บทที่10บุรุษขี้เมาแห่งเมืองฉานตง
ยามมู่ซื่อ(่เวลาสลัว) อวิ๋นเซ่อจะออกเดินทาง ยามเฮ่ยอาน(่เวลามืดมิด) มันก็จะนั่งสมาธิดึงรั้งพลังธรรมชาติอันน้อยนิดในโลกแห่งนี้เพื่อกักเก็บไว้ในร่างสร้างเป็แก่นญาณชีพจรฟ้าขึ้นหากเป็อีกโลกที่คล้ายความฝันนั้น ด้วยภูมิปฏิภาณที่เลิศล้ำมันคงใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถรวบรวมพลังธรรมชาติที่มากล้นส่งให้คนก้าวสู่การเป็ผู้ฝึกญาณในระดับขั้นต่างๆได้ ทว่าโลกความจริงที่มันอยู่ตอนนี้มิอาจส่งเสริมให้เป็เช่นนั้น
ฝู่ววว…. อวิ๋นเซ่อเป่าปาก คนลืมตาขึ้นจ้องมองเปลวไฟธรรมดาที่ลุกไหม้บนกองฟืนเบื้องหน้าตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนกำหนดการสอบคัดเลือกมือปราบเหลืออีกเพียงสามเดือนแล้ว แต่ความรุดหน้าด้านพลังญาณของชายหนุ่มก็ยังไม่ขยับไปไหนจะมีก็เพียงแต่รอยประทับเคล็ดวิชาที่บุรุษพิการวัยกลางคนถ่ายทอดให้ที่พอรุดหน้าอยู่บ้างแต่นั่นก็ทำให้อวิ๋นเซ่อปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่ไม่น้อย เคล็ดวิชาดังกล่าวทั้งลึกลับซับซ้อนแฝงไว้ด้วยความลึกล้ำอย่างยิ่งยวด การเคลื่อนกายหรือเคลื่อนไหวตามเคล็ดวิชาต้องมีการกำหนดลมหายใจเข้าออกการดึงรั้งลมปราณและไหลเวียนลมปราณที่แตกต่างกันออกไป ทว่าการฝึกวิชานี้ก็ส่งเสริมให้พลังลมปราณภายในเส้นชีพจรลมปราณของมันแข็งแกร่งขึ้นมิน้อย
นั่งจ้องมองกองไฟอยู่เนิ่นนานภาพใบหน้าของอวิ๋นจางลี่พลันปรากฏขึ้นอารมณ์ความนึกคิดคำนึงหาก็จู่โจมเข้าสู่ห้วงสมองของชายหนุ่ม หลายเดือนแล้วที่มันถูกสถานการณ์บีบบังคับจนต้องจากมาไม่มีแม้กระทั่งโอกาสได้ร่ำลานาง ป่านนี้นางจะเป็เช่นไรบ้าง นางจะคิดว่ามันตกตายไปแล้วหรือไม่ตอนนี้มันเดินหน้ามาไกลจนมิอาจหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว
“ไว้ข้าเป็มือปราบได้เมื่อไหร่ ข้าจะไปหาท่านคนแรก”หยุดกล่าวเล็กน้อย ก่อนที่ประกายตาอันคมกล้าและจิตสังหารอันลึกล้ำจะปรากฏ“รวมถึงเ้าด้วย ซางเทียน!”
