ซาร์ฟิน
หลังจากใช้เวลานานพอสมควรในการเดินลัดเลาะทุ่งหญ้าเขียวขจีที่สูงระดับเอวมาจนถึงบริเวณเนินหน้าผาสีดำและมีถ้ำใหญ่อยู่ทั้งสองก็พบว่ามีเพื่อน ๆ ร่วมชั้นมารอกันจนครบแล้วรวมถึงโจทก์อย่างลาร์เฟียด้วยที่มองมาทางเนย่าด้วยสายตาเกลียดชังแล้วหันไปพูดคุยกับเพื่อนอีกสองคน
ฮาร์มซึ่งยืนกอดอกหลังพิงกับต้นไม้กำลังหลับตาเหมือนคนที่ใช้สมาธิในการรอเวลาและเซนดรินที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งไว้บนโขดหินเตี้ยๆใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวให้เอนไปด้านหลังและกำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามอย่างสบายอารมณ์
แต่เมื่อรู้ว่าเนย่ามาถึงท้องฟ้าที่น่าสนใจในข้างต้นของเซนดรินก็เปลี่ยนมาเป็เธอทันทีดวงตาสีดำที่เปลี่ยนสีได้ของเขาจ้องมองมาทางเธอเนิ่นนานราวกับจะบอกอะไรบางอย่างแล้วก็แหงนหน้ากลับไปมองฟ้าเช่นเคย
ปากถ้ำที่มืดมิดส่งเสี่ยงก๊อกแก๊กเรียกความสนใจของนักเรียนทุกคนก่อนจะเผยร่างท้วม ๆ แต่สีหน้าแฝงไปด้วยแววใจดีของทรอยอาร์ที่เดินมาพร้อมกับไม้เท้าคู่ใจเดินลูบหัวโล้น ๆ ออกมา ดูเหมือนคนเพิ่งจะตื่นนอนใบหน้าเปื้อนยิ้มกับเสื้อผ้าหลวมโคร่งสีตุ่นๆ ของเขาบ่งบอกให้เห็นถึงลักษณะนิสัยเรียบง่ายจนเกินไปได้เป็อย่างดี ส่วนไม้เท้ามันไม่ได้มีประโยชน์ในการค้ำยันร่างท้วมๆ ของเขาแต่มันมีประโยชน์ตรงที่...
“อูย! คันหลังจริง ๆ เลยน้า” ว่าแล้วเขาก็เอาไม้เท้ายกขึ้นมาถูหลังไปมาแล้วทำสีหน้าเหมือนมีความสุขสุดๆ
“เอาล่ะ ๆ มากันครบแล้วใช่ไหมซี้ด!” เขาถามแต่ยังคงใช้ไม้เท้าเกาหลังอยู่เมื่อพอใจแล้วเขาก็เอามันพาดบ่าแล้วคล้องด้วยแขนทั้งสองข้างพาดไว้บนต้นคออีกที
“ฉันชื่อทรอยอาร์นะเป็อาจารย์สอนเกี่ยวกับการเลี้ยงดูัของพวกเธอ แต่ก็อย่างที่เห็นยังไม่มีไข่ของใครฟักเลยใช่ไหมเล่าไม่เป็ไร ๆ ไปนั่งประจำที่ได้แล้วเอ้า ๆ ๆ ตามแท่นหินเตี้ย ๆ พวกนั้นนั่นแหละ” ทรอยอาร์โบกมือหนึ่งครั้ง แท่นหินรูปทรงกระบอกก็งอกออกมาจากพื้นดินเป็รูปครึ่งวงกลมเท่ากับจำนวนนักเรียนทุกคนไม่รอช้าที่เด็ก ๆ จะเลือกที่นั่งที่ตัวเองชอบ
ราวกับทุกคนบีบให้เด็กหญิงชาวมนุษย์นั่งอยู่ตรงกลางวงโดยมีเพื่อนเผ่ากินรีนั่งอยู่ข้างๆและเซนดรินนั่งอยู่ทางขวาเหมือนในห้องเรียนโดมกระจกของโควอร์กแต่ที่แปลกไปก็คือฮาร์มเองก็มานั่งอยู่ข้างๆ รินรินเช่นกัน โดยปกติแล้วเขาจะนั่งอยู่ริมสุดของนักเรียนทุกคนซึ่งรินรินอดหันไปแยกเขี้ยวใส่ไม่ได้แน่นอนว่าลาร์เฟียตามมานั่งข้างๆ เซนดรินและถัดไปจากนั้นคือเพื่อนอีกสองคนของลาร์เฟีย ทำให้เนย่าถึงกับกลอกตาบนกันเลยทีเดียว
