เงินก้อนแรก
ตอนเช้าตีห้าในวันต่อมา ม่านฟ้าลืมตาตื่นไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเธอเข้ามาในครัว เธอก็เอามือตบหน้าผากตัวเองเพราะบ้านเธอยังเป็เตาอั้งโล่อยู่เลย เธอผ่าไม้เป็ท่อนเล็กๆให้พอจะยัดในเตาอั้งโล่ได้ จากนั้นก็จุดไฟโดยใช้ไม้ขีดไฟ กว่ามันจะติด เหงื่อเธอก็ไหลเยิ้มไปทั้งตัว
เธอเอาหม้อมาวางบนเตาแล้วเอาน้ำในมิติใส่ในหม้อ ตามด้วยข้าวในมิติจากนั้นก็ปิดฝา ถือว่าการหุงเสร็จสิ้น ระหว่างรอข้าวสุก เธอรีบไปอาบน้ำเพราะร้อนมาก
เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ลุงผินก็ะโเรียกเธอ
ม่านฟ้าได้ยืนเสียงรถคันใหญ่มาจอดใกล้บ้าน
พอเธอเปิดประตู เธอก็เห็นลุงผินและชายสามคนยืนอยู่
ม่านฟ้ารู้จักคนหนึ่ง คนที่เหลืออีกสองคนเธอไม่รู้จัก
“ลุงผิน น้าพาย สวัสดีค่ะ” ม่านฟ้าพนมมือไหว้ทุกคน
“ลุงพาน้าพายมารับผักไปขาย”
“หนูมีแค่หกเข่งค่ะ ที่จริงผักกับผลไม้หนูมีเยอะกว่านี้นะคะ”
ม่านฟ้าพาทุกคนเข้ามาในบ้าน น้าพายใช้ให้ลูกน้องขนออกไป
“งั้นเดี๋ยวน้าเอาเข่งของน้ามาให้ ตอนเย็นๆน้ามาเอาอีกรอบก็ได้”
ลุงผินพูด “ลุงด้วย เดี๋ยวลุงเอาเข่งมาให้ ลุงมาช่วยหนูเก็บผักผลไม้ใส่เข่งดีกว่า”
“ขอบคุณมากค่ะ ลุงผินเอาเข่งมาก็พอค่ะ หนูทำคนเดียวได้นะคะ”
“ไม่ได้ หนูจะเหนื่อยตายเลย” ผู้ใหญ่ผินไม่เห็นด้วยที่เด็กสาวจะทำคนเดียว
แต่เธออยากขายผักผลไม้ที่อยู่ในระบบนี่นา มันไม่สะดวกน่ะสิ!
จากนั้นเธอก็ทำหน้าจริงจัง “ไม่ได้นะคะ นี่เป็งานของหนู ตอนนี้หนูยังทำไหวค่ะ ลุงผินก็มีงานของลุงผินนะคะ มาแอบช่วยหนูแบบนี้ ชาวบ้านเขาจะนินทานะคะ”
“นินทาอะไร เราแค่สิบสองปีเองนะ แถมอยู่คนเดียว”
“น้าว่าให้ผู้ใหญ่ผินมาช่วยหนูเถอะ”
น้าพายพยายามไกลเกลี่ย เขาก็คิดว่าให้เด็กตัวเล็กๆอย่างม่านฟ้าทำคนเดียวก็เหนื่อยเกินไป
ดูสิ ตัวเล็กนิดเดียว ผอมมาก แม้หน้าตาจะดูสะสวยแน่นอนในอนาคต แต่ตอนนี้ม่านฟ้าดูเหมือนเด็กขาดสารอาหารมาก
“ก็ได้ค่ะ แต่ว่าต้องหลังจากที่ลุงผินทำงานเสร็จแล้วนะคะ ไม่งั้น หนูจะโกรธจริงๆ”
ม่านฟ้าทำแก้มป่อง ใช้ท่าไม้ตายโจมตีด้วยความน่ารักแบบเด็กๆใส่ไปอย่างเต็มที่
ลุงผินเจอแบบนี้ก็ทนความน่ารักไม่ไหว ตอนเด็กยังน่ารักขนาดนี้ ตอนโตก็ไม่ต้องพูดถึง
เด็กผู้ชายในหมู่บ้านคงได้ผ่านมาแถวนี้บ่อยๆจนไม่เป็ซอยร้างอีกต่อไป
“ก็ได้ เดี๋ยวลุงรีบไปเอาเข่งก่อนนะ”
