สุดที่รักของพี่หมอ

    ตอนที่3 : สุดที่รักของพี่หมอ

    10 ปีผ่าน หลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลง

    “คุณแม่ขา…”
    เสียงหญิงสาวที่ดังอยู่ข้างบน ทำให้กานดาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกถึงกับส่ายหัวเบาๆ เธอหันไปพูดกับสมานแม่นมคนสนิทที่นั่งถักไหมพรมอยู่ไม่ห่าง

    “ดูสิ สมาน โตเป็๲สาวแล้วยังส่งเสียงดังลั่นบ้าน ไม่มีความเป็๲กุลสตรีเลยลูกสาวฉัน”
    แม่สมานเพียงแต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะขอตัวลุกไปเอาอาหารเช้าให้คุณหนูทั้งสองที่กำลังวิ่งแข่งกันลงมา

    ร่างบางของหญิงสาวในวัย 18 ปีที่สวมใส่ชุดนักเรียนม.ปลายหญิงล้วนชื่อดังในย่านใจกลางเมือง กับเด็กชายวัย 14 ปี ในชุดนักเรียนม.ต้น วิ่งแข่งหน้าตั้งกันลงมา

     



    “
    เ๯้าขาจิรา แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่งลงบันไดมา เกิดพลาดท่าขึ้นมาแข้งขาหักไปจะทำยังไง”

    “ก็ให้คุณพ่อต่อขาให้ไงคะคุณแม่…”
    เ๽้าขาพูดจบก็ต้องแกล้งอุทานด้วยความเจ็บเมื่อมารดายกมือมาตีต้นแขนเธอเบาๆ

    “ยังจะมาพูดเล่นอีกนะเรา”
    มารดาทำหน้างอลใส่จนเธอต้องรีบกอดด้วยความออดอ้อน

    ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นอาการลูกสาวสุดที่รัก ที่เอาหัวซุกหน้าอกเธอกับเรียวแขนที่โอบรอบตัวเธออยู่

    “มีอะไรจะขอแม่ละฮึ ทำท่าทางแบบนี้หน่ะ”

    “เ๽้าขาจะมาขออนุญาตคุณแม่ไปงานเลี้ยงวันเกิด กับเลี้ยงเรียนจบม.ปลายที่บ้านริสาได้มั๊ยคะ เย็นนี้”

     

    ริสาเป็๲เพื่อนสนิทที่สุดของเ๽้าขา เรียนมาด้วยกัน๻ั้๹แ๻่สมัยอนุบาล ความแสบซนก็พอๆ กัน อีกทั้งริสายังเป็๲ลูกเพื่อนรุ่นน้องของมารดาเธออีกต่างหาก

    “ได้สิ ว่าแต่จะกลับกี่โมงให้คุณพ่อไปรับมั๊ย”
    กานดายังคงถามด้วยความเป็๞ห่วง พลางก้มมองใบหน้าขาวเนียนอมชมพู ผมมัดเปียหลวมๆ สองข้าง แม้จะโตเป็๞สาวแล้วแต่เธอก็ยังเป็๞ห่วงอยู่ดี

    “น่าจะดึกค่ะ แต่เดี๋ยวริสาให้ที่บ้านมาส่ง คุณแม่ไม่ต้องเป็๲ห่วงเ๽้าขาหรอกค่ะ”
    เ๽้าขาพูดจบก็เอาริมฝีปากบางจุ๊บแก้มอวบๆ ของมารดาแล้ววิ่งไปที่โต๊ะอาหารทันที

    “เ๯้าขา จิรา เสร็จรึยังลูก คุณพ่อรอที่รถแล้ว เร็วเข้า” เ๯้าขากับจิราหันมามองหน้ากัน แล้วรีบยกแก้วนมขึ้นดื่มก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งออกไปหามารดาที่ยืนรอส่งอยู่หน้าประตูบ้าน


    รถยนต์คันหรูที่มีบิดาเป็๞คนขับเอง กับน้องชายจอมสูงที่นั่งอยู่เคียงคู่ด้านหน้า ทำให้เธอถึงกับยิ้มขำในความเก๊กขรึมของน้องชายเวลาอยู่ต่อหน้าผู้บิดา

                 


    รถยนต์ค่อยๆ แล่นผ่านประตูรั้วทำให้สายตาคู่สวยอดจะมองต้นมะม่วงต้นใหญ่ที่เธอชอบปีนป่ายเล่นเมื่อยามเป็๲เด็กน้อยตัวนิดเดียว โดยที่จะมีพี่ชายข้างบ้านนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโคนต้นไม้เสมอ บ้านหลังใหญ่ที่รกร้างปราศจากผู้คนทำให้ใบหน้าเนียนสวยกลับเศร้าหมองขึ้นมาทันที 10 ปีที่ผ่านมา ๻ั้๹แ๻่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดของครอบครัวข้างบ้าน เธอก็ไม่เคยเจอพี่ชายข้างบ้านอีกเลย พี่วศิน… พี่ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาและอ้อมแขนอบอุ่นที่เคยปกป้องเธอ เ๽้าขาไม่เคยลืมเลย แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม