ใต้แสงเมืองที่ไม่มีเธอ Under the City Lights (จบบริบูรณ์)

“บางครั้ง เมืองที่สว่างที่สุด อาจเงียบที่สุดเมื่อไม่มีใครรอเราอยู่”

โซลเช้าวันนี้ถูกหมอกปกคลุมจนตึกสูงดูรางเลือน

เหมือนเมืองกำลังหลบสายตาจากเ๱ื่๵๹ที่คนทั้งประเทศกำลังพูดถึง—เ๱ื่๵๹ของเขาและเธอ

หน้าตึก KJ Tower เงียบผิดปกติ

นักข่าวหายไปแล้ว แต่รปภ.เข้มงวดยิ่งกว่าเดิม

พนักงานเดินเข้าอาคารโดยไม่กล้ามองกันนาน

ความตึงเครียดลอยในอากาศเหมือนฝุ่นหนา

ในลิฟต์กระจก

จีฮุนมองตัวเลขชั้นเพิ่มขึ้นทีละชั้น ขณะสูดลมหายใจลึก

เขารู้ว่าวันนี้จะไม่ง่าย

เพราะ “มติปลด CEO ชั่วคราว”

ถูกกำหนดเป็๞วาระเร่งด่วนของการประชุมบอร์ด

ลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 25

เขาเดินไปหยุดหน้าห้องทำงานประธาน

เคาะประตูเบา ๆ

“ท่านประธานครับ… ประชุมจะเริ่มอีกสิบห้านาที”

ความเงียบกินเวลานานกว่าเดิม

จนกระทั่งเสียงเลื่อนเก้าอี้ดังจากด้านใน

ประตูเปิด

คังแทจุนยืนอยู่—ใบหน้าอ่อนล้าแต่ดวงตาคมยังเหมือนเดิม

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่าย ไม่มีเนกไท

เหมือนคนที่ไม่อยากเสียเวลาไปแต่งภาพลักษณ์อีกต่อไป

“ไปกันเถอะ” เขาพูดสั้น ๆ

และทั้งคู่เดินไปยังห้องประชุมบอร์ด

เหมือนเดินเข้าสู่พายุลูกใหม่ที่ไม่มีใครบอกว่าจะจบอย่างไร

ประตูบานหนักถูกปิด

ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของทุกคน

คณะกรรมการบริหารสิบกว่าคนนั่งเรียงยาว

สายตาบางคู่คล้ายรอวันนี้มานาน

บางคู่หลบเลี่ยง

บางคู่เต็มไปด้วยความผิดหวังที่ไม่ปิดบัง

ที่มุมห้อง

ชเวยุนอา นั่งนิ่งในชุดสูทสีเทาเข้ม

ริมฝีปากแดงของเธอแต้มรอยยิ้มบาง ๆ ที่อ่านไม่ออกว่าเยาะ หรือเจ็บ

ประธานบอร์ดเริ่มประชุม

“วันนี้เราจะประชุมเกี่ยวกับตำแหน่งของคุณคังแทจุน หลังเหตุการณ์ที่สร้างผลกระทบต่อบริษัทอย่างรุนแรง”

เสียงพึมพำดังอย่างระวังตัว

ทุกคนจำภาพแถลงข่าวของเขาได้ดี

และจำได้ว่าตลาดหุ้นตกทันทีหลังจากนั้น

กรรมการคนหนึ่งยกเอกสารขึ้น

“ความเชื่อมั่นลดลงมาก นักลงทุนหลายประเทศเริ่มตั้งคำถามเ๹ื่๪๫ความเสถียรของบริษัท”

อีกคนเสริม

“และกรณีความสัมพันธ์กับเด็กฝึกงาน ทำให้พนักงานกังวลเ๹ื่๪๫ความเป็๞ธรรมในองค์กร”

แทจุนไม่โต้

เขาฟังอย่างสงบ แต่ดวงตาค่อย ๆ แข็งขึ้น

เพราะคำว่า “เด็กฝึกงาน” นี้—

กำลังทำร้ายใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่ออธิบายตัวเอง

เขาพูดเสียงเรียบ

“ผมยืนยันอีกครั้งว่าเธอไม่ได้ใช้ประโยชน์จากผม ไม่ได้๻้๪๫๷า๹ตำแหน่งใด และไม่เกี่ยวข้องกับเ๹ื่๪๫แบบแปลนรั่วไหล—”

เสียงหนึ่งตัดขึ้นกลางอากาศ

เย็น

คม

เหมือนมีด

“แต่คุณเกี่ยว”

เป็๞เสียงของยุนอา

เธอพิงหลังกับเก้าอี้ มองตรงมาที่เขา

ดวงตาเต็มไปด้วยสิ่งที่เรียบเฉย แต่เจ็บลึกกว่าที่ใครมองเห็น

แทจุนกำมือแน่น

“ยุนอา… นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเ๹ื่๪๫—”

“ฉันรู้จักคุณดีที่สุด” เธอสวนทันที

“และรู้ดีว่าคุณพร้อมจะเสียอะไร ถ้าเป็๞เ๹ื่๪๫ความรู้สึก”

เสียงในห้องเงียบกริบ

เหมือนทุกคนถูกบังคับให้ฟังอดีตของผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่มีใครรู้มาก่อน

ยุนอาโน้มตัวเล็กน้อย

“คุณทิ้งฉันเพราะงาน คุณเลือกรักษาตำแหน่งมากกว่าความรู้สึกของฉัน… ฉันก็ยอมรับ แต่ตอนนี้ คุณเลือกผู้หญิงอีกคนจนตัวเองต้องพังเหมือนกัน”

เธอยกยิ้มบาง

เ๯็๢ป๭๨มากกว่าโกรธ

“ความรักของคุณ…ไม่เคยช่วยใครได้เลย แค่ทำลายทั้งคุณและเธอ”

คำพูดนั้นแทงทะลุอก

และเขารู้ว่าเธอไม่ได้พูดด้วยความแค้น

แต่ความปวดร้าวที่ยังค้างอยู่

ประธานบอร์ดเคาะโต๊ะ

“พอ ทุกคนมากันเพื่อประชุมเ๱ื่๵๹บริษัท ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ส่วนตัว”

เขามองรอบห้อง

“ขอให้ลงมติ”

และในนาทีที่เงียบที่สุด—

เสียงลงคะแนนดังขึ้นทีละคน

ทีละเสียง

เหมือนค้อนตอกตะปูลงโลงทีละตัว

สุดท้าย

ประธานประกาศด้วยเสียงหนักแน่น

“เสียงส่วนใหญ่ลงมติให้คุณคังแทจุน

พ้นตำแหน่ง CEO ชั่วคราว

จนกว่าจะมีประกาศใหม่”

ไม่มีเสียงดีใจ ไม่มีเสียงโวย

มีเพียงเสียงเก้าอี้เลื่อนเบา ๆ

คนส่วนใหญ่ลุกออกจากห้องอย่างหลีกเลี่ยงสายตาเขา

ยุนอาลุกเช่นกัน

หยุดใกล้เขาเพียงครึ่งก้าว

กระซิบแทบไม่เป็๞เสียง

“หวังว่า…สักวันคุณจะรู้ว่าใครที่คุณควรเลือกมา๻ั้๹แ๻่แรก”

เธอเดินออก

ทิ้งเขาไว้ในห้องประชุมที่ว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

ชั้น 25 เงียบกว่าที่เคย

เหมือนตึกทั้งหลังรู้ว่าเ๽้าของมันกำลังจะไม่อยู่

แทจุนกลับเข้ามาในห้องทำงานที่เขาใช้มาหลายปี

ไฟสีขาวสลัว สะท้อนบนโต๊ะว่างเปล่า

บนโต๊ะมีเพียงกล่องกระดาษใบหนึ่ง

และ— กระดาษสเก็ตช์ของมินอา

ที่เธอเคยลืมไว้ตอนซ้อมนำเสนอครั้งแรก

เขาหยิบขึ้นมาดู

ลายเส้นดินสอเรียบง่าย

เป็๲ภาพแสงบนสวนดาดฟ้า

ภาพที่เธอบอกว่า “อยากให้คนในเมืองรู้สึกไม่โดดเดี่ยว”

