บทที่ 23 ตัวตลกคือฉันเองสินะ
“รู้แล้วใช่ไหม?” โจวจื้อหย่วนไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน แค่นี้ก็ถือว่าเขาช่วยเธอมากแล้ว
กู้หนิงพึมพำ "แต่เธอเป็คนฆ่าฉันก่อน! เธอสมควรโดนยิงเป้าให้ตายไปซะ"
โจวจื้อหย่วนสังเกตเห็นมาได้สักพักแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ปฏิบัติต่อกู้เหยาและโจวเหวินเยี่ยนด้วยความเกลียดชังเป็พิเศษ "เธอคิดจริง ๆ หรือว่าถ้ากู้เหยาถูกยิงตาย มันจะเป็ผลดีต่อตระกูลกู้" นักปฏิวัติที่แท้จริง จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ครอบครัวเป็อันขาด
กู้หนิงหยุดพูด เธอมองลงไปที่นิ้วเท้าของเธอ และพูดอย่างเสียใจหลังจากนั้นไม่นานว่า "ฉันไม่ได้คิดถึงเื่นี้ ฉันแค่... ฉันแค่อยากให้เธอได้บทเรียนอะไรบ้าง ก็ใครใช้ให้เธอมาทำร้ายฉันอยู่แต่เพียงฝ่ายเดียวล่ะ”
กู้หนิงรู้สึกผิดอย่างมาก ดวงตามีน้ำตาคอเต็มเบ้า ไฝสีแดงที่หางตาเม็ดเล็ก ๆ ปรากฏให้เห็นเด่น เธอมีเสน่ห์และน่าสงสาร
หัวใจของโจวจื้อหย่วนอ่อนลงเล็กน้อย แต่เขายังคงทำตัวเหมือนผู้าุโสั่งสอนหลานต่อไปว่า "เธอทำสิ่งที่อะไรอันตรายเกินไป" ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวที่นี่วันนี้และยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เธอก็ไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง
กู้หนิงเงยหน้าขึ้นทันที ยิ้มอย่างประจบประแจง "ของอยู่กับคุณลุงใช่ไหมคะ?"
แววตาของโจวจื้อหย่วนอ่อนโยนขึ้น เขาหยิบสิ่งที่กู้หนิงวางทิ้งไว้ข้างทาง เมื่อเห็นของที่ริบมาได้ ดวงตาของกู้หนิงก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
ใครจะไปรู้ โจวจื้อหยวนหลุบมองต่ำลง เขาหยุดสายตาที่ฝ่ามือสีซีดขาวของเธอ แล้วพูดว่า "ฉันยึดของไปแล้ว"
กู้หนิง "???" นี่คุณเป็โจรเหรอ
หญิงสาวแสดงความใออกมาอย่างแท้จริง
ั์ตาของโจวจื้อหย่วนดูขบขันเล็กน้อย แล้วเขาก็กลับสู่ความจริงจังอีกครั้ง “ไหโบราณใบนั้นสะดุดตาเกินไป เธอเอากลับไปตอนนี้ไม่ได้หรอก ไว้เื่สงบลงเมื่อไหร่ ฉันจะคืนให้เอง” อย่างน้อยก็ไม่มีใครกล้าค้นหาพวกมันกับเขาแน่ ๆ
ปรากฎว่าเธอเข้าใจเขาผิด กู้หนิงรู้สึกละอายใจเล็กน้อย รีบขอบคุณเขาว่า "ขอบคุณนะคะคุณอา" แต่เธอจะได้เงินคืนไหม เร็วเข้าสิ! เธอจำเป็ต้องใช้เงินนะ!
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเคลื่อนไหวเป็เวลานาน กู้หนิงก็คาดเดาไม่ถูก
แน่นอนว่าโจวจื้อหย่วนเปิดปากของเขาออกมาในที่สุด และทันทีที่เขาพูด หญิงสาวก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “เร็ว ๆ นี้ในเมืองอานโจวเกิดการปล้นหลายครั้ง มันไม่ปลอดภัยที่จะเอาเงินมากมายติดตัวไปด้วย ฉันจะเอาไปเปิดบัญชีธนาคารแล้วฝากให้ก็แล้วกัน”
กู้หนิง "..." คุณมันเป็ปีศาจ!?
เธอไม่ได้อยากเอาเงินไปฝากธนาคารสักหน่อย! เธอ้าได้รับความสุขจากการใช้เงิน
ท่าทีต่อต้านของกู้หนิงไม่ได้ส่งผลกับเขาแม้แต่น้อย โจวจื้อหย่วนพูดต่อไปว่า "เมื่อวานมีคดีปล้นในเมืองอานโจว มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกปล้นค่าจ้างระหว่างเดินทางไปทำงาน ตอนนี้ยังนอนไม่ได้สติในโรงพยาบาล คดียังไม่ได้รับการคลี่คลายและสหายในสถานีตำรวจก็กังวลกันเป็อย่างมาก"
กู้หนิงยกมือขึ้นจับใบหน้าของตนเอง น้ำตาคลอเบ้า "ฉันไปก็ได้ค่ะ!"
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปธนาคาร โจวเหวินเยี่ยนตามจ้าวเหลียงต้งพี่ชายที่แสนดีของเขาไปที่ตลาดมืดอย่างเร่งรีบ โจวเหวินเยี่ยนก็ได้รับข่าวจากจ้าวเหลียงต้งพี่ชายที่แสนดีของเขาว่า เห็นกู้เหยาถูกรังแกอยู่ในตลาดมืด แถมยังถูกกลุ่มยุวชนแดงจับตัวไปอีกด้วย
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ โจวเหวินเยี่ยนไม่สามารถนั่งเฉย ๆ ได้อีกต่อไป จึงต้องลากพี่ชายที่แสนดีของเขาไปยังตลาดมืดเพื่อทำหน้าที่ปกป้องผู้หญิงของตนเอง
เพียงครึ่งทาง จ้าวเหลียงต้งก็คว้าโจวเหวินเยี่ยนมากระซิบว่า "นั่นอดีตคู่หมั้นของแกใช่ไหม ตรงนั้นน่ะ!" แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังอยู่กับผู้ชายคนอื่น
โจวเหวินเยี่ยนไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ พูดอย่างขยะแขยงว่า "ผู้หญิงคนนี้ขี้ขลาดจะตาย อีกอย่างเธอเพิ่งทำร้ายเหยาเหยา คงไม่มีหน้ามาหาฉันหรอก!"
เพิ่งพูดจบ ก็เห็นกู้หนิงเดินผ่านเขาไปราวกับว่าเธอไม่เห็นเขา
โจวเหวินเยี่ยน "..."
จ้าวเหลียงต้งที่อยู่ข้าง ๆ อดกลั้นขำไม่ได้ เอ่ยว่า "อดีตคู่หมั้นของแกมีรักใหม่แล้ว เธอไม่เห็นหัวแกเลย ไม่สิ เพราะว่าแกมีค่าสู้เศษขยะในสายตาเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ!!" กู้หนิงถึงกับก้มหน้ามองเศษขยะบนพื้นดิน แต่ไม่ได้มองมาที่อดีตคู่หมั้นของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
โจวเหวินเยี่ยน "..." ไม่ต้องชวนคุยได้ไหม เขาอยากอยู่เงียบ ๆ
...
กู้หนิงไม่เห็นโจวเหวินเยี่ยนจริง ๆ จิตใจของเธอกำลังสับสนอยู่ระหว่างการฝากเงินและการใช้เงิน เธอไม่้าเก็บออม เธอ้าใช้เงินต่างหาก!
แต่โจวจื้อหย่วนเข้าไปในธนาคารเพื่อหาใครซักคนแล้ว เธอไม่้าเข้าไป ดังนั้นจึงรอที่หน้าประตู คิด ๆ ดูแล้ว หากเธอระมัดระวังให้มากกว่านี้สักหน่อย เงินของเธอก็จะยังคงเป็ของเธอ และสามารถใช้มันได้ตามที่เธอ้า
่เวลาดี ๆ มักคงอยู่ได้ไม่นาน โจวจื้อหย่วนทำข้อตกลงกับพนักงานฝากเงินชื่อจางเยี่ยนหงอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาหันกลับมา ก็เห็นหญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่ที่ประตูธนาคาร ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก น่าสงสารเป็ที่สุด
โจวจื้อหย่วนโกรธปนขำ เขาไม่ได้มีเจตนายักยอกเงินของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะ่นี้ไม่ปลอดภัย และเธอดันไปทำเื่เอิกเกริกในตลาดมืด เขาคงไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวหรอก “เอาละ เข้ามาเร็ว ฝากไว้ไม่นานก็มารับคืนได้แล้ว ดอกเบี้ย 3.96% แถมยังได้เงินค่าขนมอีก”
เมื่อได้ยินว่าอัตราดอกเบี้ยอยู่ที่ 3.96% ดวงตาของกู้หนิงพลันสดใสขึ้นทันตาเห็น เธอรีบเข้าไปที่ธนาคาร ผายมือและขอเงิน "คงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน ดังนั้น ขอเงินค่าขนมให้ฉันก่อนเถอะค่ะ"
โจวจื้อหย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงธนบัตรออกมาให้เธอสองใบ ยังเหลือธนบัตรรูปแบบเดียวกันนี้อีกเจ็ดร้อยแปดสิบใบ
