" หงเย่ หากข้า้าสร้างสวนปราณจริงๆ ข้าต้องใช้เวลากี่วันในการสร้างสวนปราณหรือ "เจียวซิ่น้าสร้างสวนให้เสร็จโดยเร็วเพื่อใช้ในการพัฒนาการฝึกปราณของคนในครอบครัว แต่ต้องหลังจากสร้างรั้วเสร็จแล้วเท่านั้น หลังจากพูดคุยกับหงเย่แล้วทำให้นางรู้ว่าในตอนนี้เม็ดยาโอสถเป็สิ่งจำเป็สำหรับนักฝึกพลังปราณอย่างมาก และเพราะหลังจากการล้มสลายของสำนักดารา์ทำให้ในร้อยปีมานี้หาเม็ดยาโอสถได้ยากกว่าที่ควรและคุณภาพของเม็ดยาก็ตกต่ำและมีสิ่งเจือปนในเม็ดยาเพิ่มขึ้นทำให้เม็ดยาไม่บริสุทธิ์ ซึ่งมีผลเสียต่อผู้ที่ใช้ยาทำให้มีสิ่งตกค้างในร่างกาย ทำให้ติดปัญหาในการเลื่อนระดับขั้นปราณซึ่งเม็ดยาที่เจียวซิ่นสามารถปรุงขึ้นมาได้นั้นเป็เม็ดยาระดับเงินขั้นต้น ถ้านำออกไปขายด้านนอกนั้นต้องใช้ตำลึงทองอย่างต่ำสิบตำลึงทองในการซื้อยาหนึ่งเม็ด แต่เื่การขายยานางต้องวางไว้ก่อนหากนำออกไปขายตอนนี้มีแต่จะนำปัญหามาให้ ดังนั้นสิ่งสำคัญในตอนนี้คือทำให้คนในครอบครัวของนางแข็งแกร่งเหนือใครให้ได้ก่อน เพื่อความมั่นคงและสวัสดิภาพของคนในครอบครัว
ในบ่ายวันที่สองพี่ใหญ่จึงสร้างรั้วล้อมรอบสวนหลังบ้านให้เจียวซิ่นเสร็จสิ้น
" พี่ใหญ่ เมื่อใดท่านพ่อจะกลับมาหรือคะ " นางถามขณะที่ช่วยพี่ชายเก็บทำความสะอาดพื้นที่บริเวณหลังบ้านเพื่อเตรียมพร้อมในการปลูกพืชต่างๆ
ลู่ฉีตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน " คงจะพรุ่งนี้นะ เ้าเข้าไปพักในบ้านก่อนเถอะ เหลืองานอีกเล็กน้อยพี่ทำสักพักก็คงจะเสร็จวันนี้เ้าเหนื่อยมามากเเล้ว"
" เ้าค่ะ พี่ใหญ่ก็รีบเข้าบ้านมานะเ้าคะ วันนี้ข้าจะเข้าครัวต้มซุปปลาให้ท่านพี่และทำซุปไก่ไว้ให้ท่านพ่อด้วย" เจียวซิ่นหันกลับมาบอกกับลู่ฉีแล้วเดินเข้าเรือนไปทำครัวต่อ เมื่อเดินเข้ามาในครัวนางพบกับท่านย่าของนางกำลังต้มข้าวต้มและซอยผักกาดดองใส่ถ้วยเพื่อเตรียมเป็อาหารเย็น เจียวซิ่นจึงให้ท่านย่ากลับไปพักแล้วนางก็เริ่มทำอาหารต่อจากท่านย่า และเมื่อทุกคนมานั่งที่โต๊ะกินข้าวก็ต้องแปลกใจกับอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะโดยปกติหากซิ่นลู่(ท่านพ่อ)ไม่นำสัตว์ที่ล่าได้มาให้ที่บ้านก็จะไม่มีเนื้อสัตว์ในอาหารเลย แต่นี้ซิ่นลู่ยังไม่กลับมาบ้านแล้วเจียวซิ่นไปเอาเนื้อสัตว์มาจากที่ใดแถมเนื้อที่นางนำมาทำมื้อเย็นวันนี้เป็เนื้อสัตว์ปราณอีกด้วย นางจางจึงถามเจียวซิ่นด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความใ " ซิ่นเออร์ เ้าไปเอาปลาและไก่มาจากที่ใดนี่มันปลาเกร็ดเงินกับไก่ปากเหล็กนี่เ้าคงไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นในใช่รึไม่" นางจางยังคงจองมองเจียวซิ่นด้วยสีหน้าใ เจียวซิ่นมองหน้าทุกคนแล้วหยุดที่หน้าของอาลู่อย่างมีความสุขเด็กน้อยของนางชอบกินเนื้อที่สุดแต่ั้แ่ที่ออกจากตระกูลซู อาลู่ก็ได้กินเนื้อไม่บ่อยมากนักเพราะเนื้อที่ท่านพ่อล่าได้ส่วนใหญ่ต้องขายเพื่อนำเงินมาซื้อยาให้ท่านย่าและซื้อเม็ดยาต้านพิษให้ท่านพ่อทุกสามเดือน อาลู่ยังเด็กนักจึงไม่รู้ว่าท่านพ่อป่วยเป็อะไรจึงต้องกินยาทุกสามเดือน
" พี่รองถึงข้าจะชอบกินเนื้อเเต่หากพี่รองต้องเข้าป่าไปเอาเ้าพวกนี้มาทำอาหารให้ข้ากิน ข้ากินผักก็ได้ขอรับหากเกิดอันตรายกับท่านข้าคงเสียใจมาก" อาลู่กล่าวพร้อมกับสบตากับเจียวซิ่นด้วยน้ำตาที่คลอที่ขอบตาของอาลู่ทำให้เจียวซิ่นที่รักเด็กหลงรักอาลู่เข้าเต็มเปา(อาลู่ของข้าช่างน่ารักยิ่ง ดีต่อไปข้าจะขุนเด็กน้อยของข้าให้กลมจนกลิ้งได้) เจียวซิ่นได้แต่คิดในใจขณะมองหน้าอาลู่ แต่เมื่อเจียวซิ่นได้สบตากับลู่จื้อก็ทำให้นางเสียวสันหลังแวบเลยเพราะบรรยากาศที่พี่ชายนางมีนั้นทำให้นางนึกถึงตอนเข้าห้องครูใหญ่ตอนนางทำความผิดพี่ชายนางมีสายตาที่เหมือนกับครูใหญ่ใช้จับผิดเด็กที่ทำผิดเปียบเลย นางจึงส่งรอยยิ้มที่ฝืดเคืองไปให้พี่ให้แล้วหันกลับไปจับมือของท่านย่าที่ว่างจากการอุ้มเจียวอวี่แล้วตบที่หลังมือของท่านย่าเบาๆเป็การปลอบใจย่าของนางใจเย็นลง
344