หลังจากนั้นเธอก็วิ่งไปดูข้าวที่หุงไว้ เมื่อสุกแล้วเธอก็ยกหม้อออกมาแล้วเอากระทะมาตั้ง
ม่านฟ้าเทน้ำมันใส่ลงในกระทะ เอาต้นหอมและพริกสองเม็ดมาซอย จากนั้นเอาหมูมาสับ ตอกไข่สองฟองในถ้วยแล้วตีให้เข้ากัน ต่อมาก็ปรุงรสด้วยซอสเห็ดหอมที่ผลิตโดยมิติของเธอ
ม่านฟ้านำต้นหอม พริกซอย และหมูใส่เข้าไป เธอตีให้เข้ากันอีกครั้ง เมื่อกระทะร้อนได้ที่ เธอได้เอาไข่หมูสับทรงเครื่องเทลงไปอย่างสวยงาม จากนั้นก็กระดกกระทะให้ไข่พลิกสลับไปมาอย่างชำนาญ ฝีมือเธอยังดีเหมือนเดิม ข้าวหน้าไข่เจียวหมูสับทรงเครื่อง ส่งกลิ่นหอมอย่างเย้ายวนจนเธอต้องกลืนน้ำลายอยู่หลายหน
“ตอนนี้แค่ข้าวไข่เจียวก็ดีใจเสียแล้ว เฮ้อ…ชีวิตใหม่ฉันช่างลำบากจริงจริ๊งๆ”
แม้ปากจะบอกลำบากแต่สีหน้าของเด็กสาวบ่งบอกว่าสนุกอยู่ไม่น้อย เพราะเธอคิดว่าชีวิตแบบนี้ก็ไม่เลว
น้าพายเอาเพิ่มสิบเข่งและของลุงผินมาเพิ่มอีกห้าเข่ง
สิบเข่งเธอใส่ผลไม้จากในมิติ และอีกสามเข่งเธอได้ใส่แตง ฟักทอง พริกขี้หนู
เธอเหลืองสองเข่งไว้เก็บกับลุงผิน เดี๋ยวลุงผินจะเสียใจที่ไม่ได้มาช่วยเธอ
สองเข่งที่เหลือ เธอจะให้ลุงผินเก็บผักชีและผักบุ้ง
ตอนเที่ยงเธอกินข้าวสวยกับผัดผักใส่ไก่ เมื่อกินเสร็จเธอก็นอนกลางวันอยู่บนแคร่ไม้ไผ่จนถึงบ่ายสาม เพราะคาดว่าลุงผินน่าจะมาใน่เวลานี้
ม่านฟ้าดูนาฬิกาในมิติ ตอนนี้บ่ายสามสิบห้า
เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นแล้วเงียบลงที่หน้าบ้าน ม่านฟ้าเดินไปหาลุงผิน ตอนนี้ลุงผินอยู่ในชุดที่พร้อมลุยสวนอย่างเต็มที่ ม่านฟ้าพาลุงผินมาดูสวนหลังบ้าน
“ปลูกไว้เยอะเหมือนกันนะ นี่เราดูแลคนเดียวเลยเหรอหนูม่าน?”
“ค่ะ หนูค่อยๆทำค่ะ”
“หลังเลิกงานลุงจะมาช่วยหนูละกัน”
“ไม่ต้องหรอกค่ะหนูเกรงใจ ตอนนี้หนูอยากให้บ้านหนูมีไฟใช้มากกว่าค่ะ หนูอยากได้พัดลมค่ะลุงผิน”
“นั่นสินะ”
“ลุงผินมาเก็บผักกันดีกว่าค่ะ ตอนนี้เหลือแค่สองเข่งเองค่ะ”
“หนูทำไวมาก!” ลุงผินอุทานลากเสียงยาวอย่างใ
“ตอนเย็นลุงผินช่วยนับเงินให้หนูดีไหมคะ? หนูอยากรู้ว่า ต้องให้คนมาติดตั้งหม้อแปลงให้เป็เท่าไหร่ค่ะ” บ้านเธอมีน้ำประปาเข้าถึงเหลือแต่ไฟฟ้านี่แหละที่ยังไม่มี เฮ้อ…
“หกร้อยบาทนะทั้งหมด ตอนบ้านลุงติดก็ราคาเท่านี้แหละ ค่อนข้างแพงเลย”
จะว่าไปในโลกนี้ คนทั่วไปทำงานได้วันละกี่บาทล่ะเนี่ย สำหรับโลกของเธอที่จากมามันค่อนข้างถูกอยู่ ไหนจะค่าประกัน ค่าติดตั้ง นู้นนี่นั่น
