เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 36 น้อยไป

"แต่เจ้าแน่ใจ?...ว่าสามารถ​ต่อสู้​กับศิษย์​เก่าสายนอกได้ในวันเดียว?"

สายตาจ้องมอง​มาทางเต้าหมิงด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนการ​อะไรอยู่ในใจ​กันแน่ จีงคิดท้าประลองกับห้าคนรวดติดต่อ​กันในวันเดียวแบบนี้

หากคิดจะท้าประลองกับคนอื่น โดยเฉพาะศิษย์เก่า​สายนอกที่อยู่มานานหลายปีแล้วแบบนี้ อย่างน้อยต้องเว้นช่วงให้ตัวเองได้พักฟื้นก่อนสักวัน สองวัน แล้วค่อยประลองกับคนอื่นต่อถึงจะเหมาะสม​มากกว่า

"เวลาข้าเป็นนอนเป็นทอง" คำตอบชวนอึ้งตอบกลับแก่น่าหลันจนหญิงสาวเหมือนโดนสตั้นไปหลายวินาทีขึ้นมาทันที

"เอาละ เตรียมตัว​ดีกว่า" สองเท้าลุกขึ้นยืน จัดการเริ่มบิดลำตัวไล่ความขี้เกียจ​ออกไปทันที

ไม่นานก็มีชื่อเต้าหมิงประกาศ​ขึ้นมาให้ลงไปในลานประลอง

"เดิมพัน​ข้าข้างด้วย!!!" เต้าหมิง เรียกสติน่าหลันให้ตื่นขึ้นมาก่อนที่ตลาด​จะปิด​เสียก่อน ไม่งั้นเสียดายแย่

ตลาดที่ว่า คือ การลงเดิมพันในลานประลอง​ข้างใดข้างหนึ่ง​ ซึ่งต้องลงก่อนการประลองจะเริ่มขึ้นไม่กี่นาที ไม่เช่นนั้นจะปิดรับเดิมพันทันที​

ได้ยินเช่นนั้น น่าหลันตื่นขึ้นมาจากการโดนสตั้น​รีบไปจัดการ​ให้อย่างรวดเร็ว

"เป็นเลขาที่ดีจริงๆ" สายตามองน่าหลัน กล่าว​ชื่นชม​ออกมา

"ทำงานดี ขยันขันแข็ง​แบบนี้ต้องให้โบนัสหน่อยแล้ว" ในใจคิดถึงเรื่องทักษะ​ที่จะได้รับมาฟรีๆ โดยที่ตนไม่ต้องเสียเงนงินเลย​ ซึ่งเป็นผลงานจากการเจรจาของน่าหลัน

แม้มันจะดูเหมือนเรื่องง่ายๆ แต่การใช้ผู้หญิงไปเจรจามันจะง่ายกว่าที่ตนไปเจรจาเองเสียอีก แม้โอกาส​อีกฝ่ายตอบตกลงกับเต้าหมิงจะสูงเกือบร้อยเปอร์เซ็น​ก็ตาม แต่ใช้คนที่ทำให้ได้ร้อยเปอร์เซ็น​แบบน่าหลันไปเลยจะง่ายดาย​กว่า

ตอนนี้​เต้าหมิงรู้แล้วว่า ทุกคนถึงให้น่าหลันเป็นคนรับใช้ เพราะว่านอนสอนง่าย​แบบนี้เอง

แต่เต้าหมิงคงไม่ให้นางเป็นคนรับใช้​อย่างแน่นอน​ ไม่งั้นจะเสียคุณค่าในตัวเองหมด

ลานประลอง​มีชายสองคนเผชิญหน้า​กันอยู่

ด้านหน้าเป็นชายสูงใหญ่​ อ้วนท้วม ผิวดำ ตาดุ ยืนประจันหน้ากับเต้าหมิง มีนามว่า โยวหง

"รีบจัดการให้จบเลย" ความคิดทั้งสองฝ่ายแวบขึ้นมาทันที ซึ่งช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน​

สายตาเต้าหมิง มองผู้ท้าประลองตรงหน้ามีดีแต่ไขมัน จึงไม่คิดจะเสียเวลาให้มากความ

ส่วนสายตาผู้ประลอง มองเต้าหมิงเป็นเหมือนคุณชายเจ้า​สำอางที่อ่อนต่อโลกเท่านั้น

"เจ้าโยวหง มันโชคดี​จริงๆได้ท้าประลองกับเด็กใหม่คนแรก​"

"ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้าท้าประลองกับมัน"

"นั่นสิ สงสัยเพราะโลภในทักษะ​ที่มันวางเดิมพัน​ไว้แน่"

"เจ้าเด็กใหม่นั้นมันก็หน้าโง่ตัวหนึ่งที่หลงมาติดกับ​เท่านั้น"

เสียงพูดคุย​ดังก้องรอบลานประลอง ซึ่งส่วนใหญ่​ก็คงไม่พ้นการพูดคุยเกี่ยวกับ​คู่บนลานประลอง​กัน

ซึ่งหลายคนคิดว่าเต้าหมิงก็ไม่ต่างจากเด็กใหม่คนอื่นมาหลงติดกับเพราะทักษะที่อีกฝ่ายวางเดิมพัน​ไว้เท่านั้น​ สุดท้าย​ก็เป็นตัวเองที่ต้องเสียของเดิมพันในที่สุด​

