ย้อนกลับมาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

พูดคุยกันก่อน

เนื่องในวันขึ้นปีใหม่ 2566 ไรท์ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดี ขอให้รี๊ดที่น่ารักทุกท่านมีแต่ความสุข มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ร่ำรวยเงินทอง สมหวังในทุกๆ สิ่ง มีรอยยิ้มทุกวัน โชคดีตลอดปี แล้วก็อย่าลืมติดตามและให้กำลังใจผลงานของไรท์ต่อไปด้วยนะคะ สวัสดีปีใหม่ค่าาา

---------

ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

บทที่ 53 งานเลี้ยง

เย็นวันนั้นจางหย่งและเด็กๆ ทั้งสี่ช่วยกันทำอาหารอย่างสนุกสนาน มีทั้งปลาย่างเกลือ ไก่ผัดพริก ไข่เจียวหมูสับ ฟักทองผัดไข่ ต้มจืดฟัก นอกจากเนื้อหมู เนื้อไก่ ไข่และเครื่องปรุงที่ซื้อมาจากตลาดแล้ว วัตถุดิบอื่นๆ ทั้งหมดล้วนเป็นของที่อยู่ในมิติ ทำให้อาหารมื้อนี้อุดมไปด้วยอาหารที่มีพลังวิญญาณ 

เมล็ดผักผลไม้สุ่ม 20 ชนิดตอนนี้ส่วนใหญ่โตจนสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้แล้ว ผักมีทั้งหมดเก้าต้น เป็นฟักทองสองต้น ถั่วฝักยาวสองต้น กะหล่ำปลีสองต้น ฟักหนึ่งต้น พริกหนึ่งต้น และถั่วงอกหนึ่งต้นที่เกือบถูกจางหย่งหยิบโยนทิ้งออกไปด้วยความโมโห แต่เมื่อลองปล่อยให้มันโตขึ้นมากับพบว่ามันกลายเป็นต้นถั่วเขียวที่ออกเมล็ดถั่วเขียวให้เก็บอีกมากมาย ทำให้จางหย่งเลิกโมโหและเก็บเมล็ดถั่วเขียวเหล่านั้นมาปลูกข้างๆ บริเวณบ้านแทน เขาเพิ่งจะรู้วันนี้เองว่าถั่วงอกในวันนั้นคือถั่วเขียวในวันนี้

ส่วนผลไม้มีทั้งหมดสิบเอ็ดต้น เป็นกล้วยสามต้น มะพร้าวสองต้น ส้มสองต้น สตรอว์เบอร์รี่ แตงโม มะนาว และที่จางหย่งยังไม่แน่ใจอีกอย่างละหนึ่งต้น

โชคดีที่ผักในสวนโตเต็มที่พอดีในวันเกิดของอาเฟย ทำให้เขาสามารถเก็บเกี่ยวมาทำอาหารได้แล้ว

ผู้อาวุโสหลิวได้ถูกชวนให้อยู่ฉลองวันเกิดอาฟง กำลังนั่งเดินหมากอยู่กับผู้เฒ่าจ้าวถึงกับอดใจไม่ไหวเมื่อได้กลิ่นอาหาร พวกเขาเลิกเดินหมากแล้วรีบรุดไปที่โต๊ะหน้าลานบ้านจางหย่งทันที แม่เฒ่าจ้าวกับหนิงเหอก็ค่อยๆ เดินตามมา

ไม่นานนักครอบครัวตระกูลลู่ก็ถืออาหารและของป่ามาฝาก แล้วงานเลี้ยงวันเกิดของอาเฟยก็เริ่มต้นขึ้น

"อาหารบ้านเจ้าหนุ่มนี่มีกลิ่นอายพลังวิญญาณหอมหวานไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ แถมวันนี้ยังหอมเป็นพิเศษอีกด้วย  สงสัยอาจเป็นเพราะโอกาสพิเศษกระมัง"

"ข้าก็นึกว่าข้าคิดไปเอง นี่มันมาจากอาหารจริงๆ หรือเนี่ย"

ผู้อาวุโสหลิวถึงกับตาโตขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาเคยกินข้าวที่บ้านจางหย่งอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งเขามักจะได้กลิ่นพลังวิญญาณอ่อนๆ มาจากอาหาร แต่คนธรรมดาๆ จะสามารถทำอาหารที่มีพลังวิญญาณได้อย่างไร อีกทั้งผู้คนที่ร่วมโต๊ะก็ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้แม้แต่คนเดียว ทำให้ผู้อาวุโสหลิวเข้าใจว่าตัวเองคงรู้สึกไปเอง

"นี่เจ้าไม่รู้หรือเนี่ย!?!"

