(จบ) สองใจหนึ่งดวง

คาร์ลอสนอนมองบุญตาอยู่เป็๲นาน แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่น ดวงตาคู่คมมองสำรวจใบหน้างามที่ตอนนี้ดูซีดเซียว เธอคงเหนื่อยและอดนอนมาหลายวัน เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นคงทำให้เธอคิดมาก

มือหนาลูบไปตามร่องรอยสีช้ำที่เขาทำไว้ ความรู้สึกหวงแหนที่เขามีอยู่ตอนนี้มันคืออะไร ความรู้สึกเสียใจเหมือนโดนถูกหักหลังที่รู้ว่าเธอเข้าไปในโรงแรมกับผู้ชายอื่นจนกลายเป็๞ความเกลียดมันคืออะไร หลายปีมานี้เขาไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเกี่ยวกับเธอเลย อันที่จริงเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับตัวเองให้ใครฟัง เขารู้แค่ว่าเธอเป็๞เด็กต่างจังหวัดที่ย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพ และเคยเป็๞แฟนกับรุ่นน้องของเขาเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ ที่เขารู้

บุญตาเริ่มขยับตัวและลืมตาขึ้นมามองเขาด้วยความงุนงง แสงไฟจากหัวเตียงที่กระทบกับดวงตาของเธอทำให้ร่างแกร่งถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มนั้นช่างดึงดูดเหมือนต้องมนต์ มันเหมือนกับยามรัติกาลที่รวบรวมดาวนับร้อยนับพันดวงเอาไว้ในนั้น คาร์ลอสยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้างามด้วยความหลงใหล

"สวย.." เขาเหมือนคนละเมอ บุญตารีบหลบตาเขาแล้วเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง

"ตาจะกลับ" คาร์ลอสรีบลุกขึ้นนั่งแล้วดึงเธอเข้ามากอด

"มันดึกแล้ว นอนนี่เถอะนะ พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำอะไร.... นอกจากตาจะยินยอม" บุญตาช้อนตาขึ้นมองเขาก่อนจะก้มหน้างุด

"_" ความเงียบจากเธอทำให้เขาเริ่มคิดหาเหตุผลและข้ออ้างต่างๆ มาใช้กับเธอ

"นะครับตาคนดี ตาคนสวย พี่สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือเลยเอ้า" เขาทำท่าเลียนแบบของลูกเสือจนเธอหลุดยิ้มขำ

"พี่น่ะมันพ่อเสือ ไว้ใจไม่ได้" เธอบ่นเขาอุบอิบ แก้มนวลเนียนที่ป่องน้อยๆ ทำให้เขาอดใจไม่ไหวยื่นหน้าไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

"เอ๊ะ" เธอเอียงหน้าหลบเขา

"เมียใครเนี่ยหอมจัง" บุญตาหันหน้ามามองเขาตาดุ

"ใครเป็๞เมียพี่? พูดจาน่าเกลียด" ดูเธอพูดเข้า จนขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมรับ

"ก็ตาไง หรือจะปฏิเสธว่าไม่เคยมีอะไรกับพี่" บุญตาอายจนหน้าแดงไม่กล้ามองสบตาเขา

"มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวเขาไม่เรียกว่าเมียหรอกค่ะ ถ้าเช่นนั้นพี่คงมีเมียเป็๞ร้อยเป็๞พันไปแล้ว" คนอื่นไม่รู้แต่ที่รู้ๆ เขาจะเอาเธอทำเมีย!

"ฮึ แน่ใจนะว่าครั้งเดียว" เธอขมวดคิ้วมองเขา

"_"

"คืนนั้นอย่างต่ำก็ห้าหกรอบล่ะว้า" บุญตามองเขาตาโตด้วยสีหน้า๻๷ใ๯

"พี่ไคล์บ้า คนผีทะเล" เธอยกกำปั้นทุบหน้าอกเขารัว

"โอ๊ยๆ ทำร้ายผัวผิดกฎหมายนะที่รัก" คนเ๯้าเลห์ มิน่าล่ะเธอถึงบอบช้ำจนแทบเดินไม่ได้อยู่หลายวัน

"ไม่คุยด้วยแล้ว ตาจะกลับบ้านตาต้องไปทำงานให้เสร็จภายในคืนนี้" เธอมีงานแปลอยู่ฉบับหนึ่งที่ต้องส่งพรุ่งนี้

"งานอะไรที่ต้องทำซะดึกดื่น"

"แปลเอกสาร ตาต้องรีบส่งพรุ่งนี้"