“ฉันว่ามันชักจะยังไง ๆ แล้วนะเนย่า” รินรินกระซิบ
“ก็เขาให้เลือกที่ตัวเองชอบนี่นาทุกคนก็เลยเลือกที่นั่งตามใจไง”เนย่ากระซิบตอบ
“แต่มันเหมือนเจาะจง ฮาร์มมานั่งข้าง ๆ ฉันต้องมีเหตุผลแน่”รินรินดูจะขนลุกขนพองกับการที่ฮาร์มมานั่งใกล้ ๆ
“เซนดรินก็นั่งข้างฉันนี่นา”เนย่าก็ขนลุกไม่ต่างกันหรอก
“ก็ใช่น่ะสิลาร์เฟียเลยตามมาด้วย” รินรินหันไปมองลาร์เฟียแล้วสะบัดหน้าใส่ทำให้ลาร์เฟียถึงกับกัดฟันกรอด
“น่าสนุกดีออก สนใจอาจารย์ดีกว่านะรินริน” เนย่าอมยิ้มอย่างนึกสนุกก่อนจะปรามให้เพื่อนเลิกทำหน้าั์ใส่ลาร์เฟียเสียที
“วิชาของฉันไม่ต้องใช้ตำรา ใช้แต่การปฏิบัติล้วน ๆฉันจะแนะนำสถานที่เรียนของฉันก่อนนะถ้ำร้างนี้คือที่สอนบทเรียนของฉันมันเป็ถ้ำที่เงียบสงบมากเลยทีเดียวแล้วฉันก็ชอบมากฉันอาศัยอยู่กับ เอ่อ...ัของฉันเองเขาชื่อ ‘ซาร์ฟิน’ ซึ่งเธอจะเห็นตัวเขาได้ยากหน่อยนะเพราะ ๆ เอ่อ...” ยังไม่ทันที่ทรอยอาร์จะพูดจบเ้าซาร์ฟินที่ว่าก็ส่งเสียงคำรามออกมาจากในถ้ำก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกมาด้วยท่าทางง่วงหงอยสุด ๆ
“เฮ้! ๆ อย่ามาทำฉันขายหน้าในชั่วโมงเรียนนะซาร์ฟินกลับเข้าไปนอนเลยโธ่เอ้ย!” ทรอยอาร์โบกไม้โบกมือไปมาพยายามไล่เ้าตัวั์สีฝุ่นขะมุกขะมอมตาปรือ ๆ สีอำพันของมันกวาดมองเด็ก ๆ ทุกคนก่อนทำท่าเหมือนจะจามแล้วก็ชะงักเอาไว้ได้เรียกเสียงหัวเราะคิกคักให้กับเด็ก ๆ ด้วยท่าทางที่แสนจะดูเซื่องซึมของมัน
ซาร์ฟินรูปร่างไม่ต่างไปจากการ์รอลแต่หางของมันยาวออกและมีลักษณะคล้ายกับค้อนปอนหนาหนักปีกที่หุบลู่ของมันยามขยับไปมามีฝุ่นทรายลอยคลุ้งราวกับดินที่เคยเปียกปอนแล้วแห้งจนเป็สะเก็ดหลุดล่อนเป็ฝุ่นผงเขาของมันไม่แหลมคมเหมือนการ์รอลแต่แตกออกเป็กิ่งเหมือนกับเขากวางและลู่ไปข้างหลังมันยังคงยืนตัวงองุ้มเพราะยังไม่พ้นออกมาจากปากถ้ำดีแต่เหมือนคำของทรอยอาร์จะน่าสนใจน้อยกว่าเด็กหญิงที่นั่งอยู่กลางวงมันเดินตรงเข้าไปหาเธอ ดวงตาของมันยังคงหรี่ปรือก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เนย่า
“นี่ ๆ อย่านะซาร์ฟินเธอไม่ใช่ขนมนะออกมาเลย ๆ” ทรอยอาร์วิ่งมาดักหน้าของซาร์ฟินไว้ก่อนมันจะใช้จมูกดุนเขาให้พ้นไปอีกทางและจ้องมองเด็กหญิงด้วยแววตาสนใจใคร่รู้