ยามมู่ซื่อชั่วยามที่สามของวันใหม่ อวิ๋นเซ่อก็ได้เดินทางมาถึงเมืองฉานตงพอดีเมืองฉานตงแห่งนี้อยู่ทางตอนกลางของเขตปฐมพสุธา ทิศเหนือจรดกับเขตเหนือบูรพา ทิศตะวันออกติดเมืองชายแดนเขตทิศใต้ติดเมืองเยียงฉี และทิศตะวันตกติดกับเมืองหลวง เช่นนั้นเมืองฉางตงจึงมีความเจริญรุ่งเรืองเป็อย่างมากผู้คนก็คับคั่งจอแจ ตึกราม บ้านช่องก็ใหญ่โตสวยงาม ทั้งยังเป็ประติมากรรมที่ได้รับอิทธิพลมาจากแดนอาณารยะดูแปลกตาทั้งวิจิตรงดงามยิ่ง
อวิ๋นเซ่อเดินทอดน่องเชยชมรอบไปทั้งเมืองสุดท้ายสายตากลับไปสดุดอยู่ที่เหลาสุรากลางบึงบัวแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มคิดเข้าไปดื่มสุราแลรับประทานอาหารซักครั้งแต่ทว่าทั้งเนื้อทั้งตัวกลับไม่มีเงินทองติดตัวแม้เพียงหนึ่งเสี้ยว แต่ดีที่ความทรงจำในโลกนี้ของมันมีความรู้ด้านดูนรลักษณ์ราศีอยู่บ้างเช่นนั้นมันจึงจัดแจงเสื้อผ้าแลผมเผ้าแล้วก้าวเดินเข้าสู่ร้านทันที
“ดูนรลักษณ์ราศีแม่นๆ ไม่แม่นไม่คิดเงิน”
ทั่วทั้งเหลาต่างจ้องสายตาทุกคู่มาที่ชายหนุ่มจนหมดสิ้นนานๆ ครั้งจะมีหมอดูมาเยือนเมืองแห่งนี้ซักครา เช่นนั้นจึงมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดอยากมาลองภูมิหมอดูหนุ่มผู้นี้
“ขอเชิญหมอดูน้อยที่โต๊ะนี้ซักครู่ นายท่านข้ามีปัญหาอยากกล่าวถาม”
เสียงของคนรับใช้จากโต๊ะที่อยู่ตรงกลางสุดดังขึ้นซึ่งโต๊ะดังกล่าวบริเวณหัวโต๊ะนั่งไว้ด้วยบุรุษวัยสี่สิบเศษท่าทางอมทุกข์ผู้หนึ่ง มิทันที่ชายหนุ่มจะได้นั่งลงมันพลันชิงกล่าวขึ้น
“นายท่านผู้นี้ใช่มีปัญหาเกี่ยวกับการมีบุตรยากหรือไม่”
เพียงคำกล่าวแรกของอวิ๋นเซ่อก็เปิดเผยความในใจของบุรุษวัยสี่สิบเศษได้อย่างแม่นยำเช่นนั้นทุกผู้ก็ต่างคาดเดาและกล่าวชมเชยอวิ๋นเซ่อมิขาดปาก
ครั้งแรกบุรุษวัยสี่สิบเศษคิดจะก่อกวนเล่นแง่ชายหนุ่มซักคราแต่พอมันเพียงเดินมาถึงก็สามารถล่วงรู้ข้อเท็จจริงประการนี้ได้ คนจึงเปลี่ยนความคิดและท่าทีทันใด
“ท่านหมอดูน้อย ตอนนี้อายุข้าก็ปาไปสี่สิบเจ็ดแล้วบุตรสืบสายเืซักคนก็ไม่มี ท่านจะช่วยดูให้ข้าได้หรือไม่ ว่าข้าพอจะมีบุตรหรือเปล่าและจะมีในเวลาใด”
อวิ๋นเซ่อที่ล่วงรู้ปัญหาก่อนหน้าเป็เพราะมันส่วนหนึ่งได้ใช้พลังธรรมชาติเล็กน้อยที่รวมรั้งมาผสานเข้ากับกระแสจิตของบุรุษผู้นี้ก่อนดึงกระแสเสียงจากความนึกคิดเข้าสู่ห้วงมโนจิตของตน แต่การกระทำเมื่อครู่ก็ถึงกับทำให้ชายหนุ่มเืลมเดือดพล่านใบหน้าขาวซีด แต่ในเมื่อมันได้ก้าวเดินมาแล้วเช่นนั้นจะหยุดก็มิได้
ชายหนุ่มจึงจ้องมองลักษณะภายนอกของสตรีทุกผู้ที่นั่งอยู่บนโต๊ะเดียวกับบุรุษวัยสี่สิบเศษดูนรลักษณ์ราศีของพวกนาง ทำให้ชายหนุ่มคาดเดาได้ว่ามีสตรีถึงสามนางที่เป็ภรรยาของมันโดยสตรีสองในสามนางนี้ต่างมีสีหน้าที่อมทุกข์เช่นเดียวกับบุรุษวัยสี่สิบเศษ ทว่าสตรีอีกนางหนึ่งกลับมีแววตาที่กำลังสุขสมซ่อนอยู่อวิ๋นเซ่อจึงผสานพลังธรรมชาติเข้าสู่กระแสจิตของนางทันที เนิ่นนานชายหนุ่มจึงสะท้านขึ้นเฮือกแล้วกล่าว
“ข้าขอยินดีด้วย”
บุรุษวัยสี่สิบเศษมีสีหน้างุนงง“เื่อะไรหรือ?”
