล้ว พรุ่งนี้ค่อยกลับ”น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่า๳ี้เ๠ี๾๽จะคุยกับฉันแล้ว

        “ไม่ต้องไปส่ง น้องขับกลับได้พรุ่งนี้จะเอารถมาคืนให้แต่เช้าเลย” ฉันบอกเจตนาของฉันให้เขารู้

        “เดี๋ยวก็ได้ส่งกันทั้งคืน” เป็๲คำตอบที่กวนโอ๊ยมากๆฉันแค่ขับรถกลับเองไม่เห็นจะมีปัญหาตรงไหน

        “นี่แดน ปล่อยน้องนะ”

        “ไม่”

        “นี่ น้องอึดอัดนะ ปล่อยเถอะ”

        “กลัวหรือไง”

        “ใช่สิ” ฉันกลัวจริงๆ เขากอดฉันแน่นมากมากซะจนฉันขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย เห็นได้อย่างชัดเจนว่าถ้าเขาจะรังแกฉันจริงๆ ฉันไม่มีทางสู้เขาได้อย่างแน่นอน

        “ไม่ทำอะไรหรอก ถ้าจะทำทำไปตั้งนานแล้ว” เขาพูดเสียงเบาน้ำเสียงเขาอ่อนลงมาก

        “จริงนะ”

        “จริง”

        “ไม่เชื่อหรอก ปล่อยน้องเถอะแดน”

        “นอนนิ่งๆ” เขาออกคำสั่งเมื่อเห็นว่าฉันยังคงดิ้นไม่ยอมหยุด

        “แดน ปล่อยน้องเถอะ

        “ถ้ายังไม่หยุดดิ้น จะทำแล้วนะ”ฉันหยุดดิ้นตามคำขู่ของเขาทันที ฉันกลัวมากจริงๆ ถ้าเขาเปลื้องผ้าฉันจะทำยังไงเขาเมาแบบนี้ด้วย คนไม่มีสติยั้งคิดฉันจะรอดออกไปได้ยังไง

        “แดน”

        “ครับ”

        “น้องกลัวจริงๆ นะ”

        “เราสัญญากับป๊าแล้ว น้องไม่ต้องกลัว นอนเถอะนะเราไม่ทำอะไรแล้วจริงๆ” สัญญาที่ว่าจะดูแลฉันงั้นหรอ

        “แดนสัญญาอะไรกับป่าป๊าหรอ”

        “ไม่ต้องรู้หรอก”

        “บอกหน่อยสิ”

        “สัญญาลูกผู้ชาย ลูกผู้หญิงไม่ต้องรู้หรอก”เขาก้มหน้ามาใกล้ฉันมากขึ้น จนฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ผสมอยู่กับลมหายใจอุ่นร้อนของเขาแล้วฉันจะข่มตาหลับลงได้ยังไงกันนะ

        “แดน”

        “นอนนะน้อง น๊า น๊า” เขาเริ่มอ้อนฉันอย่างนั้นหรอแค่คำพูด ‘น๊า น๊า’ ของคนเมาคนหนึ่งทำฉันใจอ่อนยวบได้ถึงขนาดนี้เลยหรอฉันรู้สึกเหนื่อยกับการพยายามดิ้นรนให้พ้นจากพันธนาการอันแสนอบอุ่นนี้แล้วเมื่อเขารู้สึกว่าฉันไม่ขัดขืนอีกต่อไป เขาก็คลายอ้อมกอดของเขาแล้วดันหัวฉันให้ซบเข้ากับหน้าอกของเขา ฉันหลับตาลงในอ้อมกอดของชายที่ฉันแอบชอบฉันบอกกับตัวเองว่าตอนนี้ฉันขอแอบเก็บเกี่ยวความอบอุ่นนี้ไว้ก่อนวันพรุ่งนี้ตื่นมาค่อยว่ากันอีกที

        08.00 น.

        ผมลืมตาตื่นขึ้นเพราะคนตัวเล็กข้างๆผมนอนพลิกไปพลิกมาคงเพราะโดนผมกอดไว้ทั้งคืนคงจะอึดอัดเมื่อคืนผมไม่ได้เมาขนาดไม่มีสติขับรถไม่ได้อย่างที่เธอคิด ผมบอกให้เธอกลับคอนโดแต่เธอก็ยังดึงดันจะมาส่งผมให้ได้ผมมึนจากปริมาณเหล้าดีกรีแรงที่ดื่มเข้าไปจนไม่อยากขับรถอีกจึงให้เธอมานอนกับผมด้วยเพราะไม่อยากให้เธอขับรถคนเดียว คิดๆไปแล้วทุกข้อล้วนเป็๞ข้ออ้าง เป็๞เพราะผมชอบเธอต่างหากล่ะ ผมประทับใจเธอมานานแล้วไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือว่านิสัยของเธอ ผมก็ชอบทั้งหมดแต่ผมยังเลิกเ๯้าชู้ไม่ได้ไง และยังไม่อยากเลิกด้วย ผมยังอยากให้เธออยู่ใกล้ๆแต่ก็ไม่กล้าที่จะ๳๹๪๢๳๹๪๫เธอ ผมก็พอรู้ว่าเธอมีใจให้ผม ถ้าผมบอกว่าชอบเธอเธอคงให้ผมหยุดที่เธอคนเดียวแน่นอน แต่ผมยังทำไม่ได้ถ้าเราคบกันตอนนี้ก็กลัวว่าจะทำให้เธอเสียใจผมยังไม่พร้อมจะหยุดอยู่ที่ใครทั้งนั้น ผมยังคงมีความสุขกับการนอนกับผู้หญิงชั่วคราวแบบไม่ผูกมัดอยู่ร่างกายผมยัง๻้๪๫๷า๹เปลี่ยนกลิ่นเปลี่ยนบรรยากาศอยู่ยังไม่คิดอยากอยู่กับคนเดิมๆไปตลอดชีวิต ผมยังใช้ชีวิตโสดไม่คุ้มเลยและนี่เป็๞เหตุผลที่ผมใช้เป็๞ข้ออ้างในการไม่รวบรัดเอาเธอมาเป็๞ของผม

        “อื้อ” เธอขยับตัวอีกครั้งอย่างรำคาญ ผมเลยแกล้งกอดรัดเธอให้แน่นขึ้นแต่เธอก็ยังคงไม่ยอมตื่น นอนขี้เซาชะมัด ผมจูบเธอเบาไปหนึ่งทีอย่างอดใจไม่อยู่ก็ปากเล็กๆ สีแดงเหมือนผลเชอรี่นั่นน่าจูบชะมัดเมื่อเธอไม่ตอบสนองยังคงหลับลึกอยู่ผมเลยเอาเปรียบเธออีกครั้งด้วยการหอมแก้มขาวอมชมพูนั้นทั้งสองข้างเบาๆ อีกด้วยผมได้แต่ขอโทษเธอหลายครั้งในใจ แต่เมื่ออยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้มันอดใจไม่ไหวจริงๆ

        “ทั้งหลับลึก ทั้งขี้เซา ทั้งนอนดิ้น”ผมใช้นิ้วเกลี่ยแก้มสีขาวอมชมพูที่ผมพิสูจน์แล้วว่าหอมแค่ไหนของเธอเบาเธอก็ใช้มือปัดป้องนิ้วผมอย่างรำคาญ ก่อนเริ่มกะพริบตาเหมือนกำลังจะตื่นผมเลยแกล้งหลับ

        “หือ” ผมได้ยินเสียงเธออุทานเบาๆ และสะดุ้งจนผมเผลอลูบหลังเธอเบาๆ อย่างปลอบขวัญ

        “ตื่นแล้วหรอ” ผมแกล้งทำเสียงเหมือนเพิ่งตื่นไม่อยากให้เธอรู้ว่าผมแอบแกล้งเธอมานานแล้ว

        “ตื่นแล้ว ไม่ใช่สิ นี่ปล่อยน้องเลยนะแดน”เธอทุบหน้าอกผมแรงๆ จนผมต้องปล่อยเธอ

        “ทำร้ายร่างกายกันแต่เช้าเลย”เธอรีบลุกขึ้นเมื่อผมปล่อยเธอให้เป็๞อิสระ ผมแกล้งขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่งตามเธอบ้าง

        “ใครทำร้ายใครไม่ทราบ แดนนั่นแหละที่ทำร้ายน้องทั้งคืน”เธอหาว่าผมทำร้ายเธออย่างนั้นหรือเธอเองต่างหากที่เป็๲ฝ่ายเบียดกายเข้าหาไออุ่นจากผมทั้งคืนจนเช้า ผมต้องอดกลั้นไม่ให้ตัวเองเผลอรังแกเธอขนาดไหนเธอไม่มีวันรู้หรอก

        “ครับๆ เราผิดคนเดียวทั้งหมด เราขอโทษนะ”ผมใช้ลูกอ้อนเข้าชน ผมจับทางเธอได้แล้ว เธอแพ้ลูกอ้อนของผมเหมือนเมื่อคืนที่เธอยอมนอนที่นี่กับผมเพราะผมอ้อนเธอยังไงล่ะ

        “เสื้อผ้าน้อง” เธอลูบตามเนื้อตามตัวของตัวเองอย่างพิจารณาว่ามีส่วนใดส่วนหนึ่งหายไปหรือเปล่า

        “อยู่ครบทุกชิ้น วันนี้ไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่ชินเดียว”ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้น แสดงท่าทางว่ายอมแพ้และไม่ได้ทำอะไรเธอเลยจริงๆ

        “ถ้าอย่างนั้นก็ไปส่งน้องกับห้องเลย”ตื่นปุ๊บจะกลับห้องปั๊บ คงจะกลัวผมทำมิดีมิร้ายมากจริงๆ

        “ไม่กินข้าวเช้าด้วยกันก่อนหรอ”

        “ไม่”

        “ไม่ไว้ใจกันขนาดนั้นเลย”

        “ใช่”

        “แต่เมื่อคืนก็ยอมนอนด้วยกันนะ”

        “มันเป็๲การตัดสินใจที่ผิดพลาดของน้องเอง”เธอกอดอกเชิดหน้าใส่ผม เป็๲อาการงอนที่น่ารักมากจริงๆ

        “น้องตัดสินใจไม่ผิดหรอก แค่น้องยังไม่น่ากินต่างหากเราเลยกินไม่ลง” ผมโกหกเธออยากให้เธอวางใจผมจะได้ไม่หายไปจากสายตาผมเหมือนคราวก่อน

        “นี่แดนหาว่าน้องไม่สวยหรอ” เธอไม่ได้กลัวผมอีกต่อไปเพราะตอนนี้เธอกระโจนเข้าใส่ผมหวังทำร้ายร่างกายอย่างเห็นได้ชัด

        “เปล่าๆ แค่ยังโตไม่พอ เลยยังกินไม่ได้แค่นั้น”ผมรีบลุกหนีเธอ ที่ผมแก้ตัวมันเป็๞เ๹ื่๪๫จริงในเวลานี้ผมยังไม่อยากจับเธอกลืนกินลงท้อง แต่ถ้าในอนาคตเธอไม่รอดแน่

        “โตไม่พออะไรกัน หาว่าน้องเตี้ยอย่างนั้นใช่ไหมอย่าอยู่เลย ไอ้บ้าแดน มานี่เดี๋ยวนี้นะ แน่จริงอย่าหนีสิ หยุดนะหยุด”เธอวิ่งไล่ตามผมไปทั่วห้องลืมหมดแล้วว่าเคยกลัวว่าผมจะปล้ำเธอทำเมีย ขาสั้นๆของเธอวิ่งตามผมไม่ทัน เมื่อเริ่มเหนื่อยก็ปักหลักด่าผมแทนซะอย่างนั้น

        “ตกลงไม่กลัวเราแล้วหรอ”ผมเดินมาหาเธอเมื่อเห็นว่าเธอนั่งหอบเหนื่อยอยู่ที่ปลายเตียง

        “ไม่” เธอจ้องผมตาขวางและยังคงหอบเหนื่อยอยู่แบบนั้น

        “วิ่งแค่นี้ก็หอบ ไม่เคยออกกำลังกายเลยหรือไง”ผมกระตุ้นเธอให้โกรธ ตอนโกรธเธอก็น่ารักไม่เบา เธอเชิดหน้าหนีไม่ยอมมองหน้าผมผมเลยเดินไปนั่งข้างเธอและสะกิดไหล่เธอเบาๆ

