ตอนที่ 2 พร์ขยะ Rank F
แสงแดดจัดจ้าสะท้อนกับเสาหินอ่อนสีขาวนวลของหอประเมินสถาบันยุทธ์หลงเหมิน เสียงพึมพำของคนนับพันดังก้องอยู่รอบตัวจนจับใจความไม่ได้ กลิ่นอายพลังปราณที่หลากหลาย ทั้งร้อนแผดเผา เย็นะเื และคมปลาบเหมือนคมดาบ ลอยปะปนกันในอากาศจนทำให้รู้สึกอึดอัด
หลีเฮงยืนตัวสั่นอยู่บนเวทีหินั์กลางหอประชุม สมองของเขาในเวลานี้เหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าอย่างจัง ความทรงจำสองสายกำลังตีกันนัวเนียในหัว
สายแรกคือความทรงจำของ ‘เฮง’ หมอนวดหนุ่มวัยสามสิบผู้มีทักษะระดับมือทอง ที่เพิ่งจะพังตึกถล่มลงมาบังลูกค้า VIP สาวสวยจนเสียชีวิต...
ส่วนอีกสายคือ ‘หลีเฮง’ เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีที่เป็ทายาทสายรองของตระกูลหลี ตระกูลผู้ใช้พลังปราณชั้นนำของมหานครต้าฮวา ทว่าในร่างใหม่นี้ เขากลับเป็คนอ่อนแอ ขี้โรค และถูกตราหน้าว่าเป็ ‘ขยะของตระกูล’ ที่ไม่มีใครไยดีมาั้แ่จำความได้
“คนต่อไป... หลีเฮง ตระกูลหลีสายรอง!”
เสียงก้องกังวานของอาจารย์ผู้ประเมินชราดังขึ้น ขัดจังหวะการเรียบเรียงความคิดของเขา หลีเฮงสูดหายใจลึก พยายามประคองร่างที่ยังคงสั่นเทาเดินตรงไปยังแท่นหินประเมินพลังที่มีคริสตัลทรงกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่
เขายื่นฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออกไปแตะบนผิวคริสตัลเย็นเฉียบ
วิ้ง...
คริสตัลไม่ได้ะเิแสงสีแดงเพลิงหรือสีฟ้าครามอันทรงพลังเหมือนเหล่าอัจฉริยะก่อนหน้านี้ มันเพียงแค่เปล่งแสงสีเขียวอ่อนจาง ๆ สลัว ๆ ราวกับหิ่งห้อยใกล้ตาย วินาทีถัดมา หน้าจอปราณโปร่งแสงขนาดั์เหนือนั่งร้านก็กะพริบแจ้งผลลัพธ์เสียงดัง
> [หลีเฮง: ตระกูลหลีสายรอง]
> [พร์: ััผ่อนคลาย (Relaxing Touch)]
> [ระดับประเมิน: Rank F (ขยะ)]
> [ประเมินอาชีพ: นักบำบัดแรงงานระดับต่ำ / หมอนวดสนาม]
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งหอประชุมไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งจะะเิขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศทุกทางราวกับทำนองเพลงล้อเลียน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! หมอนวดสนามระดับ F งั้นเรอะ?!”
“์! ตระกูลหลีผู้เกรียงไกร มีพร์ััผ่อนคลายโผล่มาด้วยเหรอเนี่ย? พร์นี้มันเอาไว้ทำอะไร? เอาไว้บีบนวดไหล่ให้สุนัขอสูรในป่าหรือไง?”
“Rank F มันคือขยะในหมู่ขยะ! แม้แต่คนล้างจานในโรงอาหารของสถาบันยังมี Rank D พร์สายซัพพอร์ตขยะแบบนี้ ชาตินี้ก็คงได้แค่นวดเท้าให้คนอื่นล่ะวะ!”
เสียงเยาะเย้ยถากถางดังเข้าหูไม่หยุดหย่อน หลีเฮงยืนนิ่งอยู่หน้าคริสตัล ใบหน้าขาวซีดลงเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะความอับอาย แต่เพราะความรู้สึกของร่างกายที่โอนเอนจนแทบจะล้มพับลงกับพื้น
เขาก้าวเท้าลงจากเวทีประเมินด้วยร่างกายที่เบาหวิวราวกับิญญาจะหลุดจากร่าง แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนลึกลับที่ดูมีระดับกลับดังก้องขึ้นในหัวสมองของเขาโดยตรง
*ปิ๊ง!*
> [ตรวจพบคลื่นสมองโฮสต์คงที่และจิติญญาเชื่อมต่อสมบูรณ์]
> [ระบบเทพแมงดาเปิดใช้งานเรียบร้อยแล้ว]
>
> [โฮสต์: หลีเฮง]
> [พร์: ััผ่อนคลาย ระดับ F]
> [แต้มแมงดา: 0]
> [ค่าศักดิ์ศรี: 10]
> [เกราะพลังเมีย: 0]
> [แต้มวิบัติ: 0]
> [คำประเมินระบบ: อ่อนแอ น่าสงสาร แต่ยังพอเกาะคนอื่นรอด]
หลีเฮงชะงักฝีเท้า ลูกตากว้างขึ้นทันที “อะไรนะ? ระบบเทพแมงดา? ล้อข้าเล่นใช่ไหมเนี่ย!”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ประท้วง หน้าจอระบบสีทองคำโปร่งแสงก็เด้งข้อความถัดไปขึ้นมาทันที
> [ระบบส่งภารกิจเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่]
> [ภารกิจหลักสายรอดชีวิต: หาเสาหลักชีวิตระดับ S ขึ้นไปภายใน 24 ชั่วโมง]
> [รางวัล: เปิดร้านค้าระบบ / น้ำมันนวดอโรม่าเริ่มต้น / แต้มแมงดา 100]
> [ล้มเหลว: ระบบปิดตัว โฮสต์ใช้ชีวิตเป็ขยะ F ตามธรรมชาติ]
“แมงดาเหี้ยอะไรวะ!” หลีเฮงสบถในใจอย่างหัวเสีย “ข้าคือนักบำบัดมือทองนะโว้ย ชาติก่อนลูกค้าที่เป็เศรษฐีและคุณหญิงคุณนายแย่งตัวกันจ่ายคืนละเป็แสน! จะมาให้ข้าเป็แมงดาเกาะผู้หญิงกินเนี่ยนะ?”
ระบบตอบกลับทันควันด้วยหน้าจอข้อความที่ดูคล้ายจะเยาะเย้ยเขาเบา ๆ
> [คำชี้แจงระบบ: โฮสต์มีพลังโจมตีเท่ากับศูนย์ พละกำลังร่างกายต่ำกว่ามาตรฐานคนปกติ หากไม่มีสตรีที่แข็งแกร่งคอยปกป้อง โฮสต์จะมีอายุขัยในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กนี้เฉลี่ยอีกเพียง 3 วันเท่านั้น]
> [คำเตือน: โปรดสละศักดิ์ศรีที่ไม่มีอยู่จริง แล้วหาเป้าหมายที่จะเกาะด่วนที่สุด]
หลีเฮงมัวแต่จ้องมองหน้าจอระบบสีทองที่ลอยอยู่ตรงหน้าจนไม่ได้มองทางเดินรอบข้าง ขณะที่เขากำลังจะก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้ายของเวทีประเมิน จู่ ๆ ก็มีเท้าข้างหนึ่งยื่นมาขัดขาเขาจากด้านข้างอย่างตั้งใจ
“เฮ้ย!”
หลีเฮงสะดุดเข้าอย่างจัง ร่างกายผอมแห้งเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าทันทีตามแรงโน้มถ่วง
ทว่า เบื้องหน้าของเขากลับไม่ใช่พื้นหินแข็ง ๆ แต่เป็ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เพิ่งจะเดินสวนขึ้นมาเพื่อรับการประเมิน
เธอเป็หญิงสาวที่สะกดสายตาทุกคู่ในหอประชุม ใบหน้าสวยสง่าหมดจดราวกับสลักจากหยกชั้นเลิศ เส้นผมสีดำสนิทยาวสลวยถึงบั้นเอว ทว่ากลิ่นอายรอบตัวเธอกลับเย็นะเืจนรอบข้างเกิดเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ บนพื้นหิน เสื้อคลุมสีขาวขลิบเงินของเธอแสดงถึงสถานะศิษย์ ‘ห้อง SSS’ ของสถาบันอย่างเด่นชัด
เธอคือ ‘หลินเสวี่ยเหยา’ ธิดาน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหลิน หนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่
ขณะนั้น หลินเสวี่ยเหยากำลังเผชิญหน้ากับความเ็ปภายในอย่างแสนสาหัส ใบหน้าของเธอขาวซีด ริมฝีปากบางเม้มแน่น พลังปราณจักรพรรดินีเหมันต์ในร่างกำลังปั่นป่วนและย้อนกลับเข้ากัดกินเส้นชีพจรจนเย็นเยียบปวดร้าวไปถึงกระดูก เธอพยายามฝืนประคองร่างกายเดินขึ้นเวทีโดยไม่ให้ใครเห็นจุดอ่อน
*ฟุบ!*
ร่างของหลีเฮงลอยเข้ามาปะทะอย่างแรง มือทั้งสองข้างของเขาคว้าสะเปะสะปะตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด และตำแหน่งที่ฝ่ามือชุ่มเหงื่อของเขากดลงไปอย่างแ่ากลับเป็เอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึงภายใต้เสื้อคลุมสีขาวของเธอพอดี
และที่สำคัญ นิ้วของเขากดโดนจุดชีพจร ‘คุนหลุน’ และ ‘เสินซู’ ตรงบั้นเอวของเธออย่างแม่นยำ!
ฝ่ามือของหลีเฮงที่เคยผ่านการฝึกฝนบำบัดคนมานับไม่ถ้วนทำให้พร์ Rank F ‘ััผ่อนคลาย’ ทำงานโดยอัตโนมัติ กระแสความร้อนสายหนึ่งจากฝ่ามือของเขาแล่นเข้าสู่ร่างกายอันเย็นเฉียบของหลินเสวี่ยเหยาทันที
ชีพจรน้ำแข็งที่กำลังแข็งตัวและสร้างความปวดร้าวให้เธอพลันละลายหายไปราวกับน้ำร้อนราดรดบนหิมะ ความรู้สึกอบอุ่น สบายตัว และผ่อนคลายอย่างรุนแรงพุ่งทะยานเข้าสู่สมองของเธออย่างกะทันหัน
“อ๊า...!”
หลินเสวี่ยเหยาเบิกตากว้าง ร่างกายงามสะท้านสั่นเทิ้ม ขาเรียวทั้งสองข้างอ่อนแรงลงจนเกือบจะทรุด ริมฝีปากบางเผลอปล่อยเสียงครางอันเสียวซ่านและน่าอับอายออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ท่ามกลางความเงียบกริบของคนนับพัน
เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วหอประชุม
ทุกคนเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะใส่ไข่ลงไปได้ทั้งใบ... ธิดาน้ำแข็งผู้สูงส่งและเ็าของสถาบัน เผลอครางกระเส่าต่อหน้าคนนับพันเพราะถูกเ้าขยะระดับ F ลวนลามงั้นเรอะ?!
หลินเสวี่ยเหยาได้สติ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากสีขาวซีดเป็สีแดงก่ำด้วยความอับอายและโทสะระดับฟ้าถล่ม พลังปราณน้ำแข็งะเิออกรอบตัวทันที
“เ้าคนชั้นต่ำ... บังอาจล่วงเกินข้า!”
*เพียะ!!!*
ฝ่ามือเรียวสวยหวดเข้าที่ซีกแก้มของหลีเฮงอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นปานฟ้าผ่า แรงตบส่งร่างของหลีเฮงปลิวลอยละลิ่วข้ามอากาศไปไกลกว่าสามเมตร ก่อนจะกระแทกพื้นหินอย่างหมดสภาพ แก้มซ้ายของเขาบวมตุ่ยขึ้นมาทันทีจนกลายเป็ลูกมะนาว
หน้าจอระบบสีทองกะพริบเตือนสีแดงรัว ๆ
> [เตือน: โฮสต์ได้รับาเ็จากการจู่โจมของเป้าหมายระดับ SSS: หลินเสวี่ยเหยา]
> [แต้มวิบัติ +5]
> [ค่าศักดิ์ศรี -5: เนื่องจากโดนผู้หญิงตบปลิวต่อหน้าคนนับพัน (ค่าศักดิ์ศรีคงเหลือ: 5)]
> [เกราะพลังเมีย: 0 - ไม่สามารถป้องกันได้]
“เ้าขยะสามหาว!” อาจารย์ผู้ควบคุมกฎชราบนเวทีะโก้องด้วยความโกรธเกลียด “กล้าลวนลามแม่นางหลินเสวี่ยเหยาในที่สาธารณะ! ไร้ยางอายสิ้นดี! ลากตัวมันไปโยนทิ้งไว้ที่ห้อง F เดี๋ยวนี้! สถาบันหลงเหมินไม่้าเศษสวะพรรค์นี้!”
หลีเฮงถูกผู้คุ้มกฎร่างั์สองคนหิ้วปีกกึ่งลากกึ่งโยนลงมายังชั้นใต้ดินของสถาบัน ซึ่งเป็ที่ตั้งของ ‘ห้อง F’ หรือห้องเรียนสำหรับเด็กขยะและพวกนอกคอก
*โครม!*
ร่างของหลีเฮงถูกโยนเข้าไปในห้องเรียนที่ทั้งมืด ชื้น และอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่น โต๊ะเก้าอี้กระจัดกระจายไม่เป็ระเบียบ ทันทีที่เขาพยุงร่างลุกขึ้นมา เด็กหนุ่มสาวท่าทางเกเรและขี้แพ้หลายสิบคนในห้องก็หันมาจ้องมองเขาเป็ตาเดียว ก่อนจะพากันเดินล้อมเข้ามาพร้อมรอยยิ้มประสงค์ร้าย
“เฮ้ย ๆ! ดูสิ ใครมาเยือนห้องขยะของเรา? หลีเฮง ขยะระดับ F จากตระกูลใหญ่ผู้โด่งดังนี่นา!”