“นรลักษณ์ราศีของท่านบอกข้าว่าท่านจะมีบุตรเร็วๆนี้”
บุรุษผู้นั้นทะลึ่งตัวลุกขึ้นพรวด“จริงหรือ เป็ตอนไหน”
“ตอนนี้”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วเหลาสุรา แต่ทว่าเสียงส่วนใหญ่กลับเป็เสียงที่ไม่เชื่อในคำบอกกล่าวของอวิ๋นเซ่อพวกมันรู้ดีว่าบุรุษวัยสี่สิบเศษผู้นี้ทำทุกวิถีทางมาั้แ่วัยฉกรรจ์ในการที่จะมีบุตรสืบสกุลมาจนถึงทุกวันนี้แล้วมีหรือที่หมอดูไร้ชื่อผู้หนึ่งจะบอกว่ามีก็จะมีขึ้นจริงๆ นี่ออกจะต้มตุ๋นเกินไปแล้ว
แต่ทว่าขณะที่ทุกผู้กำลังจะด่าทออวิ๋นเซ่อสตรีวัยยี่สิบเศษที่สวมชุดแพรเนื้อดีสีม่วงอ่อนพลันถลาเข้าสู่อ้อมอกของบุรุษวัยสี่สิบเศษผู้เป็สามีก่อนกล่าวว่า
“ท่านพี่เื่นี้ข้าคิดไว้บอกกล่าวต่อท่านในวันพรุ่งแต่ในเมื่อท่านหมอดูทายทักออกมาเช่นนี้ ข้าคงปิดท่านต่อไปมิได้แล้ว”
“เ้าหมายความว่าอะไร”
“ข้ากำลังตั้งครรภ์ให้กับท่าน”
เสียงฮือฮาในเหลาสุราดังสนั่นกว่าครั้งแรกคำพูดก่อนหน้าของทุกผู้ที่คิดจะต่อว่าอวิ๋นเซ่อพลันถูกกลืนลงสู่ลำคอไป ส่วนบุรุษวัยสี่สิบเศษปิติยินดีเป็อย่างยิ่งมันถึงกับออกปากเลี้ยงสุราอาหารทุกผู้ที่อยู่ในเหลาแห่งนี้ พร้อมทั้งเชื้อเชิญอวิ๋นเซ่อให้ร่วมโต๊ะอาหารแต่ชายหนุ่มกลับปฏิเสธ เพราะ้าความเป็ส่วนตัว เช่นนั้นบุรุษวัยสี่สิบเศษจึงสั่งโต๊ะที่อยู่ริมสระบัวให้มันนั่งทั้งยังให้ค่าตอบแทนชายหนุ่มเป็เงินถึงสิบชั่ง
อวิ๋นเซ่อสูญเสียพลังธรรมชาติที่รวบรวมมาตลอดเกือบสามเดือนกับเงินสิบชั่งนับว่ายังพอคุ้มค่าอยู่เพราะเงินคือสิ่งสำคัญในการดำรงอยู่ในโลกแห่งนี้ อีกทั้งค่าสมัครสอบคัดเลือกมือปราบก็สูงเป็อย่างยิ่งตามที่มีการติดประกาศไว้ เงินที่ต้องใช้ในการสมัครสอบมีค่าถึงห้าสิบชั่ง ซึ่งมีเวลาอีกสามเดือนให้ชายหนุ่มต้องรีบหาเงินส่วนที่เหลือ
