SXX FRIEND เพื่อนไม่จริง

ฟิ้ววววววว วืดดดด

        สายลมพัดผ่านลมหนาวเข้ามาหิมะโปรยปรายอย่างกับเม็ดฝนที่ไม่มีน้ำหนัก  บ้านเมืองถูกกลบไปด้วยสีขาวเหมือนมีคนตั้งใจย้อมให้เป็นโทนเดียวทั้งเมืองความหนาวจับขั้วหัวใจจนมือสั่น ปากซีด ฉันกระชับเสื้อโค้ท ซุกมือกอดอกสร้างความอบอุ่นให้ตัวเอง

        นับตั้งแต่วันที่มาเหยียบที่อเมริกาฉันก็ไม่เคยติดต่อกลับไทยอีกเลยเรื่องราวกิจวัตรทุกย่างก้าวของฉันต่อให้ไม่รายงานพ่อไปก็ต้องมีคนส่งข่าวไปบอกอยู่แล้ว ชีวิตที่เงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวทำให้ฉันชินชาและนิ่งต่อความเจ็บปวด

        เจฟก็มาเรียนต่อที่อเมริกาเหมือนกันแต่เราอยู่คนละรัฐและไม่เคยนัดพบหรือติดต่อกันเลย…เช่นเดียวกับภามม์ฉันไม่ต้องการรู้เรื่องราวของเขาอีก ผ่านมานานนับปีแบบนี้เขาก็คงได้เริ่มต้นใหม่กับใครสักคนหรืออาจจะยังเป็นภามม์คนเดิมอยู่ก็ได้

        หลินกลับจีนไปช่วยคุมธุรกิจพ่อส่วนเมี่ยงกำลังเดตกับลูกนักการเมืองที่พ่อจับคู่ให้แต่ทางนั้นไปด้วยสวยเพราะอีกฝ่ายก็ถูกตาต้องใจทำให้รักทั้งคู่เบ่งบานจนน่าอิจฉาภวินเรียนต่อโทนิติที่ไทย เขายังโทรมาเล่นกับฉันว่าเจอพี่ทัณณ์และทางนั้นกำลังจะแต่งงานกับสาวผู้พิพากษารุ่นน้องของเขา

        ฉันโล่งใจไปเล็กน้อยที่ได้ยินอย่างนั้นเพราะคนดีๆ อย่างพี่ทัณณ์ก็คู่ควรแล้วที่เขาจะพบเจอใครสักคนที่เหมาะสมกับเขาและรักเขาจริงๆ

        อย่างที่รู้ชีวิตวัยมหา’ลัยมันจบไปแล้วทุกวันนี้เราคือวัยทำงานและต่างคนต่างมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเพราะงั้นพวกเราจึงค่อยๆ ห่างเหินกันไป…เหลือแค่ความทรงจำมิตรภาพไว้เบื้องหลัง

        ..เพราะงี้สินะพวกผู้ใหญ่ถึงชอบพูดว่า วัยเรียน เป็นวัยที่สนุกและมีความสุขที่สุดแล้ว..

        ร่างบางก้าวเดินคนเดียวท่ามกลางหิมะที่ล่วงหล่นลงมาจากฟ้าฉันเงยหน้าขึ้นให้หิมะตกลงบนผิว เพื่อย้ำเตือนว่าฉันยังหายใจและมีชีวิตอยู่อีกไม่กี่เดือนฉันก็ต้องกลับไทยแล้ว กลับไป….เผชิญและยอมรับความเจ็บปวดนั้นทั้งชีวิต

-------------------------------------------------------------------------------------------

ภามม์ Said

‘ไม่…. ฉันไม่ได้รักนายแล้ว’

        คำปฏิเสธของเธอยังวนเวียนอยู่ในหัวนับร้อยนับพันครั้งอย่างกับมันเป็นลมหายใจของผม ความรู้สึกอกหักและถูกเฉดหัวทิ้งมันเป็นแบบนี้นี่เอง

        แม้ผมจะดูแววตาของเธอออกว่ามันไม่ใช่แบบนั้น เธอยังรักผมอยู่เต็มหัวใจ แต่มันก็ขัดแย้งกับคำพูดที่มีพยานนับร้อยฟังอยู่

        ผมยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรักของเธอเลยเพียงพริบตา ทุกอย่างก็หายไป เหลือเพียงมือที่ว่างเปล่า หัวใจที่แหลกสลายและโลกที่กว้างแต่ไร้สีสัน สิ่งที่ล้มเหลวในชีวิตผม ไม่ใช่การใช้ชีวิตสนุกอย่างไร้ประโยชน์แต่เป็นการที่ต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีเธอ

...เธอปล่อยมือจากผมไปแล้ว...

        ผมไม่เคยเห็นค่าความรักที่เธอมอบให้เลยกว่าจะคิดได้แบบนั้นมันก็สายเกินไป หลังจากถูกปฏิเสธ ผมยังคุกเข่าในท่าเดิมด้วยใบหน้าที่เคล้าไปด้วยน้ำตาของลูกผู้ชาย แม้จะยังหายใจอยู่แต่มันกลับไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าหัวใจยังเต้นอยู่รึเปล่า

        ไม่นานผู้คนค่อยๆแยกตัวกันออกไป ทิ้งไว้เพียงผมที่ยังจมลึกในคำพูดของเธอ จนฝนตกลงมาช่วยซ่อนเร้นชะล้างน้ำในดวงตาลุง รปภ. จึงมาเชิญให้ผมกลับไป

        ผมนอนเน่าอยู่ในห้องมาเกือบอาทิตย์ทำหน้าที่แค่ตื่น ดื่มจนเมา และหลับอยู่บนพื้นที่เดิม เหมือนคนไม่เหลืออะไรในชีวิตผมได้แต่คิดแล้วคิดอีก ว่าทำไม เพราะอะไร เธอรักผม ผมรักเธอ บ้านเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วทำไมเธอถึงปฏิเสธผม....สุดท้ายผมก็ได้รู้คำตอบจากปากป๊า

“ไปยินดีกับเพื่อนลื้อรึยัง”

“ยินดี?” ผมถามด้วยความสงสัย พลางตักข้าวจะเข้าปาก

“ลื้อไม่รู้หรอว่าเจฟกำลังจะแต่งงานกับหนูปิ่นมุก”

เพล้ง

“ป๊า... พูดว่าอะไรนะ”

        ผมอาละวาดทำลายข้าวของในห้องดั่งคนคุมสติตัวเองไม่อยู่ทำไมต้องเป็นไอ้เจฟ ทำไมเธอถึงไม่เลือกผม ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนผมรู้สึกเหมือนไอ้โง่ ทั้งๆ ที่ผมอยู่ใกล้ตัวเธอขนาดนี้แต่ทำไมผมกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง

        แม้มันจะเจ็บปวดเหมือนคนโดนสวมเขาแล้วเอาไปปล่อยทิ้งอย่างไร้เหตุผลแต่ผมจะไม่ยอม…

‘ผมจะไม่ยอมให้เธอเป็นของคนอื่น’

-------------------------------------------------------------------------------------------

        ชายร่างสูงก้าวฉับดั่งคนรีบร้อนใบหน้าคมกดคิ้วขมวดไว้ เจ้าหน้าที่ที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหลีกทางให้จนถึงโต๊ะสาวเลขาหน้าห้อง เขาถอดแว่นกันแดดลงแจ้งความประสงค์ที่เร่งด่วน

“สวัสดีค่ะ ต้องการติดต่อ…”

“ผมต้องพบท่านทูต เดี๋ยวนี้”

“เอ่อ คุณได้ทำการนัดไว้ไหมคะพอดีตอนนี้ท่านทูตกำลัง…”

“ผมบอกว่าเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มเน้นหนักบอกด้วยความมาดมั่น เลขาสาวตัวสั่น ยิ้มเจื่อนสู้

“คะ คือตอนนี้ไม่ได้ค่ะท่านกำลัง..”

ปั้ง

        เขาใช้มือทุบโต๊ะจนเลขาสาวถอยหลังหนีด้วยความตกใจเธอมองสับระหว่างใบหน้าดุของเขาและประตูบานใหญ่ที่เจ้านายของเธอกำลังคุยกับแขกอยู่ด้านใน

        เขาไม่ต่อล้อให้เสียเวลาก้าวเข้าหาประตูโดยไม่ขออนุญาติ และเปิดเข้าไป เลขาสาวตกใจรีบวิ่งไปห้ามแต่ไม่ทันการณ์แล้ว

“ว้าย คุณคะ! เข้าไปไม่ได้นะคะ”

ปั้ง

“คุณอาครับ!”