ทุกครั้งที่ซาร์ฟินหายใจมีฝุ่นดินลอยออกมาจากจมูกของมันทำให้ทุกคนต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูกไว้แต่เนย่ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เธอไม่รังเกียจฝุ่นนั้นและยังหายใจได้สบาย ๆเธอไม่รู้ว่ามัน้าอะไรจึงเข้ามาใกล้เธอขนาดนี้เธอจึงเอื้อมมือไปหมายจะลูบมันแต่มันกลับแลบลิ้นสีแดงออกมาเลียมือเธอเป็การใหญ่ราวกับมือเล็กๆ นั้นคือของหวาน
“ทำอะไรน่ะเนย่า” รินรินที่ทำหน้าเหยเกเอ่ยถามเพราะลิ้นใหญ่ๆ ของเ้าตัวั์แทบจะลามเลียมาถึงต้นแขนเพื่อนเธอแล้ว
“แฮะ ๆ ไม่รู้สิแต่น่ารักดีเนอะเธอว่าไหม” เนย่าหันมายิ้มกับเพื่อนและยังคงปล่อยให้ซาร์ฟินเลียมือเธอต่อ
“มันจะกินเธอเอานะดูสิ” รินรินทำท่ากลืนน้ำลายลงคอแล้วเอนตัวออกห่างเพื่อนอย่างหวั่นใจว่ามันอาจจะหันมากินเธอด้วย
“ไม่หรอกน่าเหมือนเขาอยากมีเพื่อนเล่นนะ” เนย่ามองซาร์ฟินด้วยสายตาเอ็นดูเธอไม่รู้สึกกลัวเลยและลิ้นของซาร์ฟินก็ทำให้เธอรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
“เฮ้! ๆ พอเลยไอ้ัเ้าชู้นักเรียนฉันไม่ใช่ขนมบอกแล้วไง ไป ๆได้แล้วกลับเข้าที่เลยถ้าอยากดูก็ไปนอนตรงโน้นเข้าใจไหม” ทรอยอาร์ส่งเสียงดุก่อนมันจะหันไปมองเขาแล้วหันมามองเนย่าด้วยความเสียดาย
มันเดินไปอยู่ใต้ต้นไม้อย่างอ้อยอิ่งก่อนจะนอนหมอบแล้วคอยเฝ้าดูการสอนของทรอยอาร์เงียบๆ มันหาวหนึ่งทีก่อนจะเกยคางตัวเองไว้กับก้อนหินใกล้ ๆแต่สายตายังคงเฝ้ามองเนย่าอย่างสนใจ
“ฉันต้องขอโทษจริง ๆ นะ ซาร์ฟินไม่เคยเสียมารยาทขนาดนี้มาก่อนเลยหวังว่าเธอคงจะไม่โกรธเขานะ” ทรอยอาร์ยิ้มแหยขอโทษ เนย่าเป็การใหญ่
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เขาน่ารักดีนะคะ” เนย่ายิ้มให้เ้าตัวใหญ่ที่นอนมองเธออยู่
รินรินที่นั่งอยู่ข้าง ๆถึงกับลูบอกด้วยความโล่งใจที่เ้าตัวใหญ่ไม่กินเพื่อนของเธอเมื่อทรอยอาร์เดินห่างออกไปลาร์เฟียก็ส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย้ยหยันทันที
“พวกโสโครก ก็มักจะเรียกหาความสกปรกด้วยกันเสมอแหละ” ลาร์เฟียเบะปากอย่างถือดี ทั้งเซนดรินฮาร์มและรินรินต่างหันไปมองลาร์เฟียพร้อม ๆ กันราวกับตำหนิทำให้เ้าตัวยักไหล่อย่างไม่พอใจ
“ฟู่!” เสียงดังมาจากซาร์ฟินที่พ่นบางอย่างออกมาเป็กลุ่มฝุ่นละอองก้อนหนึ่งก่อนมันจะลอยอย่างเชื่องช้าเข้ามาหาคนที่ดูถูกมัน
“แค่ก ๆ ๆ ๆ ๆ แหวะ ๆ ทำอะไรเนี่ย แค่ก ๆ ๆ ๆ ยี้!” ก้อนฝุ่นเข้ามารุมลาร์เฟียก่อนมันจะแปลสภาพเป็ดินเหนียวเกาะผมเผ้าเสื้อผ้าของเธอจนสกปรกไปหมด
“ว้าย!อาจารย์ ัของอาจารย์มันแกล้งหนูนะคะ” ลาร์เฟียโวยวายก่อนจะลุกขึ้นใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยพยายามเช็ดคาบนั้นออก
“ซาร์ฟิน อย่าแกล้งใครอย่างนี้สินี่ชั่วโมงเรียนของฉันนะเฮ้อ! แต่เอาเถอะเธอน่ะเลิกโวยวายแล้วนั่งเรียนวิชาของฉันทั้ง ๆที่เลอะไปอย่างนั้นก็แล้วกัน ช่วยไม่ได้นี่นะ” สีหน้าที่เหมือนจะเห็นใจของทรอยอาร์แฝงด้วยความสาแก่ใจเพียงแวบเดียวก่อนจะเปลี่ยนมาเป็ลำบากใจอย่างสุดซึ้ง
“สมควร” รินรินกระซิบ แต่ก็จงใจจะให้ลาร์เฟียได้ยินก่อนจะหันมายิ้มกับเนย่าที่ปิดปากหัวเราะคิกคักทำให้ลาร์เฟียฮึดฮัดขัดใจจนเพื่อนเธอทั้งสองต้องคอยปลอบ
ฮาร์มเหลือบมองรินรินและเนย่าก่อนจะทำตัวเหมือนก้อนหินต่อไปส่วนเซนดรินที่นั่งกอดอกอยู่เขาจะสังเกตเห็นบางอย่างที่มือของเนย่าบริเวณที่ถูกซาร์ฟินเลียแต่ยังไม่พูดอะไรจนกระทั่ง
“อ้าว!ทำไมมือเธอกับแขนตรงที่ซาร์ฟินเลียถึงมีสีทองล่ะนี่” รินรินจับมือเนย่าขึ้นมาดูด้วยความสงสัย
“เอ…นั่นสิเนอะ” เนย่าเอียงคอมองมือตัวเองด้วยความประหลาดใจก่อนสีทองนั้นจะเลือนหายซึมเข้าไปในผิวของเธอ
“เนย่า…มันทำให้เธอรู้สึกไม่ดีบ้างรึเปล่า” รินรินถามเพื่อนด้วยความเป็ห่วงหลังจากสีทองที่เกิดจากน้ำลายของซาร์ฟินสลายหายไป
“ไม่นะปรกติดีทุกอย่างเลย” เนย่าว่าพลางพลิกมือไปมา
“มันเป็พรของัน่ะ” เซนดรินเอ่ยโดยไม่หันมามองเนย่า
“ให้พรด้วยน้ำลายเนี่ยนะ ขนลุกเป็บ้าเลย” รินรินทำหน้าแหย
“ัแต่ล่ะตัวก็มีวิธีการให้พรแตกต่างกันไปซาร์ฟินคงจะถูกใจเธอก็เลยให้ไง” เซนดรินยังคงเอ่ยนิ่ง ๆโดยไม่สนใจคนที่มองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
“แล้วฉันเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้างล่ะ” เนย่าเอ่ยถามบ้าง
“ถึงเวลาต้องใช้ก็รู้เองแหละ” พูดจบเซนดรินก็ผิวปากกระดิกเท้าไปมาอย่างสบายใจเป็อันรู้กันว่าเขาจะไม่ตอบคำถามเธออีก เนย่าถอนหายใจยาว ๆก่อนจะคิดได้ว่าควรจะตั้งใจฟังบทเรียนที่ทรอยอาร์จะสอนดีกว่า
“วิชาของฉันเป็การพูดถึงเกี่ยวกับการเลี้ยงดูัหรือการเป็พี่เลี้ยงให้พวกันั่นเองมันไม่ใช่เื่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายเช่นกันในบทเรียนของโควอร์กเธอจะรู้ว่าได้อะไรจากไข่ับ้าง ส่วนของฉันจะเรียนรู้ว่าเมื่อเราได้ไข่มาเราควรจะดูแลเขายังไงจนกระทั่งไข่ฟักเมื่อฟักแล้วทำยังไง ให้เราควบคุมเขาได้ ให้เขาเชื่อฟังเราได้และเข้าใจซึ่งกันและกัน ร่างกายและหัวใจต้องไปในทางเดียวกันเอาล่ะนะให้นักเรียนทุกคนนำไข่ของตัวเองมาวางไว้บนตักด้วย เร็ว ๆ เข้า” ทรอยอาร์สั่งและนักเรียนทุกคนก็ทำตาม
“เธอสองคนที่ไม่มีไข่ ก็ดูเพื่อน ๆทำไปนะอย่าส่งเสียงและอย่ารบกวนสมาธิเด็ดขาด เข้าใจนะทั้งคู่น่ะ” ทรอยอาร์กำชับทั้งสองคน
“ครับ/ค่ะ” เซนดรินและเนย่าตอบพร้อมกัน
“เมื่อเรียบร้อยแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคือถ่ายทอดความรู้สึกความรู้สึกนะไม่ใช่ความคิด ไม่ใช่กระแสจิต ความรู้นึกในที่นี้คือความอบอุ่นความรัก ความรู้สึกเป็มิตร สรุปคือไอ้ที่มันออกมาจากใจเธอน่ะตั้งสมาธิให้แน่วแน่ทำตัวเองให้เหมือน้าถ่ายทอดความรู้สึกไปให้บางสิ่งรับรู้นะทำได้ไหมไม่ต้องพูดนะเอ้า ๆ หลับตานะ เอามือทั้งสองประคองไข่ไว้ทำเหมือนแม่ไก่กกไข่ ทะนุถนอมหน่อยเด็กๆ เอาล่ะเริ่มได้” สิ้นเสียงของทรอยอาร์ทุกคนหลับตา
สองมือประคองไข่ัไว้มั่นและพยายามถ่ายทอดความรู้สึกไปยังไข่ัความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ สายตาของเนย่ากวาดมองไปที่เพื่อน ๆที่หลับตาสงบนิ่งไม่มีใครขยับเขยื้อน ได้ยินเพียงสายลมที่พัดผ่านยอดหญ้าเท่านั้น
เซนดรินทำเพียงนั่งกอดอกและหลับตาฮาร์มก็ทำอย่างที่ทุกคนทำกัน ราวกับเวลาหยุดหมุน แม้แต่ทรอยอาร์เองเขายืนหลับตาสงบนิ่งราวกับซึมซับความรู้สึกต่าง ๆ ของธรรมชาติ
มันนาน นานเสียจนเนย่ารู้สึกอึดอัดเธอเหลือบไปเห็นไข่ัของฮาร์ม มันเปล่งแสงสีดำกระพริบไปมาเธอเพ่งมองมันด้วยความสงสัยและราวกับเปลือกไข่เป็กระจกใส
เธอเห็นอะไรเคลื่อนไหวอยู่ในนั้นมันขยับไปมาคล้ายกับอยากจะเป็อิสระจากในที่คับแคบก่อนภาพนั้นจะดับวูบลงเด็กหญิงทำเพียงกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น
นั่นคงจะเป็ลูกัเธออยากให้มีคนเห็นมันเหมือนกับเธอบ้างจังแต่เธอก็ทำได้เพียงนิ่งเฉยต่อไปเพราะกลัวจะเป็การรบกวนคนอื่น
และแน่นอนไม่ใช่เพียงของฮาร์มเท่านั้นที่เธอเห็นไข่ทุกใบต่างกระพริบแสงของตัวเองและเผยให้เห็นลูกัที่อยู่ในนั้นก่อนมันจะหายไป
“เอาล่ะลืมตาได้นักเรียน รู้สึกอะไรไหม” ทรอยอาร์ยิ้มเป็เชิงถาม
“รู้สึก เหมือนลูกัดิ้นได้เลยค่ะ”
“ใช่ ๆ ของผมก็เหมือนกัน”
“ลูกัดิ้นค่ะอาจารย์ มีเสียงด้วย” หลายเสียงชิงกันตอบคำถาม
“เก่งมาก ๆ แสดงว่าพวกเธอถ่ายทอดความรู้สึกเป็สินะใช่ลูกัจะขยับตัวไปมาจนเรารู้สึกได้เลยล่ะถ้าเรามีสมาธิแน่วแน่พอนะทุกคนทำได้ดีมาก ๆ เลยให้มันได้อย่างนี้สิลูกัในปีนี้จะได้ฟักเร็วขึ้นอีกหน่อย ฮ่า ๆ” ทรอยอาร์หัวเราะชอบใจ
“โดยปรกติแล้วนะ เพียงไม่กี่สัปดาห์ลูกัก็ฟักแล้วเมื่ออยู่ในมือผู้ฟูมฟักน่ะสถิติที่นานที่สุดเห็นจะเป็สองเดือนเห็นจะได้และที่เร็วที่สุดคือสองวัน ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอล่ะนะเข้มแข็งให้มากเข้าไว้หมั่นดูแลเอาใจใส่พวกเขาเยอะ ๆ แล้วเธอจะได้เป็พี่เลี้ยงเต็มตัวไงล่ะฮ่า ๆ ๆ” ทรอยอาร์บอกอย่างอารมณ์ดี พลางเดินมาที่เนย่าเขาวางมือของเขาลงบนศีรษะของเธอ
“ไม่ต้องห่วงนะสาวน้อย อีกไม่นานเธอจะได้ไข่ัมาแน่รวมถึงเธอด้วยนะ” ทรอยอาร์ยีหัวเธอเบา ๆ แล้วหันไปบอกเซนดรินอีกคนเนย่าจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามข้อสงสัยของเธอ
“คืออาจารย์คะ ตอนที่พวกเพื่อน ๆ กำลังถ่ายทอดความรู้สึกหนูมองเห็นลูกัในไข่ของเพื่อน ๆ ทุกคนเลย มันกระพริบแสงแล้วหนูก็มองเห็นเห็นข้างใน เหมือนกับไข่เ่าั้มีเปลือกใสเลยค่ะอาจารย์ก็เห็นใช่ไหมคะ” คำถามของเนย่าทำเอาทรอยอาร์เงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะหันไปมองซาร์ฟินัของเขาแล้วจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วพูดกับเธอให้ได้ยินกันสองคนว่า
“ไม่มีใครมองเห็นหรอกนะแม้แต่ฉันนั่นเป็พรของซาร์ฟินที่เขาให้เธอน่ะวิธีใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุดขึ้นอยู่กับตัวเธอแล้วนะเด็กน้อย” ทรอยอาร์ลูบหัวเธออีกทีก่อนจะเดินออกไปอยู่กลางวง
“ทีนี้ทุกคนคงเข้าใจวิธีแล้วนะ ยามจะนอนก็อย่าทิ้งไข่ัให้อยู่ห่างกายพวกเธอเด็ดขาดเพราะถ้ามันฟักตัวช้ามันคงไม่ใช่เื่ดีแน่และอย่าได้ห่วงว่าไข่ัจะแตกเพราะต่อให้มันตกลงมาจากยอดเขาที่มีความสูงนับพันเมตรมันก็จะอยู่ในสภาพเดิมไม่บุบสลายและใครที่คิดพิเรนจะทุบไข่ให้ฟักก่อนล่ะก็ ขอบอกว่าคิดผิดถนัดเพราะนอกจากลูกัจะไม่ตาย ไข่ไม่ยอมแตกแล้วมันยังส่งผลสะท้อนกลับเข้าตัวพวกเธอร้อยเท่าถ้าทำลูกัโกรธเอานะเอาล่ะหมดคาบเรียนของฉันแล้ว เจอกันในคาบหน้าถึงตอนนั้นคงจะมีไข่ของใครฟักบ้างแล้วล่ะนะแล้วฉันจะมาสอนเื่การดูแลการรักษาเมื่อยามัของพวกเธอมีปัญหาก็แล้วกัน” พูดจบทรอยอาร์ก็สลายร่างไปพร้อมกับแท่นหินที่ค่อย ๆ เลื่อนตัวมุดกลับลงไปในดิน
ส่วนซาร์ฟินมันหันมามองเด็กหญิงเพียงนิดราวกับบอกลาก่อนจะเดินง่วงงุนเข้าถ้ำไปอย่างเงียบเชียบทิ้งเสียงเซ็งแซ่ของเด็ก ๆ ที่ต่างพูดคุยถึงเื่ปฏิกิริยาตอบสนองของไข่ักันให้วุ่นวาย