ตอนนี้ก็มีผู้คนคับคั่งอยู่ที่โต๊ะของอวิ๋นเซ่อคิดหวังให้มันดูดวงให้ แต่อวิ๋นเซ่อก็ใช้พลังธรรมชาติจนแทบหมดสิ้นแล้ว คนจึงหาทางบ่ายเบี่ยงทว่าคนเหล่านี้ก็ดื้อด้านยิ่งมิยอมจากไปง่ายๆ พวกมันยังคะยั้นคะยออวิ๋นเซ่อจนน่ารำคาญ
แต่พอเสียงปังดังขึ้น ถุงเงินก้อนใหญ่ถูกวางทิ้งลงยังโต๊ะของอวิ๋นเซ่อพร้อมกับบุรุษวัยสามสิบเศษก้าวเดินเข้ามา ทุกผู้ที่ต่างรายล้อมอยู่ก็พลันหลบลี้หนีหายไปคนละทิศละทางอวิ๋นเซ่อจ้องมองบุรุษผู้มา มันผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่สมสัดส่วน ใบหน้าคมเข้ม คิ้วตั้งชันตาคมวาวราวกระบี่ แม้ผมเผ้าและหนวดเคราของมันจะดกครึ้ม แต่ก็ซ่อนไว้ด้วยสง่าราศีอยู่มิน้อยบุรุษผู้มากล่าวเสียงดัง
“เงินสิบชั่ง กับคำถามหนึ่งข้อ”
อวิ๋นเซ่อมิอาจที่จะปฏิเสธจำนวนเงินตรงหน้าได้คนจึงกล่าวขึ้น
“เชิญถาม”
“ข้าจะบรรลุเป้าหมายหรือไม่”
“เื่อะไร”
“ฆ่าคน!”
เมื่อได้ยินคำว่าฆ่าคน อวิ๋นเซ่อพลันรู้สึกเย็นเยียบขึ้นทั้งร่างจิตสังหารของคนผู้นี้น่าหวาดหวั่นเป็อย่างยิ่ง และการที่มันจะมีจิตสังหารเช่นนี้ได้ก็แสดงว่ามันต้องมีความแค้นที่ลึกล้ำทั้งเป็ความแค้นที่มิอาจกระทำการตอบโต้ได้
อวิ๋นเซ่อเงยหน้าสบสายตาอันเย็นเยียบอย่างไม่หวาดหวั่นจนบุรุษวัยสามสิบเศษผู้นี้ต้องขมวดคิ้ว ประกายตาของบุรุษหนุ่มเบื้องหน้ามิธรรมดาแม้แต่น้อยชั่วขณะที่บุรุษวัยสามสิบกำลังพินิจมองอวิ๋นเซ่ออย่างถี่ถ้วน อวิ๋นเซ่อพลันเอ่ยปาก
“ย่อมไม่สำเร็จ”
บุรุษวัยสามสิบเศษได้ยินเช่นนั้นมันก็หันหลังสะบัดชุดคลุมสีน้ำตาลพลิกกลับ“ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ” แล้วก้าวเดินจากไป