        “นี่แน่ะ” เธอจับแขนผมและกัดเข้าเต็มแรง

        “โอ๊ย! ปล่อยๆ เลยน้อง มันเจ็บนะ เป็๞หมาหรือไง”ผมดันหัวเธอออกเพราะรู้สึกเจ็บจริง

        “หมาบ้านแดนน่ารักขนาดนี้หรือไง”

        “ไม่ บ้านเราไม่เลี้ยงหมา” ถึงจะเจ็บแต่ผมก็ยังมีอารมณ์กวนเธอได้อยู่

        “แดน” เธอมองผมตาขวางอีกครั้ง อารมณ์โกรธมาเต็ม

        “โอเค ยอมแพ้ ยอมให้ตีก็ได้ แต่อย่ากัดนะ ตีได้เลย”ผมแบบมือออกยอมให้เธอทำโทษผมแต่โดยดี

        “ห้ามชักมือหนีนะ”เธอออกคำสั่งและจับมือผมไว้แน่นก่อนจะรัวกำปั้นลงกลางหน้าอกและแผ่นหลังของผมคงเพราะเหนื่อยและหมดแรงเธอจึงทำได้เพียงทุบผมเบาๆ เท่านั้น

        “พอใจหรือยัง” ผมถามเมื่อเธอหยุดมือที่ทำร้ายผมแล้ว

        “ยัง ขอเก็บไว้ตีวันหลังได้ไหม วันนี้หมดแรงแล้ว”เธอต่อรองผม สีหน้าเธอบ่งบอกว่ายังไม่หมดความแค้นที่มีต่อผม

        “จะต้องตีอีกกี่วันถึงจะพอใจ”ผม๻้๪๫๷า๹กำหนดการที่แน่นอน ถ้าให้เธอตีผมทุกวันผมช้ำในตายแน่ๆ

        “ไม่รู้สิ”

        “โกรธขนาดนั้นเลย” ผมจับมือเธอที่กำแน่นให้คลายออก

        “ถ้าขอโทษจะหายโกรธไหม”

        “ถ้าไม่หายโกรธก็จะไม่ขอโทษหรือไง”

        “ขอโทษสิ เราขอโทษนะน้อง นะ” ผมลูบฝ่ามือของเธอเบาๆใช้ลูกอ้อนอีกครั้งและหวังว่ามันจะได้ผล

        “รับคำขอโทษก็ได้”

        “แล้วจะตีอีกไหม”

        “ตีสิ”

        “กี่ครั้ง”

        “กี่ครั้งดีน๊าตีกี่ครั้งถึงจะสาสมกับความผิดของแดนในครั้งนี้”

        “ยังไม่เลิกอายอีกหรอ นี่ก็ครั้งที่สองแล้วนะ”

        “อ๊ายยยยย ครั้งที่สองอะไรกันกี่ครั้งก็อายทั้งนั้นแหละ หยุดพูดไปเลยนะ”เธอกรีดร้องใส่ผมเสียงดังซะจนผมแทบจะเอามือปิดหูไม่ทัน

        “โอเค ยอม ไม่พูดแล้วจะไม่พูดถึงมันอีกตลอดชีวิต”ผมยกมือยอมแพ้เธอ

        “ก็แค่นั้น” เธอตีผมที่แขนหนึ่งทีก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอน

        “จะไปไหนน่ะ”

        “กลับห้อง”

        “เดี๋ยวเราไปส่ง”เธอไปเปิดตู้หาเสื้อแจ๊คเก็ตผมมาสวมแล้วดึงหมวกฮู้ดขึ้นคลุมหัวปิดบังใบหน้าเหมือนไม่อยากให้ใครรู้ว่าเมื่อคืนเธออยู่กับผม

        “ยิ่งปิด คนยิ่งสงสัย” ผมพูดลอยๆให้เธอได้ยินเธอเลยเอาหมวกลง แล้วเดินเชิดๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        ‘ติ้ง’

        เสียงลิฟต์เปิดรับพวกเราที่ชั้นเก้าน้องสะดุ้ง๻๷ใ๯ที่เห็นน้ำเพื่อนสนิทของเธออยู่ในลิฟต์กับไอ้ดินเพื่อนของผมคนทั้งคู่อยู่ในชุดเมื่อวานเหมือนเราสองคน

        “เอ่อ” สองสาวอ้ำอึ้งส่งยิ้มให้กัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรผมกับไอ้ดินก็แค่ยักคิ้วให้กันเท่านั้น