“ได้ยินว่ามีพร์ ‘ััผ่อนคลาย’ หมอนวดสนามนี่หว่า! ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ไหน ๆ ก็เข้ามาแล้ว มานวดเท้าให้พวกเราหน่อยซิ เผื่อจะผ่อนคลายบ้าง!”
เสียงหัวเราะเยาะและแรงผลักไสทำให้หลีเฮงต้องถอยหลังไปจนติดกำแพงห้อง หลีเฮงเหลือบมองไปยังโต๊ะของอาจารย์ผู้ควบคุมห้องเรียนชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่มุมห้อง ทว่าอาจารย์คนนั้นกลับเพียงแค่เอาหนังสือพิมพ์ปิดหน้าแล้วส่งเสียงกรนเบา ๆ โดยไม่คิดจะสนใจการรังแกกันตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ที่นี่คือห้อง F สถานที่ที่แข็งแกร่งคือทุกสิ่ง และผู้อ่อนแอต้องก้มหัวยอมจำนน
หลีเฮงทรุดตัวลงนั่งที่มุมห้องอันมืดมิด มือข้างหนึ่งกุมแก้มซ้ายที่บวมโย้และปวดแปลบจากการตบของหลินเสวี่ยเหยา ความเย็นะเืของพลังเหมันต์ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวแก้มจนเขาสั่นสะท้าน
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดู เวลาถอยหลังสีแดงของภารกิจรอดชีวิตยังคงวิ่งไปเรื่อย ๆ เหลือเวลาอีกเพียง 23 ชั่วโมง 40 นาที
“ระบบ... แสดงแผนที่ให้ข้าดูที ข้าต้องหาเสาหลักชีวิตระดับ S ขึ้นไปเพื่อปกป้องตัวเองจากไอ้พวกเวรนี่”
หน้าจอระบบกะพริบเปลี่ยนเป็วงกลมเรดาร์สีทองกวาดไปรอบ ๆ ก่อนจะแสดงจุดสีแดงกะพริบถี่ ๆ อยู่เพียงจุดเดียวที่อยู่ไม่ไกลจากตึกเรียนนี้
> [ระบบสแกนพื้นที่โดยรอบ... พบเป้าหมายที่ตรงเงื่อนไข]
> [เป้าหมายแนะนำอันดับ 1: หลินเสวี่ยเหยา (ระดับ SSS)]
> [ระยะห่าง: 300 เมตร (พิกัด: ห้องฝึกฝนเหมันต์ส่วนตัวชั้นบนสุด)]
> [สถานะเป้าหมาย: ชีพจรน้ำแข็งย้อนกลับขั้นวิกฤต มีโอกาสชีพจรเยือกแข็งหยุดเต้นภายใน 12 ชั่วโมง]
> [คำแนะนำ: พร์ััผ่อนคลายของโฮสต์ เป็สิ่งเดียวในสถาบันยุทธ์หลงเหมินที่สามารถช่วยประคองและปรับสมดุลชีพจรของนางได้ในเวลานี้]
หลีเฮงจ้องมองจุดสีแดงกะพริบที่เป็ตัวแทนของหลินเสวี่ยเหยาบนแผนที่ ใบหน้าสวยสง่าแต่เ็าดุจน้ำแข็งของเธอแล่นเข้ามาในหัว... พร้อมกับฝ่ามือหนัก ๆ ที่ตบเขาจนแก้มบวมโย้
เขาลูบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วยิ้มมุมปากออกมาอย่างหน้าด้านและเ้าเล่ห์
“ยัยน้ำแข็งคนนั้นน่ะนะ? ตบทีเดียวคอแทบหัก... แต่ถ้าข้าไม่ทำ ระบบปิดตัว ข้าก็กลายเป็คนพิการที่ถูกไอ้พวกนี้รังแกจนตายในสถาบันขยะนี่แน่”
เขาพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดฝุ่นออกจากกางเกง ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเอาตัวรอดอันแรงกล้า
“ตบข้าแรงนักใช่ไหม... คอยดูเถอะ พ่อจะเกาะขาเกาะเอวเ้าให้แน่นจนดิ้นไม่หลุดเลย!”
หลีเฮงมองตรงไปยังแผนที่ระบบที่ชี้นำทางไปยังห้องฝึกฝนส่วนตัวของเธอ
“หลินเสวี่ยเหยา... ข้าต้องเกาะคนนี้ให้ได้!”
7K
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