"ข้าไม่รู้อะไรกัน?"

"เจ้าหนู เจ้าไปตักน้ำมาให้ข้าที"

ผู้เฒ่าจ้าวขอให้อาเฟยช่วยตักน้ำมาให้เขา อาเฟยไม่รอช้ารีบเดินไปตักน้ำมาส่งให้ทันที

"เจ้าลองดื่มดู"

"ข้าไม่ชอบดื่มน้ำจากบ่อน้ำ มันไม่ค่อยสะอาด"

"บ่อน้ำบ้านนี้สะอาดกว่าน้ำบ้านเจ้าเป็นร้อยเท่า ไม่เชื่อลองดู"

ผู้อาวุโสหลิวหรี่ตาลงรับน้ำจากมือผู้เฒ่าจ้าวไปถือ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะส่งคืนให้ผู้เฒ่าจ้าว เขาทำใจดื่มน้ำจากบ่อน้ำไม่ได้จริงๆ

ผู้เฒ่าจ้าวที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้บังคับสหายต่างวัยอีก 

"แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน ข้าบอกเจ้าแล้วนะ จะมาหาว่าข้าไม่บอกทีหลังไม่ได้นะ ฮ่าๆๆ"

โต๊ะอาหารแยกออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรก มีสองสามีภรรยาตระกูลจ้าว สองสามีภรรยาตระกูลลู่ และผู้อาวุโสหลิวรวมห้าคนกำลังดื่มร่วมกันอย่างมีความสุข กลุ่มที่สองมีจางหย่ง หนิงเหอ ลู่ต้าและเด็กน้อยสี่คน ที่กำลังพูดคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน และกลุ่มสุดท้ายคือเสี่ยวเหมา หมั่นโถวและวาวาที่ผู้อาวุโสหลิวนำมาฝากไว้กับจางหย่งชั่วคราว

แม้วันนี้จะเป็นวันเกิดของอาเฟย แต่คนที่ดูจะมีความสุขที่สุดกลับเป็นเสี่ยวเหมา มันเดินล้อมหน้าล้อมหลังวาวา หางส่ายไปมาไม่หยุด ก่อนจะเอ่ยกับจางหย่งขึ้นว่า

'เจ้านายของข้าดีที่สุดในโลกเลย'

จางหย่งได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ก่อนหน้านี้เห็นซึมเศร้าจะเป็นจะตาย เห็นสาวเข้าหน่อย ระริกระรี้ขึ้นมาเชียวนะ 

"ท่านพ่อ อาหารจานนี้คืออะไรหรือขอรับ อร่อยมากๆ เลย"

"อันนี้คือฟักทอง นำมาผัดกับไข่ไก่"

อาฟู่ที่เพิ่งเคยได้กินฟักทองเป็นครั้งแรกก็รู้สึกถูกใจในรสชาติของมัน ฟักทองไม่ใช่ของหายาก แต่ก็ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ไม่น่าแปลกใจที่เด็กๆ ถึงไม่เคยกินกัน เพราะฟักทองมักชอบอากาศร้อนแดดจัด ทำให้มีเพียงไม่กี่เมืองเท่านั้นที่สามารถปลูกขึ้นมาได้ ฟักทองจึงมีราคาค่อนข้างสูง โชคดีที่มิติของเสี่ยวเหมาสามารถเร่งการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิตในมิติได้ถึงห้าเท่า ไม่มีปัญหาด้านสภาพแวดล้อมหรืออากาศ และสิ่งมีชีวิตนั้นจะสามารถคงอยู่ในจุดที่ดีที่สุดตลอดไป 

ต้นไม้ในมิติเจริญเติบโตได้รวดเร็วและให้ผลผลิตที่ดีมากๆ อีกด้วย เพราะฟักสองในมิติมีถึงสองต้น ผลผลิตที่ได้จึงมีออกมามากมาย ทำให้จางหย่งตัดสินใจว่าจะเข้าเมืองเพื่อนำไปขายในวันพรุ่งนี้

เมื่อถึงยามโหย่วเป็นเวลาที่เด็กๆ ใกล้เข้านอน จางหย่งก็พาเสี่ยวเหมาไปเปิดมิติเพื่อแลกเค้กวันเกิดออกมาพร้อมเทียนวันเกิด เขาจุดเทียนแล้วนำออกมาให้ลูกชายคนโต ท่ามกลางความสงสัยของผู้คน

"นี่เรียกเค้ก มีไว้สำหรับใช้ในงานวันเกิด อาเฟยพ่อขอให้ลูกหลับตา อธิษฐานสิ่งที่ต้องการในใจ เมื่ออธิษฐานเสร็จแล้วก็เป่าเทียนอันนี้ให้ดับนะลูก"