บุรุษผู้นั้นมิได้เดินออกจากเหลาสุรา แต่มันกลับนั่งลงยังโต๊ะที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสระบัวมันสั่งสุรามาไหใหญ่ก่อนกระดกดื่มกินรวดเดียวหมด
ขณะที่อวิ๋นเซ่อจ้องมองบุรุษผู้นั้น เสี่ยวเอ้อประจำเหลาสุราพลันมากระซิบที่ข้างใบหูมัน“ท่านหมอดูอย่าไปใส่ใจชายขี้เมาผู้นี้เลย มันนอกจากจะร่ำสุราไปวันๆ งานอดิเรกมันก็คือเล่นพนันมือเปล่าแลหาเื่ชกต่อยผู้อื่นไปทั่ว จนคนทั้งเมืองมิอยากคบค้าด้วยแล้ว”
แดนเทพอัคคี หน่วยบัญชาใต้หล้า
ที่ห้องโถงใหญ่อันประดับประดาด้วยหยกและแร่ธาตุเนื้อดีมีเก้าอี้หยกดำสลักรูปกิเลนตั้งอยู่ บนเก้าอี้หยกดำนั่งไว้ด้วยบุรุษกลางคนวัยสี่สิบเศษสวมชุดคลุมสีดำขลิบทอง โดยกึ่งกลางด้านหลังของชุดคลุมปักไว้ด้วยลวดลายเปลวไฟสีทองที่ให้ความรู้สึกรุ่งโรจน์ชัชวาลน่าเกรงขามมันผู้นี้ก็คือทูตบัญชาใต้หล้า หนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเทพอัคคี เป็รองเพียงองค์เทพอัคคีเท่านั้น
“เรียนท่านทูตบัญชาใต้หล้า เื่ที่ให้ไปสืบได้ความแล้วขอรับ”
“ว่ามา”
“หลังจากเกิดเหตุการณ์รอยแยกสีฟ้าที่เขตห้าขุนเขาผู้ที่อยู่เขตดังกล่าวล้วนถูกสังหารตกตายไปสิ้นไม่เหลือรอดแม้เพียงผู้เดียว ส่วนผู้ที่เคยอาศัยอยู่ในเขตห้าขุนเขาก่อนเกิดเหตุการณ์รอยแยกสีฟ้าพบมีจำนวนทั้งสิ้นยี่สิบสามคน พึ่งตกตายไปหนึ่งหลงเหลืออีกยี่สิบสองคนขอรับ”
“มีทารกแรกคลอดหรือไม่”
“ล้วนไม่มีขอรับ”
“แต่ทูตบัญชา์บอกว่าหายนะยังคงอยู่มารตนนั้นอาจปรากฏที่ไหนซักแห่ง เช่นนั้นให้ฟู่หวินไป สังหารทุกผู้ที่อาจเป็ปัญหา!”
“เอ่อ….. แต่ตอนนี้ตัวปัญหาใหญ่กำลังสืบปมสังหารหมู่อยู่ข้าน้อยว่าพวกเราควรเว้นระยะห่างเื่นี้ซักเล็กน้อย”
ประกายตาของทูตบัญชาใต้หล้าเปลี่ยนเป็เย็นเยียบ
“เ้ากลัวมือปราบลำดับหนึ่ง หรือกลัวองค์เทพอัคคี!”
“ย่อมต้องเป็องค์เทพอัคคีผู้เกรียงไกรขอรับ”
“เช่นนั้นก็จงทำตามที่ข้าสั่ง”
อวิ๋นเซ่อใช้เวลาห้าวันในการวนเวียนไปมาที่เหลาสุรากลางสระบัวแห่งเมืองฉานตงโดยเวลาส่วนใหญ่มันจะรับจ้างดูนรลักษณ์ราศีให้กับผู้คน ซึ่งแต่ละวันมันจะรับลูกค้าเพียงห้ารายเท่านั้นวันนี้ลูกค้ารายที่ห้าของมันได้วางเงินลงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างพึงพอใจก่อนจากไป ชายหนุ่มก็รับเงินมาก่อนวางเงินจำนวนหนึ่งลงยังโต๊ะเพื่อเป็ค่าสถานที่แล้วคนก็สั่งสุราอาหารมาดื่มกิน
ตลอดชั่วยามที่หนึ่งจนถึงชั่วยามที่ห้าที่อวิ๋นเซ่อง่วนอยู่กับการดูดวงให้ผู้คนบุรุษขี้เมาแห่งเมืองฉานตงผู้ที่เคยถามเื่ฆ่าคนกับมันเมื่อห้าวันก่อนก็ยังนั่งดื่มสุราที่ข้างสระบัวอีกฟากหนึ่งอยู่เช่นเคยและก็เป็เช่นนี้เรื่อยมาตลอดทั้งห้าวัน
“บุรุษผู้นี้มีตับเป็ทองแดงหรือไงสมแล้วที่ได้ฉายาชายขี้เมา”
คล้ายรู้ว่ามีคนจ้องมองตน บุรุษขี้เมาผู้นี้จึงเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมาที่อวิ๋นเซ่อพร้อมมือที่ยกจอกสุราขึ้นเป็การเชื้อเชิญชายหนุ่มมาร่วมโต๊ะ
อวิ๋นเซ่อมิคิดที่จะปฏิเสธคนเมาเพราะมันมิอยากให้เกิดเื่ยุ่งยากเช่นนั้นคนจึงเดินเข้าไปนั่งลงร่วมโต๊ะกับบุรุษขี้เมา อวิ๋นเซ่อเพียงนั่ง บุรุษขี้เมาก็เปิดปาก
“ข้าขอถามอีกคำถาม”
อวิ๋นเซ่อตอบกลับทันควัน “นั่นก็ขึ้นอยู่กับค่าจ้าง”
บุรุษขี้เมาหัวเราะลั่นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเทสุราในใหใส่ชามส่งให้อวิ๋นเซ่อแล้วกล่าว
“ใช้งานผู้อื่นย่อมมีค่าตอบแทน ข้าอู๋เฉาหยุนมิเคยเฉไฉหรือเล่นแง่ในเื่เหล่านี้”
อวิ๋นเซ่อยังมิกล่าวตอบ คนเพียงยื่นมือไปหยิบชามสุราที่ล้นปริ่มดื่มกินรวดเดียวหมดค่อยกล่าวขึ้น
“เช่นนั้นก็เชิญ”
บุรุษขี้เมานามอู๋เฉาหยุนจ้องั์ตาอันคมกล้ามาที่อวิ๋นเซ่อแล้วกล่าว
“เหตุใดเ้าจึงคิดว่าข้าจะฆ่าคนไม่สำเร็จ”
“เพราะว่าท่านมีแต่ความแค้น แต่ไม่มีความกล้า”
อู๋เฉาหยุนนิ่งเงียบ คนเบนสายตาไปจ้องมองสุราที่อยู่ในชามตรงหน้าตนสุราอันใสกระจ่างคล้ายปรากฏภาพนายทหารหนุ่มที่ควบอาชาถือทวนเหล็กกล้าพุ่งผ่านไปทั่วปฐีนายทหารผู้นี้ดูทรนงองอาจ นำทัพออกรบสิบครั้งก็ชนะสิบครั้งมิเคยปรากฏคำว่าพ่ายแพ้ซักคราทว่าเมื่อต้องประสบกับคำว่ากล่าวให้ร้ายมันกลับมิอาจแก้ต่างเอาชัยได้ ต้องถูกให้ออกจากราชการถูกริบทรัพย์สิน ใช้ชีวิตอย่างเตร็ดเตร่เล่นพนันดื่มสุราไปวันๆ
ตึง! ไหสุราถูกวางลงบนโต๊ะ อู๋เฉาหยุนวางเงินสองก้อนที่ได้รับมาจากวงพนันลง หนึ่งเป็ค่าสุราอีกหนึ่งเป็ค่าตอบแทนก่อนคนจะก้าวเดินจากไป และหลังจากวันนั้นเป็ต้นมาอวิ๋นเซ่อก็มิเคยพบพานบุรุษขี้เมานามอู๋เฉาหยุนผู้นี้อีก
1K
