รวมเรื่องสั้นอีโรติก

“ถ้าฉันต้องเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณโดนพักงานจริง ๆ…”

นลินพูดเสียงเบา ขณะกอดอกพิงเคาน์เตอร์ในห้องครัวคอนโดเขา

เช้าวันนี้...ไม่ใช่เช้าที่เงียบ

เพราะเมื่อคืน มีอีเมลจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลเข้ามา

แจ้งว่าความสัมพันธ์ระหว่าง “กัปตันก้องภพ” และ “นลิน ณิชมน”

กำลังถูก “สอบสวนเบื้องต้นจากฝ่ายวินัย”

ก้องภพยังคงทอดไข่ดาวบนกระทะ

เหมือนเรื่องที่ได้ยินไม่สะเทือนเขาเลย

“แล้วถ้ามันจริง คุณจะทิ้งผมเหรอ?”

“ไม่...”

เธอตอบชัด

“แต่ฉันจะรู้สึกผิด”

เขาหันมา

สายตานิ่งมาก

แต่มีความลึกที่ทำให้เธอใจเต้นทุกครั้งที่เขาจ้องแบบนี้

“งั้นก็อยู่กับผม...จนกว่าผมจะได้กลับไปบินอีกครั้ง”

“อยู่จนหัวใจคุณเป็นสนามบินสำหรับผม”

---

หลังจากอีเมลนั้นออก

ทั้งคู่พยายามลดการติดต่อหน้าองค์กร

ไม่โทรหากันหน้าตึก

ไม่เดินเข้าอาคารพร้อมกัน

ไม่มองตากันระหว่างทำงาน

แต่ในห้องสี่เหลี่ยมของคอนโดเขา...

คือโลกอีกใบที่ปลอดภัย

นลินเริ่มทำกับข้าว

ซื้อของเข้าตู้เย็น

มีแปรงสีฟันสองอันในห้องน้ำ

และมีเสื้อยืดของเขาที่เธอชอบใส่เวลานอน...ไม่ใส่อะไรข้างใน

---

“วันนี้ฉันซื้อไก่ทอดเจ้าประจำที่คุณชอบมา”

เธอบอก ขณะเขาเดินเข้ามาในห้องด้วยกลิ่นตัวแบบ "คนบินมา 18 ชั่วโมง"

เขาวางกระเป๋าลงทันที

เดินเข้ามากอดจากด้านหลัง

จมูกแนบเข้ากับไหล่เธอ สูดลมหายใจลึก ๆ

“กลิ่นคุณ...ทำให้ผมหายเหนื่อย”

เธอหัวเราะเบา ๆ

แต่แล้วก็เงียบไป เมื่อเขาเลื่อนมือเข้ามาสอดใต้ชายเสื้อ

สัมผัสหน้าท้องเธอเบา ๆ ก่อนจะไล่ลงต่ำ

“เดี๋ยวสิ ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ”

“งั้นให้ผมอาบกับคุณเลยไหม...”

เขากระซิบติดหู

เสียงพร่าจนต้นขาเธอสั่น

---

เขาเปิดฝักบัว

สายน้ำอุ่นไหลรินลงบ่าเธอ

ขณะที่มือเขาสัมผัสทุกส่วนที่เคย “จำ” ได้แม่น

กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นผิวเธอกระตุ้นเขามากกว่ากาแฟ

และเธอก็เริ่มยอมให้เขา

“สอด” ทุกสิ่งเข้ามาอีกครั้งในค่ำคืนที่เสียงน้ำปกปิดเสียงคราง

เสียงฝักบัวไหลกระทบกระเบื้องเป็นจังหวะ

ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งทั่วห้องน้ำ

เรือนร่างเปลือยของนลินยืนหันหลังให้เขา

ผมยาวเปียกแนบแผ่นหลัง

ผิวขาวอมชมพูสะท้อนแสงไฟเหลืองนวล

ก้องภพยืนด้านหลัง – เปลือยทั้งตัวเช่นกัน

เขาใช้มือไล้จากไหล่

ลากลงมาตามท้องแขน

จนถึงมือเล็กที่สั่นระริก

ก่อนจะสอดมือเข้ามาที่หน้าท้องแบนราบ

แตะกลางร่องขา...ช้า ๆ

“คุณไม่ต้องพูดอะไร”

เขากระซิบ

“แค่ปล่อยให้ผม ‘ฟัง’ ร่างกายคุณแทนคำตอบ”

เขาคุกเข่าลงทันที

เธอสะดุ้งเล็กน้อย

แต่ไม่ห้าม

มือเขาประคองสะโพกเธอ

ใบหน้าซุกเข้าระหว่างเรียวขาขาว

ปลายลิ้นแตะกลีบกลางที่ฉ่ำทั้งจากน้ำฝักบัว

และจากความต้องการที่ล้นทะลัก

“อ๊ะ...อือออ...”

เธอหลุดเสียงทันที

เสียงนั้นสะท้อนในห้องน้ำ

แต่น้ำจากฝักบัวยังกลบไว้ได้บ้าง

เขาไม่สน

แค่ตวัดลิ้นวน

สลับดูดและเลียรัวตรงจุดอ่อนไหว

ลิ้นของเขาเหมือนจำร่างกายเธอได้ทุกจุด

และใช้ทุกท่วงท่าที่เธอเคยเสร็จมาแล้วกับเขา

“คุณหวานกว่าครั้งก่อน...หรือเพราะคุณรักผมมากขึ้น?”

เขากระซิบขณะแทรกลิ้นเข้าไปช้า ๆ

เขาลุกขึ้น

กดเธอให้หันหน้าเข้ากำแพง

มือข้างหนึ่งยันผนัง

อีกข้างจับสะโพกเธอให้แอ่นรับ

แล้วสอดใส่เข้าไปในครั้งเดียว—เต็มลำ

“อ๊าาาาา...”

เธอครางเสียงดัง แม้น้ำจะยังไหล

เขากัดฟันแน่น

ความแน่นของเธอทำให้เขาเกือบหลุดเสียงตาม

เธอตอดแรงจนเขาเกือบแตกตั้งแต่จังหวะแรก

“แน่น...ตอดขนาดนี้ จะไม่ให้ผมบ้าได้ยังไง...”

เขาเริ่มขยับ

ช้าแต่ลึก

เสียงเนื้อกระทบกันดัง “ปั่ก ปั่ก” ผสมเสียงน้ำที่สาดใส่ร่างทั้งสอง

เขาเปลี่ยนจังหวะ

เร็วขึ้น

แรงขึ้น

กระแทกเข้าไปสุด

ร่างของเธอโยกตามทุกแรงดัน

เสียงครางของเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ

“อ๊าาา… ก้อง... ลึก...มันลึก...!”

เขากัดคอเธอ

มือเลื่อนไปบีบเต้าแน่น

บีบยอดอกที่แข็งสู้มือ

ขณะสะโพกกระแทกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

เธอเสร็จคนแรก

เกร็งสะโพกแน่น

ร้องลั่นจนเขาต้องปิดปากด้วยมือ

ในขณะที่เขากระแทกต่ออีกสามครั้ง

ก่อนจะแตกคาร่องแบบเต็มลำ

“อ๊าาา... นลิน...!”

เขาฝังตัวเข้าไปสุด

น้ำอุ่นฉีดเข้าไปในร่างเธอแบบไม่ยั้ง

จนเธอขาสั่น

ทรุดลงในอ้อมกอดเขา

เขาอุ้มเธอขึ้นทั้งตัว

พาออกจากห้องน้ำ

ซับผิวเธออย่างเบามือ

แต่งตัวให้เหมือนเจ้าสาวที่รอใส่ชุดนอน

เธอมองเขาเงียบ ๆ

แล้วพูดขึ้นเบา ๆ

“ฉันกลัวทุกอย่างพัง...แต่ตอนนี้ฉันกลัวมากกว่า ถ้าคุณหายไป”

เขาก้มลง

จูบหน้าผาก

แล้วตอบแค่คำเดียว

“ผมจะไม่มีวันหาย...จนกว่าคุณจะไล่ผมไปเอง”

สองวันหลังคืนที่อาบน้ำร่วมกัน

นลินได้รับจดหมายจากฝ่ายบุคคลอย่างเป็นทางการ

เป็นกระดาษธรรมดา ๆ ที่เธอไม่อยากเปิดอ่าน

เธอนั่งนิ่งในห้องพักลูกเรือ

มองกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน

ก่อนจะค่อย ๆ แกะมันออก

> "เพื่อให้เกิดความชัดเจน และรักษาภาพลักษณ์องค์กร..."

"...เราจึงขอแจ้งว่า กัปตันก้องภพ วรเมธากุล จะถูกย้ายไปบินเส้นทางต่างประเทศฐานใหม่ ณ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ มีผลใน 7 วัน"

เธอรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน

7 วัน...

ใน 7 วันนี้ เธอจะต้องเลือก

ว่าจะบินต่อไปโดยไม่มีเขา

หรือจะ...ตามเขาไป

คืนนั้นเธอไม่พูดอะไร

เธอนอนเงียบ

ในอ้อมกอดของเขาที่ดูอุ่นเหมือนเดิม

แต่ราวกับแฝงอะไรไว้บางอย่าง

ก้องภพลูบผมเธอเบา ๆ

หายใจใส่ต้นคอเธออย่างอ่อนโยน

ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

“ผมไม่อยากรั้งคุณ…”

“แต่ผมไม่เคยอยากไปไหน…โดยไม่มีคุณเลยสักครั้ง”

---

วันเดินทางมาถึงเร็วกว่าที่เธอคิด

ก้องภพลากกระเป๋าผ่านด่านไปอย่างนิ่งสงบ

ไม่รู้ว่าหัวใจของเขาแทบจะระเบิด

เขาไม่คาดหวังว่าเธอจะมา

ไม่คาดหวังให้เธอทิ้งทุกอย่างตามเขา

แค่หวังว่า…เธอจะรักเขา แม้ต้องห่างกัน

แต่เมื่อเขากำลังจะเข้าเกต...

เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งวิ่งมาตามทางเดิน

“ก้อง!”

เขาหันกลับ

และเห็นเธอ...ในยูนิฟอร์มแอร์โฮสเตส

วิ่งพร้อมกระเป๋าลาก

พร้อมตั๋วในมือ

พร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยความกล้า

“ฉันขอยื่นเรื่องย้ายตามนายแล้ว”

“ฉันจะเป็นลูกเรือเส้นเกาหลี...”

“...ถ้านายยังเป็นกัปตันของฉัน”

ก้องภพนิ่งไป

ก่อนจะดึงเธอมากอดแรงกลางสนามบิน

“ผมไม่ใช่แค่กัปตัน...”

“ผมจะเป็นปลายทางของคุณด้วย”

---

ค่ำวันเดียวกัน

ในโรงแรมลูกเรือที่โซล

เขากดเธอลงบนเตียงนุ่ม

ชุดยูนิฟอร์มถูกถอดออกทีละชิ้น

เธอหัวเราะทั้งน้ำตา

“ตั้งแต่วันนี้ไป...เราไม่มีใครต้องแอบอีกแล้ว”

เธอกระซิบ

เขาจูบเธอ

แล้วกระซิบบนยอดอก

“ตั้งแต่คืนนี้ไป...คุณจะไม่ต้องร้องไห้ เพราะต้องจากผมอีกเลย”

จากนั้น

เสียงเตียง

เสียงคราง

เสียงหัวใจ

ก็เริ่มเทกออฟ...

สู่คืนที่ไม่มีวันจบ