นอกจากการวางของเดิมพันล่อตาล่อใจเด็กใหม่ให้มาติดกับ​ ไม่ใช่แค่เพราะดึงดูด​เด็กใหม่ให้เลือกตนเป็นคู่ประลองเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีโอกาส​กอบโกย​ของมีค่าในตัวเด็กใหม่มากขึ้นกว่าคนอื่นด้วย เพราะการประลองกับเด็กใหม่คู่แรกๆจะได้รับของมีค่าที่ดีที่สุด​จากอีกฝ่ายไป

"เข้ามาเลย เจ้าหนู"

"ในฐานะศิษย์เก่าสายนอกที่อยู่มานานกว่า ข้าจะต่อให้เจ้าสิบกระบวนท่า" ชายสูงใหญ่​ ยื่นข้อเสนอ​ออกมา ด้วยร่างอ้วนท้วมของตน ไม่มีทางที่ร่างกาย​บอบบาง​อย่างเต้าหมิงจะทำไรได้แน่​

"ขอบคุณ​มากศิษย์​พี่" ได้ยินข้อเสนอดีๆแบบนี้ มีใครกันจะไม่รับไว้ หากไม่รับไว้ก็โง่เต็มที

เต้าหมิง ไม่รอช้าจัดการซัดใส่อีกฝ่ายทันที

ตูม บึ้ม

เสียงหมัดซัดใส่คู่ต่อสู้​ดังออกมา ตามมาด้วยเสียงบางอย่างที่มีขนาดใหญ่กระแทก​ลงกับพื้น​ดังสนั่น​

"..."

ความเงียบมาเยือนลานประลองในพริบตา​

จากนั้น​ใครบางคนพึมพำออกมา

"เจ้านั้นโค่นโยวหงลงได้"

"มันเอาชนะโยวหง!!!"

"กระบวนท่าเดียว ไม่สิ...ต้องเรียกว่า​ หมัดเดียวถึงจะถูกต้อง​มากกว่า"

สายตาผู้ชมเบิกกว้าง จ้องมอง​ลานประลองโดยไม่เชื่อสายตาตัวเอง ทำการขยี้ตาครั้งหนึ่ง​ จากนั้นก็อีกครั้ง บางคนขยี้ตามากกว่าสามครั้ง แต่ภาพที่ปรากฏ​เบื้องหน้ายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง​

"ผู้ชนะ เต้าหมิง"

เสียงอาจารย์​ดูแลลานประลองประกาศ​ออกมา

ทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศ​ ผู้ชมล้วนตื่นจากภวังค์

ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เต้าหมิง (ศิษย์​ใหม่สายนอก)​ สามารถ​เอาชนะ โยงหง (ศิษย์​เก่าสายนอก​)​ ได้ในหมัดเดียว

"เจ้าเอาชนะได้หมัดเดียว"

น่าหลัน มองเห็นเต้าหมิงที่กลับมานั่งพักด้านข้างตนเอง​

"ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร" เสียงสบายๆตอบออกมา จากนั้นนึกถึงเรื่องบางอย่าง​ขึ้นมา รีบหันไปหาน่าหลันฉับพลัน​

"เจ้าเดิมพันไปเท่าไร?"

เต้าหมิง ถามด้วยความสงสัยขึ้นมา

"100 ตำลึงเงิน"

น่าหลัน ตอบแบบเรียบง่าย

"อะไรนะ 100 ตำลึงเงิน!!!" เต้าหมิงหันมาจ้องมอง​น่าหลันทันที

"มันมากไป?"

"ข้าขอโทษที่ข้าไม่ได้​ถามเจ้าก่อน" น่าหลัน รู้สึก​ผิดทันที มันเป็นเงินของเต้าหมิง น่าจะถามเจ้าของเงินก่อนที่จะหยิบออกมาใช้เดิมพันด้วยซ้ำ​

น่าหลัน รีบไปวางเดิมพันจนลืมถามเต้าหมิงไปว่าต้องการ​ให้วาง​เดิมพันเท่าไรกันแน่ จึงคิดจะกลับ​มาถาม แต่เห็นเต้าหมิงเดินขึ้นลานประลอง​ไปแล้ว จึงตัดสินใจวางเดิมพัน​เอาเอง​

"ใครว่ามากไป น้อยไปด้วยซ้ำ"

คำตอบของเต้าหมิง ทำให้น่าหลันอึ้งขึ้นมา

"100 ตำลึงน้อยไป!!!"

มันสามารถ​ซื้ออาหาร เสื้อผ้า สิ่งของหลายๆอย่างได้จำนวนมากเลยนะ แม้แต่ทักษะ​ขั้นต่ำดีๆมีราคาประมาณ​ 100 ตำลึงเงินเลยด้วยซ้ำ แต่เต้าหมิงกับบอกว่าน้อยไป?

"500 ตำลึงเงิน" เต้าหมิง คิดสักพักก่อนจะเอ่ยบอกแก่อีกฝ่ายออกมา

"อะไรนะ!!!" น่าหลัน ได้ยินต้องตกใจ เต้าหมิง อยากให้วางเดิมพัน​ 500 ตำลึงเงินเชียว!!!

"ใช่ ไม่น้อยไปกว่านั้น" เต้าหมิง เอ่ยเสริมออกมา

"ไม่น้อยไปกว่านั้น...แบบนี้ไม่ได้หมายความ​ว่าต้องการ​ให้วางเดิมพัน​มากกว่า 500 ตำลึงเงินอีก?"

สายตาเบิกโพรง จ้องมอง​เต้าหมิงอย่างไม่วางตา