ประกาศ......
ให้ทุกหัวเมืองจัดการคัดเลือกผู้ที่จะเข้ารับการคัดเลือกพระชายาโดยมีข้อกำหนดดังนี้
1.ต้องเป็บุตรหญิงหรือบุตรชายที่มีอายุั้แ่ 15-20 ปี ขึ้นไป
2.ต้องโสดเท่านั้น
3.มีการศึกษาที่ดี
4.จิตใจโอบอ้อมอารี
5.ไม่มีแผลเป็หรือตำหนิใดๆ
6.อดนอนได้เก่ง
7.ทนหนาวได้ดี
8.ขี่ม้ายิงธนูได้
9.น้ำเสียงไพเราะ
10.ต้องรักองค์รัชทายาทอย่างสุดหัวใจ
การคัดเลือกนี้ไม่แบ่งหญิงแบ่งชายไม่แบ่งฐานะและทั้ง 10 ข้อนี้ใครมีคุณสมบัติก็สามารถสมัครได้เมื่อผ่านเกณฑ์ของแต่ละเมืองได้แล้วจึงจะเข้าสู่การคัดเลือกภายใน
ประกาศจากพระราชวัง เทียนฟู่
" ฝ่าาทรง้าคัดเลือกคู่ครองให้แก่องค์รัชทายาทโชคดีที่ตามทำเนียมไม่ได้หวงห้ามสตรียากจนอย่างข้า " ' โกจินซู' ลูกสาวพ่อค้าผู้ร่ำรวย
" อย่างเ้ายังเรียกว่ายากจนอยู่อีกหรือ " คุณหนูสาม 'ซูฮานึล' แห่งสำนักหมอยี่ถง น้องสาวของ 'ซูมันวอน' หมออันดับหนึ่งแห่งเมืองซานชี
" แล้วเ้าล่ะ 'ซอยอน' เ้าจะเข้าคัดเลือกด้วยหรือไม่ " โดจินซูหันมาถามเธอทั้งที่ก็รู้อยู่เต็มอก
" ถามอะไรเช่นนั้นเ้าก็รู้ว่านางภักดีต่อพี่ชายข้าเพียงใด " ซูฮานึลกล่าวเยาะ เธอมักอิจฉาซอยอนอยู่เสมอด้วยว่าทั้งรูปโฉมและชาติตระกูลซอยอนก็ดีกว่าเธอหลายเท่าอีกทั้งความสามารถก็มีมากจนไม่อาจนับได้เรียกได้ว่าทั้งฉลาดและทั้งเก่งแต่ดันมาจมปลักอยู่กับหมอจนๆอย่างพี่ชายของเธอ แม้จะเป็หมออันดับหนึ่งทว่าไม่เคยคิดหากินจากชาวบ้านคิดค่ารักษาเกินราคาอย่างหมอทั่วไปแถมยังชอบแจกจ่ายอาหารและยาให้กับชาวบ้านเ่าั้อีกจะไม่จนได้อย่างไรแม้จะมีชื่อเสียงในด้านคุณงามความดีแล้วยังไงล่ะสิ่งที่ซูฮานึล้าไม่ใช่คุณงามความดีหากแต่เป็ความมั่งคั่ง
" แต่ว่า ซอยอนเป็ลูกสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่ใช่เหรอรู้กันอยู่แล้วว่าขุนนางทุกคนต้องส่งลูกส่งหลานของตนเข้าสู่การคัดเลือกไม่อย่างนั้นจะถือว่าผิดต่อฝ่าาลูกหลานมิอาจเป็ขุนนางได้อีกตลอดไป แล้วเ้าจะทำยังไงล่ะ? จะเข้าร่วมหรือไม่? " โกจินซู ถามเธอด้วยใจใสสะอาดเพื่อนคนนี้แม้ทำอะไรไม่ไตร่ตรองแต่ก็เป็เพื่อนที่รักเธอที่สุด ซอยอน จึงได้แต่ยิ้มรับแล้วเดินจากไป
" อ่ะ! เ้าจะไปไหน " โกจินซู
" กลับบ้าน " ซอยอนะโกลับมาทั้งที่ยังเดินหันหลัง น้ำเสียงของเธอแปลกไปเล็กน้อยนั่นอาจเพราะกำลังร้อนใจ
" หึ!! " ซูฮานึลจึงสะบัดบ๊อบเดินหนีไปอีกทาง
" เอ๋!! " โกจินซูที่อยู่ระหว่างกลางทำได้แค่ยืนงงคิดว่าตัวเองจะเดินต่อไปทางไหนดี
" บ้านข้าไปทางไหน ทางนี้แล้วกัน "
" ท่านพ่อ " เสียงะโของซอฮยอนดังมาแต่ไกลทำเอาคนเป็พ่อสะดุ้งเฮือกนึกว่าฟ้าจะถล่ม
" ท่านพ่อเ้าขา ท่านพ่อเ้าขา ลูกไม่ไปร่วมคัดเลือกได้หรือไม่ " เธอคุกเข่าลงคานเข้าไปไกล้ๆพ่ออย่างเร็ว ' ชินโกโจ' เสนาวดีฝ่ายซ้าย จึงยิ่งขนลุกเพราะว่าลูกสาวของเขาขึ้นชื่อเื่การตามตื๊อหากว่าเธอไม่ได้ในสิ่งที่้าเธอจะไม่มีวันลามือ