แม้คนอื่นๆ จะสงสัยในวิธีการของจางหย่ง แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยถามออกมา จางหย่งเองก็อยากจะร้องเพลงอวยพรวันเกิด แต่หากเขาร้องออกมาจะต้องถูกสงสัยอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ให้อาเฟยอธิษฐานและเป่าเค้กวันเกิดเท่านั้น อาเฟยพยักหน้าตอบรับ เขาหลับตาลงอธิษฐานขอให้ท่านแม่กลับมาหาพวกเขาอย่างปลอดภัย ขอให้ทุกๆ คนได้อยู่ร่วมกันและมีความสุขเหมือนวันนี้ตลอดไป ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเป่าเทียนตรงหน้าให้ดับลง

"ขอให้ลูกสุขภาพแข็งแรง เป็นลูกที่ดีของพ่อตลอดไป"

"ขอให้หลานชายของน้ามีความสุขภาพแข็งแรง นี่คือของขวัญจากน้าจ้ะ"

"พี่ใหญ่ขอให้ท่านมีความสุข"

ผู้คนต่างร่วมเข้ามาอวยพรวันเกิดให้กับอาเฟย พร้อมทั้งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ในมือ จากนั้นจางหย่งก็ให้อาเฟยตัดแบ่งเค้กตรงหน้าไปให้ทุกๆ คนที่อยู่ในที่นี้ เค้กช็อกโกแลต,ช็อกโกเลตขนาดใหญ่พิเศษได้ถูกตัดแจกจ่ายให้กับทุกคนได้ลองชิม ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า ขนมที่มีชื่อเรียกว่า เค้ก อันนี้อร่อยมากจริงๆ เนื้อสัมผัสที่นุ่มละมุนของตัวครีมรวมเข้ากับตัวแป้งสีน้ำตาลอย่างลงตัว ทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ไม่มีใครยอมสละสิทธิ์ให้ใครเลยแม้แต่คนเดียว

"ถ้าข้าอยากกินอีก ข้าจะไปซื้อที่ไหนได้รึ"

"เอ่อ..."

ประโยคแบบนี้ทำให้จางหย่งถึงกับเหงื่อตกก่อนจะตอบไปว่า

"ข้าซื้อจากพ่อค้าเร่ขอรับ เขามีของแปลกๆ มาขายมากมาย แต่ข้าไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาไปขายอยู่ที่ไหนแล้วขอรับ"

"น่าเสียดายจริงๆ"

คนอื่นๆ ที่ได้ยินก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน

"ขนมชิ้นนี้อร่อยกว่าขนมไหว้พระจันทร์ของร้านชื่อดังในเมืองเสียอีก หากมีขายในเมืองละก็ต้องขายดิบขายดีอย่างแน่นอน"

ป้าจางเอ่ยแสดงความเห็นออกมา จางหย่งที่ได้ยินก็คิดตามในใจ แล้วเขาก็มีความคิดหนึ่งเกิดขึ้นมา แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำออกมาได้หรือไม่ ไว้งานเลี้ยงจบลงเขาค่อยทดลองทำออกมาก็ยังไม่สาย จางหย่งได้แต่คิดในใจ

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างสนุกสนาน จางหย่งพาเด็กๆ เข้านอนหลังจากกินเค้กเสร็จแล้วออกมานั่งเล่นกับคนอื่นๆ ที่ลานบ้าน จนยามห้ายผู้คนต่างก็พากันแยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง เหลือเพียงจางหย่งที่นอนมองฟ้ายามราตรี วันนี้คือวันเกิดของอาเฟยลูกชายคนโต เขาในฐานะพ่อจึงได้จัดงานฉลองให้กับลูกชายที่มีอายุครบแปดปี มีผู้คนมาร่วมเฉลิมฉลองแสดงความยินดี มีอาหารหลากหลายชนิดให้กิน มีเค้กวันเกิดให้เป่า นี่สิถึงจะเรียกว่างานวันเกิด

'พ่อครับ แม่ครับ ผมยังไม่ได้จากไปไหน ผมอยู่ที่นี่และมีความสุขดีครับ สักวันผมจะกลับไปจัดงานฉลองวันเกิดให้พ่อกับแม่อีกครั้งให้ได้เลยครับ ผมสัญญา'

และจางหย่งก็หลับไป คืนนั้นเขาฝันถึงวันเกิดครบรอบแปดปีของตัวเอง มีรอยยิ้มที่มุมปากและน้ำตาแห่งความยินดีไหลรินออกมาจากดวงตา