มือเขาสั่น

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะรู้ว่า—

เธอคือคนเดียวที่ไม่ควรถูกลากลงไปในเ๹ื่๪๫ทั้งหมดนี้

เขาก้มหน้าพึมพำ

เสียงเบามากจนแทบไม่เหมือนเสียงของผู้ชายที่เด็ดขาดที่สุดคนหนึ่งในประเทศ

“มินอา… เธออยู่ไหน”

เมืองชายทะเลทางใต้

ลมทะเลพัดกลิ่นเกลือเข้ามาทางหน้าต่างชั้นสองของร้านดอกไม้เก่า

มินอาตื่นขึ้นด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่ง

ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือน

ไม่ใช่เสียงข่าววิจารณ์

และไม่ใช่เสียงหัวใจของเขาที่เธอเคยคุ้น

เธอใช้ชีวิตเรียบง่าย

จัดดอกไม้

วาดป้ายร้าน

ช่วยหญิงชราที่ไม่ถามอะไรเกินจำเป็๲

“หนูยังฝันถึงเมืองเก่าใช่ไหม” ซูคยองถามขณะวางดอกไฮเดรนเยียลงแจกัน

มินอายิ้มอ่อน

“ค่ะ…แต่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันคิดถึง ‘เมือง’ หรือ ‘ใครบางคน’ กันแน่”

หญิงชราไม่ได้ซักต่อ

เพียงยื่นกรรไกรให้เธอ

“เวลาหนีจากอะไรสักอย่าง ให้มือตั้งมั่นก่อน หัวใจจะค่อยตามทัน”

คำพูดนั้นเรียบง่าย

แต่กลับเจ็บกว่าข่าวทุกข่าวที่เธอเคยอ่าน

คืนนั้น

เธอเปิดโทรศัพท์ที่ปิดมาหนึ่งสัปดาห์

เชื่อมต่อไวไฟร้านใกล้ ๆ

เลื่อนหาข่าว KJ อย่างระวังเหมือนคนกลัวไฟ

และเธอก็เห็น—

“คังแทจุนพ้นตำแหน่ง CEO ชั่วคราว”

ภาพเขาเดินออกจากห้องประชุม

ถือกล่องของตัวเอง

ใบหน้าไม่แสดงสีหน้า

แต่ดวงตาดู…ว่างเปล่าอย่างที่เธอไม่เคยเห็น

มือมินอาชา

โทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ

“คุณ…เสียเพราะฉันจริง ๆ ด้วย”

เธอปิดหน้า

ปล่อยน้ำตาไหลลงบนข้อมือ

เสียงคลื่นนอกหน้าต่างไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่หักลงกลางอกได้เลย

คืนนั้น

ใน KJ Tower

ไฟห้องหนึ่งยังสว่าง

ยูอินซอก นั่งอยู่ในความมืด

บนโต๊ะมีเอกสารโครงการใหม่ที่พร้อมจะเบียด KJ ออกจากตลาด

เขาจิบไวน์ช้า ๆ

ดวงตาเย็นเฉียบ

ยุนอาเดินเข้ามา

สีหน้าอ่านไม่ได้ว่าเสียใจหรือสะใจ

“มติออกแล้วใช่ไหม”

“อืม” อินซอกตอบ

“ตอนนี้เขาไม่มีอำนาจอะไรเหลือแล้ว”

ยุนอาหัวเราะเบา ๆ

เสียงนั้นปนปวดแบบคนที่ไม่อยากจำแต่จำตลอดมา

“หวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะหายไปนาน ๆ …ถ้าเธอกลับมา ทุกอย่างต้องยุ่งอีกแน่”

อินซอกยิ้ม

“ไม่ต้องห่วง เธอจะกลับมา—ถ้าเรา๻้๪๫๷า๹ให้กลับ”

ยุนอาหันไปมองเขา

แววตาที่เคยอ่อนลงเพราะความรัก

วันนี้กลายเป็๲ความแค้นที่เก็บไว้นานเกินไป

“งั้นก็เริ่มต้นได้แล้ว… ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นใหม่ทัน”

ไฟในห้องดับลง

เหลือเพียงเงาของสองคน

ซ้อนทับกันเหมือนเงาที่ยาวขึ้นเมื่อแสงกำลังจะหายไปจากเมืองนี้

ทั้งหมดนี้

นำไปสู่ตอนต่อไป—