" ไม่ได้ ไม่ได้ " เสียงนั้นแม้จะเข็มแข็งและหนักแน่นทว่าสายตากลับลอกแลก
" ท่านพ่อเ้าขาลูกมีคนที่ชอบอยู่แล้วลูกอาจต้องตรอมใจตายหากไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา ท่านพ่อต้องช่วยลูกด้วยนะเ้าคะ " เธอเอาหัวซุกไปที่อกของพ่อกอดรัดเขาไว้แน่นแล้วก็ดิ้นไปดิ้นมาจนพ่อของเธอถอนหายใจคิดหนัก
" ไม่ได้...เ้าก็รู้ว่ามันคือกฎเ้าจะให้ข้าแหกกฎงั้นหรือ อีกอย่างตระกูลของเรายังมีลูกของพี่ชายน้องสาวข้าอีกมากมายที่้าเป็ขุนนางเ้าจะให้พวกเขาหมดสิทธ์รับ่ต่องั้นหรือ ข้ายอมไม่ได้! " เขาตัดสินใจพูดออกไปอย่างขันแข็งแม้จะสงสารลูกแต่ก็เป็เื่ที่ยอมไม่ได้
" งั้นก็ให้พวกเขามาเข้าคัดเลือกแทนข้า " เธอยังไม่ยอมและเธอก็จะสู้ต่อ
" เ้าเป็ลูกข้าจะให้ข้าบอกกับฝ่าาเช่นไรหากไม่ยอมส่งเ้าเข้าคัดเลือก " เมื่อได้ยินดังนั้นซอยอนจึงผลักบิดาออก หันมากอดอกตัวเองทำหน้าตาขึงขังประกาศก้าวว่า
" นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้เช่นนั้นข้า! ข้า!จะตามน้องชายของข้ากลับมา " เธอตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ ลุกขึ้นยืนแล้วก็วิ่งออกไปจากบ้าน
" เห้ย!!นี่เ้า " ชินโกโจได้แต่อ้าปากค้างกลืนน้ำลายเหนียวๆของตัวเองลงคอ
ซอยอนวิ่งจนถึงสถานศึกษาเพื่อแจ้งข่าวร้ายของตนให้กับน้องชาย
" โทยุน ข้าขอร้องหากเ้าไม่ช่วยข้าก็ไม่มีใครช่วยข้าได้อีกแล้ว " น้องชายผู้เพียบพร้อมยืนนิ่งฟังข้อสนทนาของพี่สาวจนจบอันที่จริงเขารู้อยู่แล้วั้แ่ได้ยินประกาศว่าหากถึงทางตันคราวเคราะห์จะต้องตกมาถึงเขาแม้จะทำใจรับลำบากทว่าเหตุนี้มิอาจหลบเลี่ยงได้อีกเขาจึงต้องทำใจรับมันอย่างไรเสียการเสียสละของเขาก็นำมาซึ่งความสุขของทุกคนในบ้าน
" โธ่!..เื่แค่นี้ไม่เห็นต้องตีโพยตีพายไปเลยข้ากับท่านไม่มีเหตุอันใดต้องขอร้องข้าก็ทำเพื่อท่านได้อยู่แล้วแค่เข้าร่วมการคัดเลือกมันจะไปยากอะไร คัดก็คััดสิ " เขาเอามือดีดจมูกพี่สาวแล้วก็ยิ้มอย่างร่าเริงโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดทำอะไรเขาได้จริงจริง
" พี่สาวติดหนี้เ้าแล้ว " ซอยอนมองน้องชายสุดประทับใจที่น้องชายรักษาสัญญาเสมอ ' เราสองคนพี่น้องวันข้างหน้าจะเกิดอะไรก็จะช่วยเหลือกันตลอดไป' ประโยคนี้ั้แ่เล็กจนโตเขาและเธอไม่เคยลืม แล้วน้ำตาของซอยอนก็ไหลทะลักออกมาเป็เขื่อนแตก
" ฮือๆ ฮือๆ " เธอร้องไห้เสียงดังจนคนในห้องเรียนออกมายืนมุง
" เอ๋!! ท่านพี่ท่านร้องไห้ทำไม อย่าร้องนะ โอ๋ โอ๋ คนมองหมดแล้ว โอ๋ โอ๋ อย่าร้อง "
![ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775667963_95042681.webp)
13K