“เมื่อกี้อาจารย์เขาบอกอะไรเธอเหรอเนย่า” รินรินไม่รอช้ารีบเก็บไข่ัของตัวเองลงกระเป๋าพร้อมกับเอ่ยถามเพื่อนด้วยความรีบร้อน
“อ้อ! เขาให้กำลังใจฉันเื่การหาไข่ัน่ะ” เนย่าไม่ขออธิบายเื่พรของซาร์ฟินเพราะกลัวเื่จะยาวไปกว่านี้
“ใหมดเลยนึกว่าเธอจะถูกดุซะอีกแต่ก็ดีแล้วล่ะนะว่าแต่เมื่อไรเธอจะได้กลับเข้าภารกิจล่ะเนี่ยะ” รินรินเก็บไข่ัของเธอใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้วและเดินกลับทางเก่าไปพร้อมกันตามแถวของเหล่านักเรียนที่เดินนำหน้าไป
“ยังไม่รู้เลย อาจารย์ใหญ่ยังไม่แจ้งมา” เนย่าถอนหายใจอย่างหมดหวัง
“ไม่เป็ไรหรอกน่า ลืมเื่นั้นไปดีกว่าวันนี้หมดคาบเรียนแล้วเราไปเที่ยวตลาดสามภพกันไหม” รินรินบอกอย่างกระตือรือร้น
“อะไรคือตลาดสามภพเหรอ” เนย่าเอียงคอสงสัย
“ลืมไปว่าเธอไม่ใช่คนของเซนเทียก็นอกโรงเรียนของเราเนี่ยนะทุก ๆ คืนพระจันทร์เย็นพวกเหล่าคนจากสามโลกก็จะมารวมตัวกันขายของแลกเปลี่ยนพวกของใช้แปลก ๆ อาวุธอสูร กระจกเทพเ้าน้ำตาภูติหรือไม่ก็พวกของที่เราเสกขึ้นมาไม่ได้จากเวทมนตร์อ่านะเยอะแยะจะตายไปถ้าให้อธิบายคงพูดไม่หมดหรอก เธอต้องไปเห็นเองบางทีก็มีการแสดงการละเล่นในตำนานด้วยนะ บ้างก็แสดงละครเื่เล่าอนาคตก็มี”
“มีแต่ของแปลก ๆ เหรอ มีเฉพาะทุกคืนพระจันทร์เย็นเหรอ”
“ใช่ เดือนหนึ่งจะมีครั้งหนึ่งน่ะ”
“แล้วคืนพระจันทร์เย็นคืออะไรกันล่ะ”
“เอาน่า ๆ ถามมากจริงเดี๋ยวคืนนี้เธอจะรู้เองแหละว่าพระจันทร์เย็นคืออะไรฉันว่านะรีบกลับโรงเรียนก่อนดีกว่า ไปหาอะไรอร่อย ๆกินก่อนจะกลับหอแล้วออกมาเจอกันหน้าประตูโรงเรียนตอนสองทุ่มนะ” รินรินว่าพลางดึงมือเนย่าเพื่อเร่งให้เธอเดินเร็วขึ้นแม้จะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่รินรินพูดเท่าไรแต่ก็คงไม่เลวถ้าเธอจะได้ออกไปไหนไกลจากโรงเรียนและหอคอยบ้าง
“แล้วคืนนี้เจอกันนะ” รินรินโบกมือลาก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินอย่างอารมณ์ดีกลับที่พักของเธอส่วนเนย่าก็ยังคงเดินใจลอยกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นของตัวอาคารเพื่อไปยังทางเชื่อมหอคอยที่อยู่บริเวณนั้น
“ตลาดสามภพเหรอ จะเหมือนตลาดในโลกมนุษย์ไหมนะ” เธอเอ่ยลอย ๆ ด้วยความสงสัยก่อนจะหายเข้าไปในประตูเหล็กสีน้ำเงินใหม่เอี่ยมที่ตัดกับห้องสีขาวสะอาด
1K
