ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 96 ตอผุด

        ผู้ดูแลจางล้างตาอยู่พักใหญ่ดวงตาจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ดวงตาที่ถูกพริกป่นเข้าไปแดงก่ำราวกับกระต่าย เบ้าตาก็แดงช้ำ

        เมื่อเขากลับมาถึงหน้าบ้านตระกูลอวิ๋นพร้อมกับเหล่าเจ้าหน้าที่ทางการก็ชี้หน้าด่าอวิ๋นเจียวว่า “เป็นเจ้าแน่ๆ เจ้าต้องเป็นคนเอาตราประทับไปซ่อน!”

        อวิ๋นเจียวทำท่าทางหวาดกลัวอวิ๋นหลานเอ๋อร์รีบเข้ามาบังนางไว้ อวิ๋นโส่วจงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จับโจรต้องมีหลักฐานผู้ดูแลจางจะใส่ร้ายพวกเราด้วยปากเปล่าๆ คงไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้น เหตุใดผู้ดูแลจางถึงมั่นใจว่าในกล่องใบนั้นต้องเป็นตราประทับ?หรือว่าเจ้าเป็นคนเอาไปฝังเอง?”

        สิ้นคำพูดของอวิ๋นโส่วจงชาวบ้านก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน “ใช่ๆ นี่มันจงใจใส่ร้ายเขาชัดๆ เลยมิใช่หรือ?!”

        “นั่นน่ะสิมิเช่นนั้นเหตุใดเขาถึงยืนยันว่าข้างในเป็นตราประทับเล่า?”

        “กล้าใส่ร้ายคนอื่นกลางวันแสกๆ ช่างใจกล้าเสียจริง!”

        “นั่นสิไม่เจอของ แล้วยังยืนยันว่าเด็กคนนั้นขโมยไป ดูสิ เด็กคนนั้นหวาดกลัวจนตัวสั่นแล้ว”

        ขณะนั้นผู้ใหญ่บ้านก็ก้าวออกมา เขาประสานมือคำนับหัวหน้าเจ้าหน้าที่แล้วเอ่ยว่า “หัวหน้าเฉินอวิ๋นโส่วจงพูดถูก จับโจรต้องมีหลักฐาน พวกท่านยังหาตราประทับของท่านนายอำเภอที่พวกท่านกล่าวอ้างไม่เจอเช่นนั้นก็ไม่สามารถตัดสินว่าครอบครัวอวิ๋นโส่วจงมีความผิดได้!”

        หัวหน้าเจ้าหน้าที่มีสีหน้าเคร่งขรึมเขาพยายามระงับโทสะ ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเรากลับกัน!”

        อวิ๋นโส่วจงร้องห้าม“ช้าก่อน ข้าจำได้ว่าท่านหัวหน้าเคยพูดต่อหน้าชาวบ้านว่า หากหาของไม่เจอ จะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับพวกเราข้าวของในบ้านของพวกข้าถูกพวกท่านทำพังเสียหายหมดแล้ว!”

        สิ้นคำพูดของอวิ๋นโส่วจงครอบครัวของอวิ๋นโส่วกวง อวิ๋นโส่วเย่ากับภรรยา และคนงานทั้งห้าคนก็มายืนขวางหัวหน้าเจ้าหน้าที่อยู่ด้านหน้าชาวบ้านก็ไม่ยอมแยกย้ายกันไป ต่างก็ล้อมพวกเขาเอาไว้

        “ถูกต้องพวกเราได้ยินที่ท่านเจ้าหน้าที่พูด!”

        “ใช่ๆเหลือแค่รื้อถอนบ้านเท่านั้น ดูสิ แม้แต่ชามก็ยังถูกทุบจนแตก!”

        “จะหากล่องก็หากล่องไปสิทุบชามทำไมเล่า หรือว่ากล่องใบใหญ่ขนาดนั้นจะซ่อนอยู่ในชามได้!”

        ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์เหล่าเจ้าหน้าที่ประเดี๋ยวหน้าดำหน้าแดง เมื่อถูกชาวบ้านรุมประณาม ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ที่มักจะวางอำนาจเหนือผู้อื่นแต่เมื่อถูกชาวบ้านรุมประณามเช่นนี้ ต่อให้เป็นนายอำเภอก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ เจ้าคงไม่มีทางจับกุมชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไปได้หรอกใครจะกล้าทำเช่นนั้นกันล่ะ?

        ผู้ดูแลจางร้อนใจเขาตะโกนเสียงดังว่า “นี่มันเป็นกล่องที่ข้าใช้เก็บตราประทับชัดๆ แต่ของข้างในกลับเปลี่ยนไปถ้าไม่ใช่ยัยเด็กนี่เอาของไปเปลี่ยน แล้วเหตุใดกล่องถึงยังคงเป็นกล่องใบเดิม?”

        “เรื่องนี้ข้าสามารถไปตามช่างแกะสลักตราประทับมายืนยันได้กล่องใบนี้ข้าเป็นคนเลือกเอง! กล่องดีๆ เช่นนี้ พวกเจ้าที่เป็นเพียงเจ้าของที่ดินจะมีได้อย่างไร?ต่อให้มี จะให้เด็กเอาไปเล่นได้อย่างไร?”

        อวิ๋นเจียวโผล่หน้าออกมาจากหลังอวิ๋นหลานเอ๋อร์แล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่ กล่องใบนี้เป็นของข้า ทางร้านฝูหรงเซวียนมอบให้ข้า”

        เมื่อพูดถึงร้านฝูหรงเซวียนชาวบ้านก็เชื่อทันที เพราะบ้านตระกูลอวิ๋นโส่วจงทำการค้าขายกับร้านฝูหรงเซวียน

        หัวใจของหัวหน้าเจ้าหน้าที่กระตุกวูบเบื้องหลังร้านฝูหรงเซวียนเป็นผู้ที่มีอำนาจมาก ต่อให้นายอำเภอของพวกเขาได้พบเจอหลงจู๊ของร้านฝูหรงเซวียนก็ยังต้องสุภาพอ่อนน้อม อะไรกัน ครอบครัวนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านฝูหรงเซวียนงั้นหรือ?

        เขาครุ่นคิดอย่างหนักแต่ก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้ เจ้าของที่ดินในชนบทอย่างพวกเขา อย่างมากก็แค่ซื้อของที่ร้านฝูหรงเซวียนอาจจะเป็นเพราะซื้อเยอะ ทางร้านเลยแถมของเล็กๆ น้อยๆ ให้เด็กผู้หญิงเอาไปเล่นก็อาจจะเป็นไปได้

        แต่หากบอกว่าครอบครัวนี้มีความเกี่ยวข้องกับร้านฝูหรงเซวียนเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด เมื่อคิดได้เช่นนั้น หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางการก็สบายใจ

        ด้านผู้ดูแลจางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ“ถุ้ย ร้านฝูหรงเซวียนมอบให้หรือ ไยเจ้าไม่บอกว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ประทานให้เสียเลยเล่า?กล่องใบนี้เป็นกล่องที่ใช้เก็บตราประทับของท่านนายอำเภอชัดๆ ลายกิเลนน้อมส่งบุตรบนกล่องใบนี้ข้าเป็นคนเลือกเองกับมือ!”

        อนุภรรยาของพวกเขากำลังตั้งครรภ์บุตรของนายอำเภอเพื่อความเป็นสิริมงคล เขาจึงเลือกลายกิเลนน้อมส่งบุตรโดยเฉพาะ

        อวิ๋นเจียวพูดว่า“บนกล่องของข้าสลักลายสาลิกาเริงร่า ไม่เชื่อท่านล้างให้สะอาดแล้วค่อยดูสิ”

        “ฮึข้าจะให้เจ้าตายตาหลับ เอาน้ำมา!” ผู้ดูแลจางพูดด้วยสีหน้าถมึงทึง เขาถูกอวิ๋นเจียวเล่นงานจนเกือบตาบอดในใจอยากจะฉีกนางเป็นชิ้นๆ เสียเดี๋ยวนี้

        ทันใดนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ทางการนำน้ำมาให้หนึ่งกะละมัง ผู้ดูแลจางโยนกล่องลงไปในน้ำ เจ้าหน้าที่ทางการล้างกล่องให้สะอาดก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ลายสาลิกาเริงร่า!

        ผู้ดูแลจางตกตะลึงในทันทีอวิ๋นโส่วจู่ก็ตกตะลึงเช่นกัน! เป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เขาฝังเอาไว้ที่คอกวัวแท้ๆ...

        หัวหน้าเจ้าหน้าที่เห็นว่าเรื่องราวเริ่มควบคุมไม่ได้จึงรีบสั่งการอย่างเด็ดขาด “จับคนที่แจ้งความเท็จ!” จากนั้นหันไปบอกอวิ๋นโส่วจง “ส่วนเรื่องค่าเสียหายของพวกเจ้าหลังจากที่ศาลาว่าการพิจารณาคดีนี้เสร็จสิ้นแล้ว จะให้คำตอบกับพวกเจ้าอย่างแน่นอน!”

        รอจนกว่าการพิจารณาคดีจะเสร็จสิ้นเรื่องนี้ก็คงจบลง ส่วนคำตอบ ก็รอกันต่อไปเถิด

        เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ทางการนำกุญแจมือมาใส่ผู้ดูแลจางที่กำลังตกตะลึงจึงได้สติ เขารีบตะโกนว่า “หัวหน้าเฉิน ตราประทับของท่านนายอำเภอหายไปจริงๆข้ามิได้แจ้งความเท็จ ส่วนเบาะแสนี้อวิ๋นโส่วจู่เป็นคนบอกข้ามา เขาบอกว่าตราประทับอยู่ที่คอกวัวในบ้านของอวิ๋นโส่วจง”

        “ข้าเห็นว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกันเขาคงต้องเห็นบ้านพวกเขาฝังของผิดกฎหมายไว้ถึงได้มาบอกข้า! ฉะนั้นข้าจึงรีบพาท่านมาที่นี่!ข้าไม่ได้แจ้งความเท็จนะ!”

        สิ้นคำพูดของเขาทุกคนต่างก็ตกตะลึง ที่แท้เรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับอวิ๋นโส่วจู่จริงๆ! ไอ้หมอนี่ใจคอโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!

        เมื่อได้ยินดังนั้นอวิ๋นโส่วจู่ก็ร้อนใจ “โกหก! ท่านหัวหน้า เขาโกหก! ไม่ใช่ข้านะขอรับ!”

        ผู้ดูแลจางยืนกราน“เป็นเจ้านั่นแหละ! ไม่ใช่เจ้าแล้วข้าจะพาคนมาที่นี่ได้อย่างไร?”พูดไปก็ส่งสายตาให้อวิ๋นโส่วจู่ไปด้วย

        ให้เบาะแสผิดพลาดก็เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ถึงตอนนั้นศาลาว่าการคงจะลงโทษสถานเบา ผลลัพธ์ย่อมดีกว่าการแจ้งความเท็จและใส่ร้ายป้ายสีอย่างไรก็ตาม เขาประเมินสติปัญญาของอวิ๋นโส่วจู่สูงเกินไป

        เมื่อเห็นผู้ดูแลจางไม่รับผิดชอบอวิ๋นโส่วจู่ก็ไม่สนใจอะไรอีก เขาตะโกนเสียงดังว่า “โกหก ท่านโกหก ท่านสัญญาว่าจะให้เงินข้าหนึ่งร้อยตำลึงเงินให้ข้าเอาของไปซ่อนที่บ้านอวิ๋นโส่วจง!”

        “ท่านต้องใส่ร้ายข้าแน่ๆข้าบอกท่านเพียงคนเดียวว่าฝังของไว้ที่ไหน ท่านกับอวิ๋นโส่วจงร่วมมือกันใส่ร้ายข้า!มิเช่นนั้นพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่ามีของอยู่ในคอกวัว จะรู้ได้อย่างไรว่าต้องสับเปลี่ยนของ!”

        ต้องเป็นแบบนี้ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

        “ท่านหัวหน้าท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้า ผู้ดูแลจางกับอวิ๋นโส่วจงร่วมมือกันใส่ร้ายข้า!”

        ทุกคน:...

        ใส่ร้ายพี่น้องของตัวเอง!ช่างเลวทรามยิ่งนัก!

        ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่นตบหน้าอวิ๋นโส่วจู่ฉาดใหญ่ อวิ๋นโส่วจู่ถูกตบจนมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติกลับมา

        เขาเอามือกุมใบหน้าตะโกนด้วยความโกรธแค้นและไม่ยอมรับ “ท่านพ่อ ท่านตบข้าหรือ พี่รองร่วมมือกับคนนอกใส่ร้ายข้าท่านยังมาตบข้าอีก!”