        แขกทั้งสองหยุดชะงักและมองจรดมาที่เขาใบหน้าชราที่คงความหล่อตลอดการณ์นั้นมองเลขาสาวที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอและโบกมือไล่เธอกลับไปทำหน้าที่ตัวเอง

“ออกไปก่อน … ถ้าดำเนินการถึงขั้นตอนไหนฉันจะให้เลขาส่งเรื่องไป”

“ครับท่าน”

        แขกผู้นั้นโค้งหัวลงเคารพท่านทูต ก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสารปึกหนาและเดินออกไปเขาถอนหายใจทิ้งกับแขกที่มาบุกรุก ยกมือขึ้นกุมขมับ

“นั่งลงก่อนสิ”

        แม้จะเหนื่อยหน่ายและหงุดหงิดกับแขกที่มาโดยไม่ได้รับเชิญแต่เขาก็แสดงความเป็นผู้ใหญ่โดยการปฏิบัติต่อแขกเฉกเช่นคนสำคัญอื่นๆ

“ผมจะคุยเรื่องปะ…”

“ฉันตกลงกับบ้านเจฟแล้ว” เขาพูดขัดอย่างรู้ความ

“คุณอารู้เรื่องระหว่างผมกับปิ่นมุกใช่ไหมครับ” เขาถามออกไปตรงๆ

“ถ้าเกี่ยวกับลูกสาวฉันไม่มีเรื่องไหนที่ฉันจะไม่รู้”

“งั้นทำไมอาไม่เลือกผมครับ”

“เลือก? ...ฉันเปล่าเลือก ปิ่นมุกต่างหากที่เลือก”

“ถึงอย่างนั้นคนยื่นเสนอให้แต่งกับเจฟก็เป็นอา”

“ภามม์….”

“…..”

“เพราะในบรรดาผู้ชายที่มี เจฟคือคนที่ดีที่สุดเหมาะสมที่สุด”

“เหมาะสม หรือว่าให้ผลประโยชน์ได้มากสุดครับ”

“ถ้านายยังอยู่ในสถานะที่กำลังจะอ้อนวอนฉันอยู่ก็อย่าเหิมเกริมกับฉัน”

“....”

“ฉันรู้ว่านายทำกับลูกสาวฉันไว้ยังไงแต่ฉันจะไม่โทษนายเพราะมันไม่ใช่การปรบมือข้างเดียว”

“....”

“และคงผิดที่ฉันด้วยที่แกล้งเอาหูไปนาเอาตาไปไล่กับเรื่องที่ควรจะคุม”

“.....”

“เรื่องฉาวพวกนั้นควรให้มันจบไปฉันไม่อยากให้ชื่อเสียงปิ่นมุกกับตระกูลฉันย่ำแย่ตกต่ำไปกว่านี้”

“เพราะผมรู้ว่าอาคิดแบบนั้นผมถึงอยากรับผิดชอบ...”

“ไม่มีอะไรให้รับผิดชอบทั้งนั้นภามม์ทุกอย่างมันจบไปแล้ว กลับไปซะในตอนที่ฉันยังไว้หน้าครอบครัวนาย”

“อาครับ....”

“การแต่งงานจะไปเปลี่ยนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนทั้งนั้น”

“งั้นผมต้องทำยังไง”

“.....”

“ผมต้องทำยังไงอาถึงจะยกปิ่นมุกให้ผม”

“.....”

“ผมแค่ อยากได้เธอคืนมา”

“ภามม์ ฉันเป็นผู้ใหญ่ที่มีหน้ามีตาคำสัจมันออกไปแล้ว นายจะให้ฉันกลืนน้ำลายตัวเองงั้นหรอ”

“ผมรักปิ่นมุกครับ”

“.....”

“ผมรักลูกสาวของอา”

“.....”

“ผมอยากแต่งงานกับเธอ”

“…..”

“และผม ยินดีที่จะทำทุกอย่าง”