กู้หนิงได้ถือธนบัตรสองใบก็รู้สึกร่าเริงชั่วขณะ "สหาย ฉันได้เงินแล้ว" แต่พอเธอพูดจบก็หันไปเห็นกระดานดำขนาดเล็กแขวนอยู่ที่ผนังของธนาคาร ซึ่งระบุว่าอัตราดอกเบี้ยพันธบัตรของประเทศลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ติดต่อกันสามวันเป็จำนวนถึงห้าเปอร์เซ็นต์ซึ่งเป็ระดับต่ำสุดตลอดกาล
กู้หนิงนึกถึงเหตุการณ์ในชาติที่แล้วทันที เธอจำวันที่กู้เหยาไปช่วยคนเพื่อซื้อไหโบราณใบนั้นได้ดี เธอและโจวเหวินเยี่ยนกำลังรอกู้เหยาที่ประตูธนาคารแห่งนี้อยู่พอดีเหมือนกัน
โจวเหวินเยี่ยนยังกล่าวด้วยว่ามีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะซื้อพันธบัตร แต่ในวันที่สามหลังจากนี้ไป อัตราดอกเบี้ยพันธบัตรของประเทศจะพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เพิ่มขึ้นยี่สิบห้าจุดติดต่อกัน
เวลาต่อมา โจวเหวินเยี่ยนเสียใจแทบตาย ปากบอกว่าทำไมเธอไม่เตือนให้เขาซื้อ ทั้งหมดนี้ เป็เพราะเธอไม่มีวิสัยทัศน์ซึ่งทำให้เขาต้องชวดเงินก้อนใหญ่
กู้หนิงเกือบจะร้องอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว พลันในใจบังเกิดความคิดดี ๆ จึงถามพนักงานฝากเงินว่า "สหาย คุณขายพันธบัตรหมดแล้วหรือยัง"
เห็นได้ชัดว่าจางเยี่ยนหงคิดไม่ถึงว่า กู้หนิงจะถามคำถามเช่นนี้ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็รอยยิ้มทันที "ยังมีอยู่ค่ะ ้าซื้อเอาไว้บ้างไหม" จำนวนการซื้อพันธบัตรลดลงอย่างต่อเนื่องใน่สองถึงสามวันที่ผ่านมา เพราะการขายพันธบัตรในอดีต คือสิ่งที่มีผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อเศรษฐกิจของประเทศ
"ซื้อค่ะ!" กู้หนิงตัดสินใจทันที เธอถือเงินยี่สิบหยวนด้วยความเย่อหยิ่ง "ซื้อแปดร้อยหยวนค่ะ" เธอจำได้ว่าในเวลาเพียงไม่กี่วัน อัตราดอกเบี้ยพันธบัตรของประเทศเพิ่มขึ้นประมาณยี่สิบจุด หลังจากนี้น เธอจะได้รับเงินก้อนใหญ่เท่ากับเงินเดือนของหลายคนโดยไม่ต้องทำอะไรเลย
เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหญิงสาว โจวจื้อหย่วนก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว พูดอย่างเ็าว่า "เธอไม่ได้มองข้อมูลที่เขียนอยู่บนกระดานดำนั่นเลยเหรอ" ทำไมเด็กคนนี้ถึงกล้าได้กล้าเสียถึงขนาดนี้นะ น่าปวดหัวเหลือเกิน
"ฉันดูข้อมูลหมดแล้วค่ะ!" กู้หนิงพูดกับโจวจื้อหย่วนด้วยท่าทางจริงจัง "คุณอา คุณไม่เข้าใจสิ่งนี้หรอก ฉันมักจะมีความกล้าเมื่อคนอื่นกลัว และฉันก็กลัวเมื่อคนอื่นกล้าลงทุน ตอนนี้เป็เวลาที่ดีที่สุดแล้ว” หญิงสาวรีบแก้ต่างให้ตัวเองทันที “ว่าแต่คุณอามีเงินเก็บไหม พวกเรามาซื้อด้วยกันเถอะ”
โจวจื้อหย่วน "..." ช่างเป็เหตุผลที่ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย เธอคิดว่ามันสมเหตุสมผลจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย
"ซื้อเลย ซื้อเลย รับรองว่าไม่มีผิดหวังแน่นอนค่ะ"
"ขนาดฉันยังกล้าซื้อตั้งแปดร้อยหยวนเลย คุณอาลองซื้อสักหนึ่งร้อยหยวนก่อนก็ได้"
"ถ้าเธอชนะ เงินเป็ของเธอ แต่ถ้าเธอแพ้ เงินเป็ของฉัน"
ในที่สุด โจวจื้อหยวนก็กระแอมไอเบา ๆ หันไปพูดกับพนักงานธนาคารว่า "รบกวนช่วยหักเงินสามหมื่นหยวนในบัญชีของผมมาซื้อพันธบัตรพวกนี้ให้ผมหน่อยนะ"
กู้หนิง "..." เธอได้แต่บอกกับตัวเองอยู่ในใจว่าตัวตลกคือฉันเองสินะ
5K