เธอพยักหน้า “ค่ะ แพง”
เธอคือคนงบน้อยก็ต้องบอกว่าแพงอยู่แล้ว
“วันนี้ลุงว่าหนูน่าจะได้หลายพันอยู่นะ เพราะว่า่นี้ผักผลไม้ราคาดี บ้านเมืองเจริญขึ้นเรื่อยๆ เกษตรกรชาวสวน ชาวไร่ ชาวนาได้พออ้าปากกันบ้าง ตอนนี้เขาก็ทำถนนหนทางมากขึ้นและดีขึ้นด้วย ทำให้สะดวกมากขึ้นเลยล่ะ ส่งผักผลไม้ก็เร็วขึ้น”
“เข้าทางหนูเลยค่ะ”
“นั่นสินะ ไป! เราไปเก็บผักกันเถอะ”
จากนั้นเราสองคนก็เก็บจนถึงสี่โมง น้าพายขับรถมาจอดหน้าบ้านเธอเหมือนเดิมและสั่งให้ลูกน้องเอาเข่งทั้งหมดไปไว้บนรถ
“น้าซื้อมาให้เรายี่สิบเข่งพอไหม?” น้าพายถาม
“พอค่ะ น้าพายหักจากเงินหนูได้เลยค่ะ"
“ได้ๆ ของหนูทั้งหมด เจ็ดพันสองร้อยนะ ผลไม้บ้านของเราถือว่าสีสวยและอร่อยมาก น้าชิมแล้ว ขายให้พวกฝรั่งได้ราคาดีเลยล่ะ ภายในวันเดียวหนูม่านก็กลายเป็เศรษฐีตัวน้อยซะแล้ว”
ม่านฟ้ายิ้มอย่างเขินๆ “มันขายได้แพงขนาดนี้เลยเหรอคะ?”
ทำไมมันขายได้เงินเยอะแบบนี้ล่ะ?
“ปกติก็ไม่หรอกนะ มากสุดสามพันก็ถือว่าเยอะแล้ว แต่ผักผลไม้ของหนูน่ะสิ มันได้เกินมาตรฐานของทางพวกฝรั่งเขาไว้นะ เอาไปขายตามภัตรคารหรูๆ หรือส่งออกได้สบายๆ”
ขณะที่น้าพายเล่าให้ฟังเธอ เธอก็รู้สึกว่าโชคดีจริงๆ
ทั้งหมดต้องขอบคุณให้กับพระเ้าล่ะนะ ฮ่าๆๆ
“น้าหักกับเข่งที่ซื้อแล้วนะ เป็เจ็ดพันหนึ่งร้อยบาท”
“ทำไมเข่งถูกจัง”
“ชาวบ้านส่วนใหญ่สานเข่งกันยามว่าง ดูยายแตนสิ! รวยแล้วก็ยังสานเข่งขาย คนเฒ่าคนแก่อยู่บ้านเฉยๆไม่ได้หรอกนะ”
ม่านฟ้าพยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจ
“ลุงผินคะ นี่ค่ะหกร้อยบาท หนูฝากทำเื่ขอไฟฟ้าได้แล้วใช่ไหมคะ?”
“ใช่แล้ว พรุ่งนี้ลุงจะไปลากเพื่อนลุงมาทำให้เลย”
“ยื่นเื่มันเร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
“ก็นะ บ้านอื่นส่วนใหญ่เขาก็มีไฟฟ้ากันหมดแล้วน่ะ มันก็เลยจะเร็วหน่อย”
“เหลือแต่บ้านหนูสินะ!” ม่านฟ้ากลอกตามองบน
น้าพายกับลุงผินขำท่าทางตลกๆของม่านฟ้า
“เอาล่ะ น้าไปก่อนนะ ผู้ใหญ่ผินผมลาล่ะ”
“ขับรถดีๆ”
น้าพายบอกก่อนไป “น้าจะมารับผักหนูทุกวันอังคารกับวันพุธนะ”
“ได้ค่ะ หนูจะรอค่ะ” ม่านฟ้าโบกมือน้อยๆของเธอ
“เอาล่ะ ทีนี้จะเอาไงต่อ?” ลุงผินหันมาถาม
“หนูจะไปตลาด ไฟฟ้าจะมีแล้ว ต้องไปซื้อพัดลมเตรียมไว้ก่อนค่ะ”
“คิดไว้แล้วเชียว ฮ่าๆ ไปๆ ซ้อนท้ายลุงเลย”
382