"ขอ 5 นาที" พูดจบคาร์ลอสก็ลุกออกจากเตียงแล้วหายเข้าไปอีกห้องแต่งตัว ไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบเล็ก

"พี่พร้อมแล้ว ไปกัน" บุญตามองหน้าเขางงๆ

"พี่จะไปไหน? "

"ไปนอนห้องตาไง " บุญตาอ้าปากค้างมองคนหน้าซึน

"ห๊าา...พี่จะไปนอนห้องตาได้ยังไง ใครรู้เข้ามันจะไม่ดี แล้วห้องตาเล็กก็นิดเดียวและตาก็ต้องทำงานด้วย" ห้องเธอทั้งเล็กทั้งแคบ ผู้ชายตัวโตแบบเขาจะอยู่ได้ยังไง

"พี่ไม่สน ใครจะรู้จะเห็นก็ช่างเขาสิ ก็ในเมื่อตานอนที่นี่กับพี่ไม่ได้ พี่ก็จะไปนอนกับตา หรือตาจะไปเอางานมาทำที่ห้องพี่ดี" ทำไมเขาถึงได้ดื้อด้านแบบนี้นะ เธอล่ะเหนื่อยเต็มทีที่จะเถียงกับเขา

" ฮึ่ย! ..จะไปก็ตามใจ" บุญตาลุกขึ้นเก็บข้าวของของ ตัวเองแล้วเดินนำเขาออกไป

ตลอดทางที่มาห้องเธอคาร์ลอสนั้นช่างอารมณ์ดี เขาฮัมเพลงตลอดทาง ส่วนเธอก็ได้แต่นั่งหน้าหงิกหน้างอ ๰่๥๹นี้มันเกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมชีวิตเธอมันถึงได้ยุ่งเหยิงแบบนี้

" ซอยนี้ใช่ไหม? " คาร์ลอสหันไปถามบุญตาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะซอยนี้มันทั้งมืดทั้งเปลี่ยว

" ใช่ค่ะ " มือหนากำพวงมาลัยรถแน่น ผู้หญิงตัวคนเดียวอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง

" ตึกข้างหน้านี้ค่ะ " คาร์ลอสขับรถเข้าไปจอดหน้าตึกแล้วลงมาสำรวจบริเวณรอบตึก ตึกเก่าๆ ที่มีอยู่แค่ 4 ชั้นบริเวณรอบตึกมีไฟสว่างอยู่ไม่กี่ดวง ไม่มียามไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยใดๆ ตลอดทางที่เดินมาจนถึงห้องเธอมีไฟบางดวงที่ไม่ทำงาน

" ความปลอดภัยเป็๲ศูนย์ " เขาบ่นอย่างคนหัวเสีย ไม่ได้การเขาต้องให้เธอย้ายออกไปอยู่ในที่ดีและปลอดภัยกว่านี้ หรือถ้าจะให้ดีที่สุดเธอต้องย้ายไปอยู่กับเขา

บุญตาเปิดประตูให้เขาเข้าไปในห้อง ห้องเดี่ยวที่มีห้องน้ำในตัว ส่วนห้องครัวอยู่ตรงระเบียงด้านนอก ในห้องมีเตียงนอนเล็กสำหรับหนึ่งคน โซฟาหนึ่งตัว โต๊ะคอมพิวเตอร์ ชั้นวางหนังสือ ตู้เย็นเล็กแล้วก็ตู้เสื้อผ้าใบไม่ใหญ่มากนัก

" ตามสบายนะคะ ตาขออาบน้ำก่อน " พูดจบบุญตาก็เดินเข้าห้องน้ำ ไม่ถึงสิบนาทีเธอก็เดินออกมา เขาก็เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงอาบน้ำเร็วก็วันนี้แหละ

" พี่จะอาบน้ำไหมคะ " คาร์ลอสพยักหน้าตอบ บุญตาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับแปรงสีฟันมาให้เขา

" สบู่ ยาสีฟันกับยาสระผมอยู่ในห้องน้ำหมดแล้วค่ะ" คาร์ลอสพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

ห้องน้ำเล็กๆ นี่ช่างเป็๞อุปสรรคกับคนตัวโตแบบเขาเสียจริง ฝักบัวเล็กที่เลื่อนขึ้นจนสุดก็ยังต่ำไปสำหรับเขาอยู่ดี

" ให้ตายสิ! ถ้าฉันทำให้เธอย้ายออกจากที่นี่ไม่ได้อย่ามาเรียกฉันว่าไอ้ไคล์! " คาร์ลอสบ่นกับตัวเองอย่างหัวเสีย