10 ปีผ่าน หลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลง
“คุณแม่ขา…”
เสียงหญิงสาวที่ดังอยู่ข้างบน ทำให้กานดาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกถึงกับส่ายหัวเบาๆ เธอหันไปพูดกับสมานแม่นมคนสนิทที่นั่งถักไหมพรมอยู่ไม่ห่าง
“ดูสิ สมาน โตเป็สาวแล้วยังส่งเสียงดังลั่นบ้าน ไม่มีความเป็กุลสตรีเลยลูกสาวฉัน”
แม่สมานเพียงแต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะขอตัวลุกไปเอาอาหารเช้าให้คุณหนูทั้งสองที่กำลังวิ่งแข่งกันลงมา
ร่างบางของหญิงสาวในวัย 18 ปีที่สวมใส่ชุดนักเรียนม.ปลายหญิงล้วนชื่อดังในย่านใจกลางเมือง กับเด็กชายวัย 14 ปี ในชุดนักเรียนม.ต้น วิ่งแข่งหน้าตั้งกันลงมา
“เ้าขาจิรา แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่งลงบันไดมา เกิดพลาดท่าขึ้นมาแข้งขาหักไปจะทำยังไง”
“ก็ให้คุณพ่อต่อขาให้ไงคะคุณแม่…”
เ้าขาพูดจบก็ต้องแกล้งอุทานด้วยความเจ็บเมื่อมารดายกมือมาตีต้นแขนเธอเบาๆ
“ยังจะมาพูดเล่นอีกนะเรา”
มารดาทำหน้างอลใส่จนเธอต้องรีบกอดด้วยความออดอ้อน
ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นอาการลูกสาวสุดที่รัก ที่เอาหัวซุกหน้าอกเธอกับเรียวแขนที่โอบรอบตัวเธออยู่
“มีอะไรจะขอแม่ละฮึ ทำท่าทางแบบนี้หน่ะ”
“เ้าขาจะมาขออนุญาตคุณแม่ไปงานเลี้ยงวันเกิด กับเลี้ยงเรียนจบม.ปลายที่บ้านริสาได้มั๊ยคะ เย็นนี้”
ริสาเป็เพื่อนสนิทที่สุดของเ้าขา เรียนมาด้วยกันั้แ่สมัยอนุบาล ความแสบซนก็พอๆ กัน อีกทั้งริสายังเป็ลูกเพื่อนรุ่นน้องของมารดาเธออีกต่างหาก
“ได้สิ ว่าแต่จะกลับกี่โมงให้คุณพ่อไปรับมั๊ย”
กานดายังคงถามด้วยความเป็ห่วง พลางก้มมองใบหน้าขาวเนียนอมชมพู ผมมัดเปียหลวมๆ สองข้าง แม้จะโตเป็สาวแล้วแต่เธอก็ยังเป็ห่วงอยู่ดี
“น่าจะดึกค่ะ แต่เดี๋ยวริสาให้ที่บ้านมาส่ง คุณแม่ไม่ต้องเป็ห่วงเ้าขาหรอกค่ะ”
เ้าขาพูดจบก็เอาริมฝีปากบางจุ๊บแก้มอวบๆ ของมารดาแล้ววิ่งไปที่โต๊ะอาหารทันที
“เ้าขา จิรา เสร็จรึยังลูก คุณพ่อรอที่รถแล้ว เร็วเข้า” เ้าขากับจิราหันมามองหน้ากัน แล้วรีบยกแก้วนมขึ้นดื่มก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งออกไปหามารดาที่ยืนรอส่งอยู่หน้าประตูบ้าน
รถยนต์คันหรูที่มีบิดาเป็คนขับเอง กับน้องชายจอมสูงที่นั่งอยู่เคียงคู่ด้านหน้า ทำให้เธอถึงกับยิ้มขำในความเก๊กขรึมของน้องชายเวลาอยู่ต่อหน้าผู้บิดา
รถยนต์ค่อยๆ แล่นผ่านประตูรั้วทำให้สายตาคู่สวยอดจะมองต้นมะม่วงต้นใหญ่ที่เธอชอบปีนป่ายเล่นเมื่อยามเป็เด็กน้อยตัวนิดเดียว โดยที่จะมีพี่ชายข้างบ้านนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโคนต้นไม้เสมอ บ้านหลังใหญ่ที่รกร้างปราศจากผู้คนทำให้ใบหน้าเนียนสวยกลับเศร้าหมองขึ้นมาทันที 10 ปีที่ผ่านมา ั้แ่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดของครอบครัวข้างบ้าน เธอก็ไม่เคยเจอพี่ชายข้างบ้านอีกเลย พี่วศิน… พี่ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาและอ้อมแขนอบอุ่นที่เคยปกป้องเธอ เ้าขาไม่เคยลืมเลย แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม